Βρισκόμαστε σε μια περίοδο όπου τα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών στα κρητικά νοσοκομεία δοκιμάζονται καθημερινά. Ιώσεις, εποχικές λοιμώξεις, αυξημένες ανάγκες και περιορισμένο προσωπικό έχουν δημιουργήσει μια οριακή κατάσταση, που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο όμως, παρατηρείται όλο και συχνότερα ένα φαινόμενο που επιβαρύνει ακόμη περισσότερο το σύστημα η μαζική προσέλευση στα ΤΕΠ για ήπια συμπτώματα, όπως λίγα δέκατα πυρετού ή μια πρόσκαιρη αδιαθεσία. Δεν πρόκειται για έλλειψη ευαισθησίας απέναντι στον πόνο ή την ανησυχία του πολίτη.
Η υγεία είναι το πολυτιμότερο αγαθό και ο φόβος, ειδικά μετά τα χρόνια της πανδημίας, είναι σε μεγάλο βαθμό δικαιολογημένος. Όμως, άλλο η εύλογη ανησυχία κι άλλο η βεβιασμένη απόφαση να καταφύγουμε στα Επείγοντα, χωρίς να έχει προηγηθεί στοιχειώδης αξιολόγηση της κατάστασης.
Τα ΤΕΠ υπάρχουν για τα πραγματικά επείγοντα, για το έμφραγμα, το σοβαρό τραύμα, τη δύσπνοια, το εγκεφαλικό, τις καταστάσεις που κρίνουν τη ζωή μέσα σε λεπτά. Όταν οι διάδρομοι γεμίζουν από περιστατικά χαμηλής βαρύτητας, ο χρόνος και η ενέργεια που θα έπρεπε να αφιερωθούν στους πραγματικά βαριά ασθενείς διασπώνται και αυτό δεν είναι απλώς ζήτημα ταλαιπωρίας, είναι ζήτημα ασφάλειας.
Η εικόνα στα κρητικά νοσοκομεία τις τελευταίες μέρες είναι δύσκολη. Γιατροί και νοσηλευτές δίνουν μάχη με εξαντλητικά ωράρια, ελλείψεις και πίεση. Κάθε περιττή προσέλευση δεν είναι απλώς ένας ακόμη ασθενής στη σειρά, είναι ένας ακόμη κρίκος σε μια αλυσίδα που ήδη τεντώνει επικίνδυνα.
Λίγη υπομονή, λίγη ψυχραιμία και σωστή πληροφόρηση μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Ο οικογενειακός γιατρός, ο φαρμακοποιός, ακόμη και η παρακολούθηση των συμπτωμάτων για μερικές ώρες συχνά αρκούν για να κριθεί αν κάτι είναι όντως επείγον. Φυσικά, όταν τα συμπτώματα επιδεινώνονται ή υπάρχουν σαφή προειδοποιητικά σημάδια, η άμεση προσφυγή στο νοσοκομείο είναι μονόδρομος.
Η υπεύθυνη στάση του πολίτη δεν αναιρεί το δικαίωμα στην περίθαλψη. Αντίθετα το ενισχύει.
Σε δύσκολες περιόδους, όπως αυτή που διανύουμε, η συλλογική λογική και η αλληλεγγύη προς το δημόσιο Σύστημα Υγείας είναι απαραίτητες. Γιατί τα νοσοκομεία αντέχουν όσο αντέχουμε κι εμείς να τα χρησιμοποιούμε σωστά.
