Πίσω από τη σπουδή του Ευάγγελου Βενιζέλου να απαντήσει ακαριαία στον πρωθυπουργό για τη Συνταγματική Αναθεώρηση με την αιχμηρή φράση «να καταστεί η χώρα διακυβερνήσιμη πριν το Σύνταγμα αναθεωρήσιμο», κρύβεται μια βαθιά πολιτική ανάγνωση: ο Βενιζέλος θεωρεί πως ο Μητσοτάκης επιχειρεί μια φυγή προς τα εμπρός, την ώρα που το πολιτικό σύστημα “μυρίζει” ακυβερνησία. Η αναφορά του στις υποκλοπές και στον ΟΠΕΚΕΠΕ δεν ήταν τυχαία.
Το νέο στοιχείο είναι πως ο Βενιζέλος “φωτογραφίζει” έναν κίνδυνο: να ξεκινήσει μια αναθεώρηση από μια οριακή πλειοψηφία, η οποία θα εργαλειοποιηθεί για να “ξεπλυθούν” θεσμικές εκκρεμότητες. Ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ανησυχεί για “συνταγματική παγίδα” που θα οδηγούσε σε διπλές κάλπες με το Σύνταγμα ως λάβαρο. Μου λένε πως η επισήμανσή του για τον διεθνή δικαστικό έλεγχο αποτελεί προειδοποιητικό σήμα προς το Μαξίμου: οποιαδήποτε προσπάθεια για “ελαστική” ερμηνεία των θεσμών ή του κράτους δικαίου μέσω αναθεώρησης, θα προσκρούσει στους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς.
Στην ουσία, ο Βενιζέλος υψώνει θεσμικό ανάχωμα, προειδοποιώντας ότι η συναίνεση των 180 είναι μια πολιτική πράξη εμπιστοσύνης που αυτή τη στιγμή είναι κλινικά νεκρή λόγω των ανοιχτών δικαστικών μετώπων. Αυτή η “πυξίδα” Βενιζέλου προσφέρει στο ΠΑΣΟΚ σοβαρή διέξοδο: να μην εμφανιστεί ως αρνητής της προόδου, αλλά ως εγγυητής της ποιότητας της Δημοκρατίας.
Μαθαίνω πως στις κλειστές συσκέψεις του κόμματος συζητείται ήδη η κατάθεση ενός “μνημονίου θεσμικών προϋποθέσεων”. Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι η Χαριλάου Τρικούπη θα απαιτήσει την πλήρη διαλεύκανση των ανοιχτών μετώπων στη Δικαιοσύνη ως “εισιτήριο” για να προσέλθει στο τραπέζι της αναθεώρησης. Έτσι, το Μαξίμου βρίσκεται μπροστά σε ένα δίλημμα: ή θα δώσει απαντήσεις για το παρελθόν ή θα χάσει οριστικά την πολυπόθητη συναίνεση των 180, με το Σύνταγμα να μετατρέπεται σε ένα ακόμη πεδίο σκληρής πόλωσης.
