Αλήθεια τώρα! Φτάσαμε στο 2026 και στο Ηράκλειο ακόμα ψάχνουμε χώρο για μια προσωρινή δομή μεταναστών. Όχι μόνιμη, όχι κλειστή, όχι σύνθετη. Προσωρινή και όμως, δύο χρόνια συζητήσεων, συσκέψεων, επιτροπών και ατέρμονων αναβολών δεν ήταν αρκετά για να υπάρξει μια στοιχειώδης λύση. Αντί γι’ αυτό, κάθε φορά που το πρόβλημα επιστρέφει - γιατί πάντα επιστρέφει - το αντιμετωπίζουμε σαν να μας βρήκε απροετοίμαστους. Σαν φυσική καταστροφή.
Σαν κεραυνός εν αιθρία και όταν επιτέλους κάποιος τολμά να πει τα πράγματα με το όνομά τους, όταν ακούγεται η λέξη “υγειονομική βόμβα” για τον χώρο του πρώην “Ψυγείου”, τότε δεν ψάχνουμε λύσεις. Ψάχνουμε ενόχους.
Δε μας ενοχλεί η εικόνα. Μας ενοχλεί η περιγραφή της. Δε μας ανησυχούν οι συνθήκες. Μας χαλάει το αφήγημα. Γιατί προφανώς, αν δεν το πεις, δεν υπάρχει. Αν δεν το καταγγείλεις, δε μυρίζει. Αν δεν το αναφέρεις δημόσια, δεν εγκυμονεί κινδύνους. Αυτή είναι η νέα πολιτική λογική, όχι διαχείριση προβλήματος, αλλά διαχείριση εντυπώσεων. Όχι πρόληψη, αλλά σιωπή. Όχι σχέδιο, αλλά νεύρα.
Το πρώην “Ψυγείο” δεν έγινε ξαφνικά ακατάλληλο επειδή κάποιος το χαρακτήρισε έτσι. Ήταν ακατάλληλο εξαρχής. Όπως ακατάλληλη είναι και η ιδέα ότι μια πόλη με τον ρόλο, το μέγεθος και τις υποχρεώσεις του Ηρακλείου μπορεί να πορεύεται χωρίς έναν προκαθορισμένο, ανθρώπινο, υγειονομικά ασφαλή χώρο προσωρινής φιλοξενίας. Όπως ακατάλληλη είναι και η στάση “βλέποντας και κάνοντας”.
Αντί λοιπόν να αναζητούμε “φαντάσματα” και να ψιθυρίζουμε για το ποιος μίλησε, ποιος ενόχλησε και ποιος “έβγαλε προς τα έξω” το πρόβλημα, μήπως ήρθε η ώρα να αναζητήσουμε κάτι πιο σπάνιο; Λύσεις. Συγκεκριμένες. Με χρονοδιάγραμμα. Με ευθύνη. Με υπογραφή.
Γιατί το Μεταναστευτικό δεν είναι ούτε επικοινωνιακό παιχνίδι, ούτε πεδίο μικροπολιτικών ισορροπιών. Είναι πραγματικότητα. Είναι άνθρωποι. Είναι δημόσια υγεία. Είναι εικόνα της πόλης και κάθε φορά που κάνουμε πως δε βλέπουμε, το πρόβλημα δε μικραίνει. Μεγαλώνει.
Το 2026 δε δικαιολογεί άγνοια. Δε συγχωρεί αιφνιδιασμούς και σίγουρα δεν ανέχεται άλλο τη λογική «ας μην το πούμε για να μην ενοχληθούν κάποιοι». Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν ενοχλούνται οι λέξεις. Οι συνθήκες ενοχλούν και αυτές, όσο κι αν τις θάβεις, πάντα επιστρέφουν.
