Ο Νότιος Οδικός Άξονας Κρήτης δεν είναι ένα ακόμη έργο. Δεν είναι πολυτέλεια, ούτε υπερβολή. Είναι μια αυτονόητη υποδομή που έπρεπε να υπάρχει εδώ και δεκαετίες και όμως, το 2026 η Κρήτη εξακολουθεί να συζητά τα αυτονόητα, εγκλωβισμένη σε ένα γνώριμο μπρα ντε φερ ανάμεσα στην Περιφέρεια και το κέντρο των αποφάσεων στην Αθήνα. Ένα μπρα ντε φερ που, δυστυχώς, έχει πάντα τον ίδιο χαμένο: τους πολίτες του νησιού.
Για την Αθήνα, τα μεγάλα έργα στην Κρήτη φαίνεται πως είναι πολλά. Σαν να πρόκειται για χάρη και όχι για υποχρέωση. Σαν να ξεχνιέται ότι η Κρήτη είναι η μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας, με τεράστιες αποστάσεις, έντονη τουριστική δραστηριότητα, πρωτογενή παραγωγή και χιλιάδες κατοίκους, που μετακινούνται καθημερινά σε οδικά δίκτυα περασμένων δεκαετιών. Όταν όμως μιλάμε για την Αττική, τα έργα θεωρούνται επένδυση. Όταν μιλάμε για την Κρήτη, βαφτίζονται κόστος.
Ο ΝΟΑΚ δεν αφορά μόνο την ανάπτυξη. Αφορά την ασφάλεια. Αφορά ανθρώπινες ζωές. Ο Νότος του νησιού παραμένει αποκομμένος, με δρόμους στενούς, επικίνδυνους, χωρίς βασικές προδιαγραφές. Περιοχές με τεράστια τουριστική δυναμική, αλλά και μόνιμο πληθυσμό, αντιμετωπίζονται σαν να βρίσκονται εκτός χάρτη και όμως, κάθε καλοκαίρι σηκώνουν στις πλάτες τους ένα μεγάλο κομμάτι της οικονομίας της Κρήτης, και κατ’ επέκταση της χώρας.
Η Περιφέρεια Κρήτης δικαιολογημένα πιέζει. Όχι για κάτι υπερβολικό, αλλά για το αυτονόητο: να ανοίξει επιτέλους ο δρόμος για τον Νότιο Οδικό Άξονα. Να περάσουμε από τις μελέτες στα έργα, από τις υποσχέσεις στα εργοτάξια. Δεν μπορεί κάθε κυβέρνηση να ξεκινά από την αρχή, να επαναξιολογεί, να ωριμάζει και τελικά να μεταθέτει ξανά το πρόβλημα στο μέλλον.
Το πραγματικό μπλοκάρισμα δεν είναι τεχνικό. Είναι πολιτικό. Είναι η νοοτροπία του κέντρου, που εξακολουθεί να βλέπει την περιφέρεια ως δεύτερη ταχύτητα. Όσο αυτή η λογική κυριαρχεί, η Κρήτη θα συνεχίσει να διεκδικεί έργα που αλλού θεωρούνται δεδομένα.
Ο ΝΟΑΚ πρέπει να γίνει τώρα. Όχι αύριο, όχι στην επόμενη προγραμματική περίοδο.
Η Κρήτη δε ζητά προνόμια. Ζητά ισότιμη μεταχείριση και αυτή τη φορά δε χωρούν άλλες καθυστερήσεις, άλλες δικαιολογίες, άλλα “μπαλώματα”. Ο δρόμος πρέπει να ανοίξει κυριολεκτικά και πολιτικά.
