Η συνοικία της Αγίας Τριάδας στο Ηράκλειο δεν είναι απλώς ένα ακόμη κομμάτι του αστικού χάρτη. Είναι μνήμη, είναι ταυτότητα, είναι η ζωντανή συνέχεια του παλιού Χάνδακα και όμως, εδώ και χρόνια ακούμε για μελέτες, εξαγγελίες, παρεμβάσεις, αναπλάσεις, λέξεις μεγάλες που σκοντάφτουν στη σιωπή της πράξης.
Οι κάτοικοι κουράστηκαν να ακούν. Θέλουν να δουν.
Η Αγία Τριάδα είναι μια ιστορική συνοικία με ιδιαίτερη αρχιτεκτονική φυσιογνωμία, στενά σοκάκια, παλιά σπίτια, εκκλησίες και αυλές που αφηγούνται ιστορίες αιώνων. Είναι μια γειτονιά που άντεξε πολιορκίες, αλλαγές εποχών, κοινωνικές μεταμορφώσεις. Σήμερα μοιάζει να αντέχει την αδιαφορία.
Εγκαταλελειμμένα κτίσματα, ελλιπής φωτισμός, ζητήματα καθαριότητας, κυκλοφοριακή πίεση και μια γενικευμένη αίσθηση ότι η περιοχή παραμένει σε καθεστώς αναμονής. Το ερώτημα είναι απλό και δεν είναι άλλο από το: ποιος θα κάνει την υπέρβαση;
Ποιος θα αναλάβει το πολιτικό και διοικητικό κόστος για να περάσει από τα λόγια στα έργα; Γιατί η ανάδειξη της Αγίας Τριάδας δεν είναι απλώς θέμα αισθητικής αναβάθμισης. Είναι ζήτημα αστικής δικαιοσύνης. Δεν μπορεί μια ιστορική συνοικία, που βρίσκεται λίγα μόλις βήματα από το κέντρο, να βιώνει μια ιδιότυπη ομηρία, με τους κατοίκους να “φυλούν Θερμοπύλες” περιμένοντας την πολυπόθητη αλλαγή.
Το νυχτερινό οδοιπορικό στην εκπομπή “Ώρα Αιχμής” της ΚΡΗΤΗ TV ανέδειξε το μοναδικό αυτό “διαμάντι” στην “καρδιά” του Ηρακλείου.
Η υπέρβαση δεν απαιτεί θαύματα. Απαιτεί σχέδιο, συνέπεια και συνεργασία. Απαιτεί ξεκάθαρο χρονοδιάγραμμα για τις παρεμβάσεις, διαφάνεια στη χρηματοδότηση, συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας στον σχεδιασμό.
Η ανάπλαση δεν μπορεί να γίνει ερήμην των ανθρώπων που ζουν εκεί.
Αυτοί γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα τα προβλήματα και τις δυνατότητες της γειτονιάς τους. Παράλληλα, η Αγία Τριάδα μπορεί να αποτελέσει πρότυπο ήπιας αστικής ανάπτυξης. Με σεβασμό στον ιστορικό χαρακτήρα, με ενίσχυση της κατοικίας και όχι την άναρχη εμπορευματοποίηση, με κίνητρα για αποκατάσταση διατηρητέων κτηρίων και με παρεμβάσεις που θα βελτιώνουν την καθημερινότητα, όπως φωτισμός, πεζοδρομήσεις, πράσινο, πολιτιστικές δράσεις.
Δε χρειάζεται να μετατραπεί σε σκηνικό για τουριστική κατανάλωση. Χρειάζεται να παραμείνει ζωντανή γειτονιά.
Οι ευκαιρίες χρηματοδότησης υπάρχουν από εθνικά και ευρωπαϊκά προγράμματα. Το ζήτημα είναι αν υπάρχει η πολιτική βούληση και η διοικητική επάρκεια για να αξιοποιηθούν. Κάθε χαμένη χρονιά επιβαρύνει περισσότερο τα κτήρια αλλά και την ψυχολογία των κατοίκων. Η εγκατάλειψη γεννά απαξίωση και η απαξίωση τροφοδοτεί περαιτέρω εγκατάλειψη. Ένας φαύλος κύκλος που πρέπει επιτέλους να σπάσει. Ίσως λοιπόν η ώρα της υπέρβασης να είναι τώρα. Όχι με άλλες υποσχέσεις, αλλά με απτές κινήσεις.
Η Αγία Τριάδα δε ζητά προνόμια. Ζητά δικαίωση της ιστορίας της και σεβασμό στους ανθρώπους της, και αυτό δεν είναι πολυτέλεια αλλά είναι υποχρέωση μιας πόλης που θέλει να τιμά το παρελθόν της και να “χτίζει” με σοβαρότητα το μέλλον της.
