Με την πρώτη δυνατή βροχή, η χώρα θυμάται ποια είναι. Όχι εκείνη των διαφημιστικών σποτ, των μακετών και των μεγάλων εξαγγελιών. Αλλά η άλλη, η ανοχύρωτη, η πρόχειρη. Δρόμοι που μετατρέπονται σε ποτάμια, γειτονιές που πνίγονται στη λάσπη, γέφυρες που υποχωρούν σαν να ήταν χάρτινες και κάθε φορά η ίδια κασέτα «ακραίο φαινόμενο», «πρωτοφανής ένταση» και «η κλιματική κρίση μάς ξεπέρασε».
►Διαβάστε επίσης: Εικόνες που κόβουν την ανάσα από Τυμπάκι προς Βώρους στη Μεσαρά – Κατέρρευσε παλιά γέφυρα
Ναι, η κλιματική κρίση είναι πραγματικότητα. Αλλά δε γίνεται να είναι το μόνιμο άλλοθι για την ανικανότητα, την προχειρότητα και τη διαχρονική απουσία σχεδιασμού. Στην Κρήτη, στη Θεσσαλία, στη Στερεά, σε κάθε γωνιά της χώρας, το έργο επαναλαμβάνεται με θλιβερή ακρίβεια.
Αντιπλημμυρικά για τα μάτια
Οι μελέτες υπάρχουν. Τα κονδύλια ανακοινώνονται. Οι φωτογραφίες με τα κράνη και τα φωσφοριζέ γιλέκα πέφτουν “βροχή” πριν πέσει η πραγματική βροχή. Αλλά, όταν έρθει η ώρα της δοκιμασίας, αποδεικνύεται ότι τα αντιπλημμυρικά είναι μισά, τα ρέματα ακαθάριστα, οι υποδομές γερασμένες και τότε ξεκινά το “πινγκ-πονγκ” ευθυνών.
Στο τέλος βέβαια δε φταίει κανείς. Μόνο οι πολίτες πληρώνουν τον λογαριασμό. Πόσο ανοχύρωτοι είμαστε τελικά; “Πολύ” η απάντηση και όχι μόνο απέναντι στα καιρικά φαινόμενα.
“Πάμε κι όπου” βγει κι εδώ
Είμαστε ανοχύρωτοι απέναντι στη λογική του “πάμε και όπου βγει”. Χτίζουμε σε ρέματα και μετά απορούμε που το νερό βρίσκει τον δρόμο του. Μπαζώνουμε φυσικές διεξόδους και μετά ψάχνουμε ποιος φταίει που πλημμυρίζουμε.
Αναθέτουμε έργα με κριτήριο το χαμηλότερο κόστος και μετά αναρωτιόμαστε γιατί οι γέφυρες δεν αντέχουν. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο τεχνικό. Είναι βαθιά πολιτικό και πολιτισμικό. Είναι η νοοτροπία της αποσπασματικής διαχείρισης. Δε σχεδιάζουμε για τα επόμενα 30 χρόνια, σχεδιάζουμε μέχρι τις επόμενες εκλογές. Δεν επενδύουμε σοβαρά στη συντήρηση που δε φαίνεται και δεν κόβει κορδέλες.
Ο πολίτης είναι μόνος
Προτιμάμε το καινούργιο έργο από το αθόρυβο αλλά κρίσιμο έργο πρόληψης και κάπου εκεί ανάμεσα στις λάσπες και στις δηλώσεις συμπαράστασης, ο πολίτης νιώθει μόνος.
►Διαβάστε επίσης: Καταστροφικός ανεμοστρόβιλος πλήττει ξανά την Ιεράπετρα: Θερμοκήπια στο έλεος της φύσης - Δείτε εικόνες
Βλέπει το βιος του να καταστρέφεται και ακούει υποσχέσεις για αποζημιώσεις και μάλιστα το συντομότερο δυνατό. Ξέρει όμως ότι το θέμα δεν είναι μόνο να αποζημιωθεί.
Είναι να μην ξαναζήσει το ίδιο έργο τον επόμενο χειμώνα. Αν δεν καταλάβουμε ότι η ανθεκτικότητα δεν είναι σύνθημα αλλά στρατηγική, θα μετράμε κάθε χρόνο τις ίδιες πληγές.
Αν δε χαράξουμε σοβαρό, μακροπρόθεσμο σχέδιο για υποδομές που αντέχουν στα νέα κλιματικά δεδομένα, θα συνεχίσουμε να καταρρέουμε με την πρώτη νεροποντή και τότε το ερώτημα δε θα είναι πόσο ανοχύρωτοι είμαστε, αλλά γιατί επιμένουμε να μένουμε έτσι.
