Αλήθεια τώρα, ποιος είναι ο πραγματικός ρόλος της Αυτοδιοίκησης; Το ερώτημα δεν τίθεται θεωρητικά, αλλά προκύπτει αβίαστα από την καθημερινότητα των πολιτών, όταν βλέπουν ότι ακόμη και στοιχειώδη ζητήματα όπως ο εντοπισμός και η αποκατάσταση μιας διαρροής νερού μετατρέπονται σε ατομική ευθύνη. Δήμοι και δημοτικές επιχειρήσεις ύδρευσης δηλώνουν αδυναμία, καθυστερούν ή απλώς σηκώνουν τα χέρια ψηλά, ζητώντας από τους πολίτες να βάλουν το χέρι στην τσέπη για ζημιές που δεν προκάλεσαν. Ναι και αυτό έγινε σε δήμο της Κρήτης.
Η Αυτοδιοίκηση όμως δεν δημιουργήθηκε για να λειτουργεί ως απλός παρατηρητής. Ο ρόλος της είναι συγκεκριμένος και θεσμικά κατοχυρωμένος να διαχειρίζεται τις βασικές υποδομές, να προλαμβάνει προβλήματα, να παρεμβαίνει άμεσα όταν αυτά εμφανίζονται και κυρίως, να προστατεύει το δημόσιο συμφέρον. Το νερό δεν είναι πολυτέλεια ούτε ιδιωτική υπόθεση. Είναι δημόσιο αγαθό και η ευθύνη για τα δίκτυα ύδρευσης ανήκει ξεκάθαρα στους δήμους και στις ΔΕΥΑ.
Όταν υπάρχει διαρροή στο υπέδαφος, όταν χάνονται χιλιάδες κυβικά νερού και ταυτόχρονα εμφανίζονται ζημιές σε ιδιωτικές περιουσίες, δεν μπορεί η απάντηση να είναι «δεν μπορούμε να τη βρούμε» ή «φτιάξτε το μόνοι σας και βλέπουμε». Στον 21ο αιώνα υπάρχουν τεχνολογικά μέσα, εξειδικευμένο προσωπικό και χρηματοδοτικά εργαλεία. Αν αυτά δεν αξιοποιούνται, το πρόβλημα δεν είναι τεχνικό αλλά πολιτικό και διοικητικό.
Η μετακύλιση της ευθύνης στους πολίτες υπονομεύει την ίδια την έννοια της Αυτοδιοίκησης.
Η Αυτοδιοίκηση οφείλει να επανεξετάσει τον ρόλο της. Όχι ως διαχειριστής κρίσεων που ξεσπούν, αλλά ως φορέας πρόληψης, σχεδιασμού και άμεσης παρέμβασης. Ο πολίτης δεν ζητά θαύματα ζητά το αυτονόητο να λειτουργούν οι υπηρεσίες, να εντοπίζονται τα προβλήματα και να αποκαθίστανται χωρίς να αισθάνεται ότι είναι μόνος του απέναντι σε ένα σύστημα που υποτίθεται πως υπάρχει για να τον υπηρετεί. Αν ούτε αυτό δεν μπορεί να διασφαλιστεί τότε πράγματι πρέπει να αναρωτηθούμε ποιος είναι τελικά ο ρόλος της Αυτοδιοίκησης;
