Η συζήτηση για την αξιολόγηση των αυτοδιοικητικών στην Κρήτη επανέρχεται όλο και πιο συχνά στο προσκήνιο και ίσως όχι άδικα.
Η αλήθεια είναι πως σε αρκετές περιπτώσεις φαίνεται να υπάρχει μια άτυπη αποτίμηση της πορείας των στελεχών μέσα στις παρατάξεις, όμως σπάνια αυτή μετατρέπεται σε μια ουσιαστική και αντικειμενική διαδικασία αξιολόγησης.
Το αποτέλεσμα είναι γνωστά πρόσωπα που κατέχουν θέσεις ευθύνης, αλλά δεν ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις της εποχής, συνεχίζουν να βρίσκονται στο ίδιο σημείο χωρίς ουσιαστικό έλεγχο.
Η Αυτοδιοίκηση δεν είναι χώρος απλής παρουσίας ή επικοινωνιακής διαχείρισης. Είναι χώρος παραγωγής έργου, λήψης αποφάσεων και ευθύνης απέναντι στις τοπικές κοινωνίες.
Όταν λοιπόν κάποιοι αποδεικνύονται κατώτεροι των περιστάσεων, η ευθύνη δε βαραίνει μόνο τους ίδιους, αλλά και τους επικεφαλής των παρατάξεων, που επιλέγουν να μην ανοίγουν αυτή τη συζήτηση.
Ίσως έχει έρθει η ώρα οι ηγετικές ομάδες στην Αυτοδιοίκηση της Κρήτης να γίνουν πιο ουσιαστικές και πιο τολμηρές στις αποφάσεις τους. Μέσα στις ίδιες τις παρατάξεις υπάρχουν άνθρωποι με γνώσεις, εμπειρία και πραγματική διάθεση προσφοράς. Πρόσωπα που δε διαθέτουν απαραίτητα τη δυναμική της ψηφοθηρίας ή την έντονη δημόσια προβολή, αλλά μπορούν να παράγουν έργο και να συμβάλουν ουσιαστικά στην πρόοδο των τοπικών κοινωνιών.
Η πολιτική, ακόμη και σε τοπικό επίπεδο, δεν μπορεί να εξαντλείται στις δημόσιες εμφανίσεις, στις φωτογραφίες και στις τυπικές παρουσίες σε εκδηλώσεις. Αυτά είναι μέρος της δουλειάς, αλλά δεν είναι η ουσία.
Η ουσία βρίσκεται στα αποτελέσματα και τελικά το ερώτημα παραμένει απλό: καλές οι φωτογραφίες και οι δημόσιες σχέσεις, αλλά αν δεν παράγεται έργο για τον τόπο, τότε ποιο ακριβώς είναι το νόημα της παρουσίας στην Αυτοδιοίκηση;
Για ορισμένους και τους “κολαούζους” τους μάλλον οι φωτογραφίες, μόνο που τα προβλήματα δεν επιλύονται με κλικ... έτσι δεν είναι;
