Η κοπή της πίτας ενός κόμματος δεν είναι ποτέ μια απλή εθιμοτυπική διαδικασία. Είναι μια πολιτική πράξη με συμβολισμό. Ειδικά για το ΠΑΣΟΚ, ένα κίνημα που κουβαλά ιστορία, μνήμες, συγκινήσεις αλλά και βαριά τραύματα, κάθε δημόσια εκδήλωση έχει χαρακτήρα επανεκκίνησης.
Στην πρόσφατη κοπή της πίτας στο Ηράκλειο εστάλη τουλάχιστον σε επίπεδο ρητορικής το μήνυμα ότι «πρέπει να ακούσουμε ξανά τον παλμό της κοινωνίας».
Ωραία λόγια. Το ερώτημα όμως είναι ποιοι μπορούν να το κάνουν πράξη. Διότι ο παλμός της κοινωνίας δεν ακούγεται από τα μικρόφωνα και τα χειροκροτήματα των κομματικών αιθουσών. Δεν καταγράφεται στις οργανωμένες παρουσίες, ούτε στις φωτογραφίες της πρώτης σειράς. Ο παλμός βρίσκεται έξω στην αγορά που στενάζει, στους νέους που φεύγουν, στους εργαζόμενους που μετρούν τα ευρώ πριν τελειώσει ο μήνας, στους αγρότες που παλεύουν με το κόστος παραγωγής, στις γειτονιές που νιώθουν εγκατάλειψη.
Εκεί κρίνεται αν ένα κόμμα μπορεί να ξαναμιλήσει πειστικά. Εκεί που ακολουθεί σκληρή στάση στην ήδη λάθος διαδρομή που ακολουθεί η κυβέρνηση της Ν.Δ. Το ΠΑΣΟΚ ιστορικά ήταν ταυτισμένο με την κοινωνική κινητικότητα, με τη φωνή των μη προνομιούχων, με την έννοια της συμμετοχής.
Σήμερα όμως το πολιτικό περιβάλλον είναι διαφορετικό. Η κοινωνία είναι πιο δύσπιστη, πιο κουρασμένη, λιγότερο διατεθειμένη να πιστέψει απλώς σε σύμβολα και ονόματα. Θέλει καθαρές κουβέντες, αξιοπιστία και κυρίως πρόσωπα που να μπορούν να σταθούν με πειστικότητα απέναντί της. Εδώ λοιπόν έρχεται το κρίσιμο ερώτημα: ποιοι είναι αυτοί που μπορούν να πείσουν;
Το δίλημμα είναι σαφές θα παραμείνει το μήνυμα της ακρόασης της κοινωνίας ένα ευχάριστο σύνθημα σε κομματικές εκδηλώσεις ή θα μεταφραστεί σε άνοιγμα, σε συμμετοχή, σε πραγματική διεύρυνση; Θα τολμήσει το κόμμα να δώσει χώρο σε νέα πρόσωπα με κοινωνική αναφορά ή θα επιλέξει τη σιγουριά των γνώριμων ισορροπιών; Γιατί η κοινωνία καταλαβαίνει και κρίνει αυστηρά.
Η κοπή της πίτας μπορεί να ήταν μια ευκαιρία επαναβεβαίωσης ταυτότητας. Όμως η πραγματική δοκιμασία ξεκινά την επόμενη μέρα. Στις γειτονιές, στα επιμελητήρια, στα πανεπιστήμια, στους επαγγελματικούς χώρους. Εκεί όπου οι πολίτες δε χειροκροτούν από κομματική υποχρέωση αλλά απαιτούν λύσεις. Αν το ΠΑΣΟΚ θέλει πράγματι να ξανακούσει τον παλμό της κοινωνίας, πρέπει πρώτα να αποφασίσει ποιοι μπορούν να τον μεταφέρουν χωρίς φίλτρα, χωρίς βαρίδια και χωρίς εσωτερικούς συμβιβασμούς.
Διαφορετικά ο παλμός θα συνεχίσει να χτυπά αλλού και τότε καμία πίτα, όσο συμβολική και αν είναι, δε θα μπορεί να κρύψει την απόσταση. Όσο μάλιστα βλέπουμε τα ίδια και ίδια και όποιος κατάλαβε... κατάλαβε.
