Αγαπημένο σπορ των νεοφιλελεύθερων είναι τα πλαστά διλήμματα. Όχι μόνο αυτών, βεβαίως, και των νεοδεσποτικών (είτε τραμπικοί είναι αυτοί, είτε πουτινικοί, είτε οτιδήποτε άλλο), των “ντροπαλών φασιστών” δηλαδή. Τα πλαστά διλήμματα είναι παλιό εργαλείο προπαγάνδας, από τα παλιότερα που βρίσκονται σε χρήση ακόμη και σήμερα, και προηγείται κατά πολύ της ανακάλυψης και συστηματοποίησης αυτού που λέμε σήμερα “προπαγάνδα”.
Προηγήθηκε η Ουκρανία
Το προηγούμενο πλαστό δίλημμα που έκανε “γκελ” είχε να κάνει με την Ουκρανία και τη ρωσική εισβολή. Είτε ήσουν άνευ όρων “με την Ουκρανία” (δηλαδή με ένα καθεστώς-μαριονέτα των δυτικών, που δεν κάνει καν τον κόπο να κρύψει τις νεοναζιστικές του ρίζες και συμπάθειες) είτε “με τη Ρωσία”, δηλαδή με έναν επιτιθέμενο, που έχει ένα δεσποτικό καθεστώς και μια ατελή δημοκρατία. Δεν υπήρχε... μέση οδός στα μυαλά των νεοφιλελεύθερων ιστρουκτόρων, είτε έτσι, είτε αλλιώς.
Το τελευταίο πλαστό δίλημμα που μας έχουν φορέσει είναι: είστε με τους εξεγερμένους του Ιράν ή με το καθεστώς των μουλάδων;
Ούτε με τον αστυφύλακα, ούτε με τον χωροφύλακα
Η απάντηση είναι απλή, αλλά... δεν χωρά στο δίπολο. Οι δημοκρατικοί άνθρωποι απανταχού στον κόσμο είναι με τους λαούς. Με τον απλό άνθρωπο. Με τον εργαζόμενο, τον μικροεπαγγελματία, τον άνθρωπο του μόχθου, που προσπαθεί να επιβιώσει σε έναν κόσμο που γίνεται κάθε μέρα πιο εχθρικός προς τους απλούς ανθρώπους. Έναν άνθρωπο που αξίζει να έχει δημοκρατία, ελευθερία και αξιοπρέπεια και να μην τυγχάνει αντικείμενο εκμετάλλευσης και καταπίεσης, είτε από ένα θεοκρατικό καθεστώς όπως αυτό των αγιατολάδων, είτε από μια κληρονομική μοναρχία, όπως αυτή που ονειρεύονται οι δυτικοί να επαναφέρουν στο Ιράν, στο πρόσωπο του διαδόχου του Σάχη.
Και... οι γελοίοι
Να σημειώσουμε βεβαίως ότι υπάρχουν κάμποσοι του νεοφιλελεύθερου χώρου (κυρίως μασαμπούκηδες ΕΣΠΑτζήδες ή πληρωμένοι κονδυλοφόροι) που ρωτάνε τους αριστερούς της χώρας γιατί δεν οργανώνουν συλλαλητήρια για τους εξεγερμένους του Ιράν.
Η απάντηση βεβαίως που παίρνουν είναι απλή: Γιατί δε διοργανώνετε ΕΣΕΙΣ συλλαλητήρια; Αφού τόσο κόπτεσθε να στηρίξετε την παλινόρθωση του Σάχη, βγείτε στους δρόμους. Ναι, όλοι μαζί δε γεμίζετε ούτε καντίνα, οπότε... δεν έχει και πολύ νόημα, αλλά... αφού τόσο νοιάζεστε, βγείτε στον δρόμο μωρέ!
Δεν είναι απλά τα πράγματα
Όσοι γνωρίζουν το Ιράν και τι συμβαίνει αυτοί, προσπαθούν να εξηγήσουν ότι δεν είναι απλά τα πράματα. Δεν είναι από τη μια ο λαός και από την άλλη οι μουλάδες. Το Ιράν δεν είναι ένα ομοιογενές εθνοκράτος, είναι ένα εξαιρετικά περίπλοκο μωσαϊκό εθνοτήτων και λαοτήτων και βεβαίως υπάρχει και έντονο ταξικό στοιχείο στις εσωτερικές ισορροπίες και καταστάσεις.
Υπάρχουν (και είναι πολλοί αυτοί, πάρα πολλοί) οι οπαδοί του σημερινού καθεστώτος. Υπάρχουν οι νοσταλγοί του Σάχη, αλλά είναι μια πολύ μικρή μειοψηφία (ο Σάχης ήταν τρομακτικά αντιδημοφιλής, γιατί ήταν επικεφαλής ενός καθεστώτος ακόμη πιο καταπιεστικού από αυτό της θεοκρατίας που τον διαδέχτηκε). Υπάρχουν οι προοδευτικοί άνθρωποι, οι αριστεροί, σοσιαλιστές και κομμουνιστές, που έχουν υποστεί τρομακτικές διώξεις τόσο την εποχή του Σάχη όσο και μετά την ανατροπή του, μετρώντας θύματα στις δεκάδες χιλιάδες.
Υπάρχουν κι εκείνοι που θέλουν ένα “κανονικό” αστικό καθεστώς, με οικονομικές ελευθερίες, “δυτικού τύπου”, δίχως μονάρχες αλλά με δημοκρατία. Υπάρχουν και πολλοί ακόμη, με τοποθετήσεις που καλύπτουν όλο το φάσμα.
Πόσοι είναι στους δρόμους;
Ένα βασικό ζήτημα: πόσο μαζικές είναι οι διαδηλώσεις και πόσοι συμμετέχουν σε αυτές; Υπάρχουν αξιόπιστες καταγραφές ανεξάρτητων οργανισμών, που δείχνουν ότι ένα πολύ μικρό ποσοστό του πληθυσμού (σε κάθε περίπτωση κάτω από 1%, συνήθως κάτω από 0,5%) σε κάθε πόλη που έχει “εξεγερθεί”, συμμετέχει στις κινητοποιήσεις και διαδηλώνει.
Αυτοί είναι όλοι οι διαδηλωτές, όχι εκείνοι που έχουν βρει ευκαιρία να καταστρέψουν και να λεηλατήσουν και να σκοτώσουν. Οι τελευταίοι είναι “φυτευτοί” της Μοσάντ, η οποία τα τελευταία 30 χρόνια κάνει τεράστιες προσπάθειες στρατολόγησης Ιρανών που είναι δυσαρεστημένοι με το καθεστώς, ώστε να τους χρησιμοποιήσει σε τέτοιες περιπτώσεις.
Δίνουν και οπλισμό
Μάλιστα, η Μοσάντ εκτελεί εκτεταμένο λαθρεμπόριο ελαφρύ οπλισμού, τον οποίο χορηγεί σε ορισμένες ομάδες “δικών της”, οι οποίοι πρωτοστατούσαν στα επεισόδια και κυριολεκτικά “βαράγανε στο ψαχνό”. Ο λόγος για τον οποίο υπάρχουν τόσοι πολλοί νεκροί διαδηλωτές είναι ότι υπάρχουν... σχεδόν εξίσου πολλοί νεκροί των δυνάμεων ασφαλείας του καθεστώτος!
Ναι, ακούγονται διάφορες εκτιμήσεις για τον αριθμό των νεκρών (από 2.000 έως 20.000) που είναι εξαιρετικά υπερβολικοί: οι επιβεβαιωμένοι νεκροί από ανθρωπιστικές οργανώσεις που βρίσκονται επιτόπου και δεν έχουν καμία σχέση με το καθεστώς, μιλάνε για νούμερα από 500 έως 1.000 νεκρούς. Ωστόσο, ουδείς στα δυτικά Μέσα Ενημέρωσης μάς λέει ότι ένα μεγάλο ποσοστό απ' αυτούς τους νεκρούς είναι μέλη των δυνάμεων του καθεστώτος! Τους οποίους εξόντωσαν οι εξοπλισμένοι από τη Μοσάντ Ιρανοί στην υπηρεσία του Ισραήλ.
Το καθεστώς αντέχει
Δυστυχώς, το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν αντέχει. Και λέμε δυστυχώς διότι... είναι ένα καταπιεστικό θεοκρατικό καθεστώς.
Ανεξαρτήτως του αν είμαστε “με τους αδύναμους” (και μπροστά στον άξονα του κακού Ουάσινγκτον-Τελ Αβίβ, το Ιράν είναι ο “αδύναμος”), δεν μπορούμε να ξεχνάμε ότι δε μιλάμε για μία δημοκρατία, ούτε για ένα κοσμικό καθεστώς με ελευθερίες.
Σε κάθε περίπτωση, οι δημοκρατικοί άνθρωποι της Δύσης δεν είμαστε ούτε με τους μουλάδες, ούτε με τους δυτικούς που προσπαθούν είτε να διαλύσουν το Ιράν, είτε να επαναφέρουν τον Σάχη. Είμαστε με τον λαό του Ιράν!
Δυσκολίες αλλά...
Επί του παρόντος και καθώς οι Αμερικανοί “το σκέφτονται” αν και πότε θα επέμβουν, το καθεστώς του Ιράν δε φαίνεται να έχει τρωθεί από τις διαδηλώσεις, τουλάχιστον όχι στο επίπεδο που θα επιθυμούσαν κάποιοι.
Η αποσταθεροποίηση για την οποία εργάζονται άοκνα οι πράκτορες της Μοσάντ και της CIA δε φαίνεται να έχει επιτευχθεί και το Ιράν παραμένει σχετικά σταθερό. Θα δούμε τι θα “πουν” οι επόμενες ημέρες...
