Η δήλωση του υπουργού Πολιτικής Προστασίας Μιχάλη Χρυσοχοΐδη για τον αφοπλισμό της Κρήτης ακούγεται δυνατά, σχεδόν εκκωφαντικά, σε μια κοινωνία που μετρά πληγές, απώλειες και τραύματα από επαναλαμβανόμενα περιστατικά ένοπλης βίας. Όμως η κοινωνία της Κρήτης, και όχι μόνο, έχει μάθει πια να ξεχωρίζει τη βαρύγδουπη εξαγγελία από τη σοβαρή πολιτική.
Δεν είναι σύνθημα
Ο αφοπλισμός δεν είναι σύνθημα, δεν είναι πυροτέχνημα για τα δελτία ειδήσεων, ούτε επικοινωνιακή κορδέλα που κόβεται σε μια συνέντευξη Τύπου. Είναι μια δύσκολη, πολυεπίπεδη και επίμονη διαδικασία, που απαιτεί σχέδιο, χρόνο και πολιτικό θάρρος. Γιατί το έργο αυτό το έχουμε ξαναδεί. Μετά από κάθε μακελειό, κάθε τραγωδία, κάθε αιματηρό περιστατικό ακολουθούν δηλώσεις, αυστηρά λόγια, υποσχέσεις για μηδενική ανοχή και στο τέλος... σιωπή. Η καθημερινότητα επιστρέφει, οι μηχανισμοί χαλαρώνουν και το πρόβλημα μπαίνει ξανά στο συρτάρι, μέχρι να ανοίξει βίαια με το επόμενο γεγονός που θα σοκάρει την κοινή γνώμη.
Χρειάζεται δουλειά ο “αφοπλισμός”
Ο αφοπλισμός της Κρήτης δεν μπορεί να περιοριστεί σε αποσπασματικούς ελέγχους ή σε πρόσκαιρες επιχειρήσεις εντυπωσιασμού. Χρειάζεται σταθερή αστυνομική παρουσία, ουσιαστική εφαρμογή του νόμου, ενίσχυση των υπηρεσιών ασφαλείας, αλλά και συνεργασία με την τοπική κοινωνία. Χρειάζεται, κυρίως, να “σπάσει” η κουλτούρα ανοχής απέναντι στα όπλα, που πολλές φορές βαφτίζεται “παράδοση” ή “έθιμο”, ενώ στην πραγματικότητα παράγει φόβο και αίμα. Εξίσου κρίσιμο είναι να μην εργαλειοποιηθεί το θέμα πολιτικά.
Τι πραγματικά μετρά
Η ασφάλεια των πολιτών δεν προσφέρεται για κομματικές αντιπαραθέσεις, ούτε για εύκολες κορώνες. Αν υπάρχει πραγματική βούληση, αυτή θα φανεί στην πράξη στη διάρκεια, στη συνέπεια και στην αντοχή των μέτρων στον χρόνο, όχι στην ένταση των δηλώσεων. Γι’ αυτό και η κοινωνία ορθά κρατά... μικρό καλάθι.
Να περιμένουμε για τα αποτελέσματα
Ας μην κρίνουμε σήμερα τις εξαγγελίες, ας κρίνουμε στο τέλος το αποτέλεσμα. Και τότε θα φανεί αν μιλάμε για μια σοβαρή πολιτική επιλογή με βάθος και συνέχεια ή αν, για ακόμη μια φορά, όλα θα ξεχαστούν μέχρι το επόμενο μακελειό. Γιατί η Κρήτη δε χρειάζεται άλλα λόγια. Χρειάζεται ασφάλεια, δικαιοσύνη και συνέπεια. Συγνώμη, κύριε υπουργέ, αλλά όπως λέει και ο λαός, «άμα καείς από τον χυλό, φυσάς και το γιαούρτι».
