Όταν τα 17 εκατομμύρια ζώα γίνονται 7,8 εκατομμύρια στην Κρήτη και χάνονται στον δρόμο προς την αλήθεια...
Αν υπήρχε βραβείο διοικητικής φαντασίας, η Ελλάδα θα το είχε κατακτήσει πανηγυρικά.
Γιατί μόνο εδώ μπορεί μια χώρα να δηλώνει 17.000.000 αιγοπρόβατα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και, ταυτόχρονα, να αδυνατεί να τα μετρήσει, να τα εμβολιάσει ή έστω να συμφωνήσει πόσα είναι. Και αν αυτό μοιάζει γενικό πρόβλημα, στην πραγματικότητα έχει συγκεκριμένη γεωγραφία: Κρήτη.
Από τα 17.000.000... τα 7.800.000 δηλώνονταν στην Κρήτη
Σύμφωνα με τα στοιχεία που ταξίδεψαν στις Βρυξέλλες μέσω ΟΣΔΕ-ΟΠΕΚΕΠΕ, από τα σχεδόν 17.000.000 αιγοπρόβατα που δήλωνε η Ελλάδα, περίπου 7.800.000 εμφανίζονταν να “βόσκουν” στην Κρήτη. Ένας αριθμός που, αν στεκόταν στην πραγματικότητα, θα καθιστούσε το νησί υπερδύναμη αιγοπροβατοτροφίας σε ευρωπαϊκό επίπεδο, με ζωικό κεφάλαιο δυσανάλογο του εδάφους, και με βοσκοτόπια που θα έπρεπε να... αιωρούνται στο Λιβυκό.
Κι όμως, αυτός ο αριθμός: δηλώθηκε, επιδοτήθηκε, δε διασταυρώθηκε ποτέ ουσιαστικά και αποτέλεσε βάση για ευρωπαϊκά μοντέλα, εκθέσεις και πολιτικές.
ΟΣΔΕ, ΟΠΕΚΕΠΕ και κτηνιατρικές υπηρεσίες: μια “αλυσίδα” χωρίς κρίκο
Το πρόβλημα δεν είναι θεωρητικό. Είναι απολύτως πρακτικό και απολύτως πολιτικό. Γιατί ο αριθμός των αιγοπροβάτων: περνά από το ΟΣΔΕ, επικυρώνεται από τον ΟΠΕΚΕΠΕ και υποτίθεται ότι ελέγχεται από τις κτηνιατρικές υπηρεσίες των Περιφερειών, όπου η αρχική δήλωση εκμετάλλευσης αιγοπροβάτων ξεκλειδώνει με κωδικό EL όλο το σύστημα ΟΣΔΕ και επιδοτήσεων, δεν τις δίνει, αλλά χωρίς αυτήν την αρχική δήλωση, τίποτα δεν ξεκινά. Στην Κρήτη, όμως, οι ίδιες υπηρεσίες που καλούνται να καταγράψουν, να επιβλέψουν, να ελέγξουν, και - θεωρητικά - να εμβολιάσουν, φαίνεται να λειτουργούν σε ένα σύστημα όπου ο αριθμός προηγείται της πραγματικότητας.
ΕΛ.ΣΤΑΤ.: η ψυχρή πραγματικότητα χαλάει το αφήγημα
Και κάπου εδώ έρχεται η ΕΛ.ΣΤΑΤ. να χαλάσει το “πάρτι”. Για το 2024, ο συνολικός αριθμός αιγοπροβάτων σε όλη την Ελλάδα ανέρχεται σε 10.350.915 ζώα.
Την ίδια χρονιά όμως, στο ΟΣΔΕ δηλώθηκαν 15.891.882 αιγοπρόβατα, τα οποία και επιδοτήθηκαν. Διαφορά: περίπου 5.500.000 ζώα.
Όχι χαμένα. Όχι νεκρά. Απλώς... αόρατα.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση δε “σκέφτεται” εμβολιασμό, τον επιλέγει
Σε αυτό το τοπίο, η EFSA δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών: μιλά για εμβολιασμό, τον περιγράφει ως αποτελεσματικό εργαλείο και τον εντάσσει σε επιλογές πολιτικής διαχείρισης, όχι σε υποθετικά σενάρια. Ο εμβολιασμός: δεν είναι άποψη, δεν είναι θεωρία, δεν είναι “αν και εφόσον”. Είναι επιλογή, που εφαρμόζεται όταν ένα κράτος θέλει να ελέγξει νόσο, να καταγράψει ζωικό κεφάλαιο, να επιβάλει ιχνηλασιμότητα.
Στην Ελλάδα, όμως, ο εμβολιασμός “σκοντάφτει” στην... επιστήμη
Εδώ, η άρνηση ντύνεται με επιστημονικό μανδύα: “μη αδειοδοτημένα εμβόλια”, “έλλειψη δεδομένων”, “κίνδυνος για τις εξαγωγές”, “ανεπάρκεια υπηρεσιών”. Όλα αυτά τη στιγμή που ο Ευρωπαϊκός Κανονισμός 361/2023 προβλέπει κατ’ εξαίρεση εγκρίσεις, τα εμβόλια έχουν δοκιμαστεί με αποτελεσματικότητα 80-100%, και στο παρελθόν (Οζώδης Δερματίτιδα, 2015) η Ελλάδα εμβολίασε χωρίς δισταγμό. Άρα το ερώτημα δεν είναι επιστημονικό.
Τι πραγματικά φοβόμαστε να μετρήσουμε; Ο μαζικός εμβολιασμός σημαίνει: καταγραφή, PCR, διασταύρωση μητρώων, έλεγχο κτηνιατρικών υπηρεσιών και τέλος... σύγκριση με το ΟΣΔΕ.
Και κάπου εκεί, τα 17.000.000 θα έπρεπε να συναντήσουν την πραγματικότητα των 10.350.915.
Ή, όπως λένε οι ίδιοι οι κτηνοτρόφοι, των περίπου 5.500.000 πραγματικών ζώων.
Το παραπολιτικό συμπέρασμα
Η ευλογιά δεν είναι μόνο υγειονομικό ζήτημα. Είναι και λογιστικό πρόβλημα. Και όσο ο εμβολιασμός παραμένει “επικίνδυνος”, οι αριθμοί θα παραμένουν “εύπλαστοι”. Γιατί στην Ελλάδα, το μεγαλύτερο ρίσκο δεν είναι η νόσος. Είναι να αποδειχθεί πόσα αιγοπρόβατα υπάρχουν στ’ αλήθεια.
Και ειδικά... στην Κρήτη.
