Στους διαδρόμους του Δικαστικού Μεγάρου Ηρακλείου, εκεί όπου συνήθως κυριαρχούν η ένταση, η αγωνία και η προσμονή για αποφάσεις, σχεδόν καθημερινά υπάρχει μια φιγούρα που ξεχωρίζει. Ένας άνθρωπος που δε βρίσκεται εκεί ούτε ως διάδικος, ούτε ως επαγγελματίας του χώρου, αλλά βρίσκεται από αγάπη, από περηφάνια και από μια βαθιά, όπως λέει, πατρική ανάγκη να βλέπει τα παιδιά του να προχωρούν στη ζωή.
Είναι ο κ. Πέτρος Κοκοσάλης, ο συνταξιούχος πατέρας των δικηγόρων Γιώργου και Κώστα Κοκοσάλη, που προσπαθεί να μη χάνει καμία δίκη των παιδιών του.
Όσοι κινούνται στα Δικαστήρια, σίγουρα τον έχουν δει. Κάθεται διακριτικά σε μια γωνιά της αίθουσας ή περιμένει υπομονετικά στον διάδρομο. Παρακολουθεί σιωπηλά τις υποθέσεις στις οποίες αγορεύουν οι γιοι του και το βλέμμα του προδίδει συγκίνηση, όπως και βαθιά υπερηφάνεια. Άλλωστε, όπως λέει ο ίδιος σε όποιον τον ρωτήσει, «μου δίνει τη μεγαλύτερη χαρά να τους βλέπω στα δικαστήρια».
Κουβαλώντας μαζί του την κούραση και την εμπειρία μιας ολόκληρης ζωής και δείχνοντας πάντα ευγένεια σε όσους τον χαιρετούν, είναι σαφές πως η παρουσία του και το χαμόγελό του στα Δικαστήρια Ηρακλείου δεν περνάνε ποτέ απαρατήρητα, ενώ - στις σπάνιες περιπτώσεις που δεν είναι εκεί ενώ έχουν δίκη οι γιοι του - δέχονται “κατά ριπάς” τα ερωτήματα γιατί δεν είναι εκεί ο κ. Πέτρος.
Για να είμαι πάντως ειλικρινής, δεν ξέρω ποιος καμαρώνει περισσότερο. Ο πατέρας που βλέπει τους γιους του στα δικαστήρια ή οι ίδιοι οι γιοι που έχουν έναν πατέρα σταθερά στο πλευρό τους, να τους παρακολουθεί με την ίδια περηφάνια όπως την πρώτη μέρα;
Όπως και να έχει, ευχόμαστε να βλέπουμε τον κ. Πέτρο Κοκοσάλη πολλά-πολλά ακόμη χρόνια στα Δικαστήρια!!!
