Μήπως, επιτέλους, το θέμα της Υγείας πρέπει να το δούμε πιο σοβαρά; Όχι με ευχολόγια, όχι με ανακοινώσεις της στιγμής, αλλά με καθαρή ματιά και πολιτική ευθύνη. Γιατί αν υπάρχει ένας χώρος όπου η πραγματικότητα δε σηκώνει ούτε επικοινωνιακά φίλτρα, ούτε ωραιοποιήσεις, αυτός είναι τα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών και στην Κρήτη, τα ΤΕΠ, δε θυμίζουν απλώς ένα πιεσμένο σύστημα, θυμίζουν εμπόλεμη ζώνη. Γιατροί, νοσηλευτές και λοιπό υγειονομικό προσωπικό ξεπερνούν καθημερινά τα ανθρώπινα όριά τους.
Εφημερίες με δεκάδες περιστατικά, διάδρομοι γεμάτοι φορεία, ασθενείς που περιμένουν ώρες και επαγγελματίες Υγείας που καλούνται να πάρουν κρίσιμες αποφάσεις, εξαντλημένοι σωματικά και ψυχικά, και όμως, αυτοί οι άνθρωποι στέκονται όρθιοι. Με φιλότιμο, με ευθύνη, με μια αίσθηση καθήκοντος που συχνά καλύπτει τα κενά ενός συστήματος που χρόνια τώρα... μπάζει νερά.
Δε φτάνουν τα “μπράβο”
Αξίζουν συγχαρητήρια; Βεβαίως. Αλλά όχι μόνο συγχαρητήρια. Γιατί το μπράβο, όσο ειλικρινές κι αν είναι, δεν πληρώνει υπερωρίες, δεν προσλαμβάνει προσωπικό, δεν ανοίγει κλειστά κρεβάτια, δε μειώνει τον χρόνο αναμονής. Το μπράβο δε θεραπεύει την υποστελέχωση, ούτε διορθώνει τις παθογένειες που έχουν μετατρέψει τα ΤΕΠ σε πρώτη και μοναδική γραμμή άμυνας για χιλιάδες πολίτες.
Αφόρητη πίεση
Στην Κρήτη, ειδικά τους χειμερινούς μήνες, αλλά και το καλοκαίρι με τον τουρισμό, η πίεση γίνεται αφόρητη. Νοσοκομεία που καλούνται να καλύψουν τεράστιες γεωγραφικές περιοχές με ελλείψεις σε βασικές ειδικότητες. Γιατροί που μετακινούνται από δομή σε δομή για να “μπαλώσουν” τρύπες. Νοσηλευτές σε αναλογία που δε συνάδει με καμία ευρωπαϊκή προδιαγραφή, και όλα αυτά με την κοινωνία να θεωρεί, σχεδόν αυτονόητα, ότι το σύστημα θα αντέξει. Ότι κάπως θα τα καταφέρουν.
Όμως δε γίνεται πάντα και όταν δε γίνεται, το τίμημα είναι βαρύ. Το πληρώνουν οι ασθενείς, το πληρώνουν οι οικογένειές τους, το πληρώνουν και οι ίδιοι οι υγειονομικοί, που οδηγούνται στην εξουθένωση, την παραίτηση, τη φυγή στο εξωτερικό ή στον ιδιωτικό τομέα.
Ο ηρωισμός δεν είναι λύση
Ίσως ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να θαυμάζουμε απλώς την αντοχή των ανθρώπων της πρώτης γραμμής και να απαιτήσουμε ένα σύστημα που δε θα τους χρειάζεται ως ήρωες. Γιατί η Υγεία δεν μπορεί να στηρίζεται στον ηρωισμό. Χρειάζεται σχέδιο, επένδυση και σεβασμό. Και αυτά δεν μπορούν να περιμένουν άλλο. Πάντως, οφείλουμε να ομολογήσουμε και τα θετικά που έχουν να κάνουν με τις παρεμβάσεις στα ΤΕΠ του ΠΑΓΝΗ, που μπορεί να αλλάξουν την εικόνα, με την ευχή της ενίσχυσης και με επιπλέον προσωπικό.
