Η Κρήτη, μικρή στον χάρτη, με κάπως μικρότερο ζωικό κεφάλαιο, αλλά μεγάλη στις κατανομές και πάλι...
Η Κρήτη δεν είναι αχανής ήπειρος κι ας είναι ως πολιτισμός μία ήπειρος από μόνη της. Δεν είναι η Σιβηρία των βοσκοτόπων. Είναι ένα νησί με συγκεκριμένη έκταση, συγκεκριμένο ζωικό κεφάλαιο και μετρημένες αντοχές. Κι όμως, στα χαρτιά των επιδοτήσεων εμφανίζεται σαν να χωράει κοπάδια που ούτε σε τρεις Μεσαράδες δε στριμώχνονται. Και εκεί που όλοι περίμεναν ότι η περίφημη “Τεχνική Λύση” μπήκε στο χρονοντούλαπο, έρχεται η Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων, ως επόπτης του νέου ΟΠΕΚΕΠΕ, να κάνει “ορθή επανάληψη” - όχι την επόμενη μέρα, όχι εντός λογικού χρόνου, αλλά 22 ημέρες μετά, για τέτοια εξπρές κατάσταση μιλάμε. Και μάλιστα λίγο μετά τα μεσάνυχτα. Σαν να πρόκειται για μυστική αποστολή και όχι για έγγραφο προς τη Βουλή. Η ημερομηνία γράφει 4 Φεβρουαρίου. Η αποστολή έγινε 26. Είτε το έγγραφο ωρίμαζε σε συρτάρι με χαμηλό φωτισμό, είτε κάποιοι περίμεναν να πέσει η “αυλαία” της Εξεταστικής για να μην αλλάξει το πόρισμα.
Το “λάθος” που δεν ήταν και τόσο λάθος
Στην πρώτη απάντηση υπήρχε ο όρος “Τεχνική Λύση” για το 2025. Μετά βαφτίστηκε “Κατανομή Δημόσιων Επιλέξιμων Βοσκοτόπων”. Δηλαδή άλλαξε η ορολογία, όχι η πρακτική. Το κρέας έγινε ψάρι, και το ψάρι... επιλέξιμη έκταση. Το αποτύπωμα του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι εμφανές. Η γνωστή σχολή σκέψης: «Συνεχίζουμε το ίδιο πράγμα - απλώς το λέμε αλλιώς». Σαν να αλλάζεις ταμπέλα σε μαγαζί που χρωστάει και να περιμένεις να μην το πάρει χαμπάρι η γειτονιά.
Κτηνοτροφία χωρίς ζώα και βοσκοτόπια χωρίς... όρια
Το πιο εντυπωσιακό; Η ερμηνεία ότι μπορούν να πληρωθούν δικαιώματα σε βοσκοτόπους ακόμα κι αν δεν υπάρχει ζωικό κεφάλαιο, αρκεί να υπάρχει «γεωργική δραστηριότητα». Δηλαδή βοσκότοποι χωρίς πρόβατα, επιδοτήσεις χωρίς στάνη και αριθμοί χωρίς αντίκρισμα. Και εδώ αρχίζει το κρητικό παράδοξο και πάλι:
Η Κρήτη δεν έχει απεριόριστες εκτάσεις. Δε μεγάλωσε ξαφνικά το νησί κατά 500.000 στρέμματα. Δεν ξεφύτρωσαν νέα οροπέδια. Κι όμως, οι κατανομές εμφανίζουν νούμερα που δε συνάδουν με τη φυσική πραγματικότητα. Αν μάλιστα συνυπολογίσει κανείς τη μείωση του ζωικού κεφαλαίου, η εικόνα γίνεται ακόμη πιο θολή. Λιγότερα ζώα, σχεδόν ίδια δικαιώματα. Μικρότερη παραγωγή, παρόμοιες κατανομές. Μαθηματικά που δε βγαίνουν ούτε με κομπιουτεράκι.
Όλη η Ελλάδα ένας... κρητικός βοσκότοπος
Από τα στοιχεία προκύπτει ότι κτηνοτρόφοι με έδρα την Κρήτη έλαβαν βοσκοτόπους εκτός νησιού. Δηλαδή η ελληνική επικράτεια λειτούργησε ως εφεδρικό “απόθεμα” για να καλυφθούν δικαιώματα. Δεν υπάρχει σχεδόν περιφέρεια που να μη φιλοξένησε στα χαρτιά κρητικά στρέμματα. Και εδώ το ερώτημα γίνεται πολιτικό: Υπήρχε γνώση; Υπήρχε συναίνεση; Οι αρμόδιοι υπουργοί, όπως ο Κωστής Χατζηδάκης και ο Κώστας Τσιάρας, είχαν πλήρη εικόνα για το τι εφαρμοζόταν; Ή η διοίκηση προχωρούσε με αυτόματο πιλότο; Και αν όλα ήταν νόμιμα, γιατί η «διόρθωση» ήρθε αφού έκλεισε η Εξεταστική; Η αντιπολίτευση όλα καλά;
Διοικητική αφέλεια ή πολιτικός συγχρονισμός;
Η υπογραφή από το γραφείο του νέου διοικητή του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι τυπική λεπτομέρεια. Είναι θεσμική πράξη. Και όταν μια ανεξάρτητη Αρχή λειτουργεί με τέτοιο χρονισμό, το ζήτημα δεν είναι απλώς υπηρεσιακό. Είναι βαθιά πολιτικό.
Διότι αν το έγγραφο κρατήθηκε 22 ημέρες, κάποιος έκρινε ότι δεν έπρεπε να δημοσιοποιηθεί νωρίτερα.
Κι αν η ημερομηνία είναι τυπική αλλά η διαβίβαση καθυστέρησε, τότε κάποιος έκρινε ότι ο χρόνος ήταν πιο σημαντικός από τη διαφάνεια.
Η ουσία πίσω από τις λέξεις
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι τεχνικοί όροι. Είναι ότι η Κρήτη παρουσιάζεται να απορροφά τεράστιες εκτάσεις, ενώ γεωγραφικά δεν τις διαθέτει. Είναι ότι η μείωση των ζώων δε συνοδεύεται από αντίστοιχη μείωση δικαιωμάτων. Είναι ότι η “Τεχνική Λύση” δηλώνεται καταργημένη, αλλά εφαρμόζεται με νέο όνομα.
Και τελικά, είναι ότι οι πολίτες καλούνται να πιστέψουν πως όλα είναι απλώς... παρερμηνεία. Σε μια υπόθεση όπου η αριθμητική συγκρούεται με τη γεωγραφία και η γεωγραφία με την κοινή λογική, η νυχτερινή «ορθή επανάληψη» δεν κλείνει την υπόθεση. Την ανοίγει. Και αυτή τη φορά, το ερώτημα δεν είναι πόσα στρέμματα μοιράστηκαν. Το ερώτημα είναι ποιος αποφάσισε ότι η Κρήτη χωράει περισσότερα απ’ όσα αντέχει - και γιατί.
