Από τα χωράφια στα ράφια των super market – το αόρατο κύκλωμα που ρημάζει τον παραγωγό και στραγγίζει την κοινωνία.
Υπάρχουν στιγμές που οι αριθμοί δεν λένε απλώς την αλήθεια. Την ουρλιάζουν.
Όταν ο Έλληνας αγρότης πουλάει το κιλό τα μήλα του 0,50 ευρώ και τα ίδια μήλα εμφανίζονται στο ράφι του super market προς 2,75 ή 3,25 ευρώ, τότε δεν μιλάμε για “ακρίβεια”. Μιλάμε για οργανωμένη αισχροκέρδεια. Για μια καλοστημένη απάτη με πολλούς κρίκους και ακόμα περισσότερους προστάτες.
Με ένα απλό παράδειγμα
Το παράδειγμα είναι απλό: τιμή παραγωγού 0,50 ευρώ, τιμή καταναλωτή 2,75 ευρώ.
Δηλαδή 5,5 φορές πάνω. Ποσοστό που δεν συναντάται ούτε σε πολυτελή αγαθά, ούτε σε χρηματιστηριακά παιχνίδια. Κι όμως, εδώ παρουσιάζεται ως “κανονικότητα”.
Το neakriti.gr εδώ και καιρό επιμένει να φωτίζει αυτή την κανονικότητα. Γιατί πίσω από τις τιμές κρύβεται ένα σύστημα που δεν λειτουργεί τυχαία. Λειτουργεί με σχέδιο.
Ο αγρότης και ο καφές των 3 ευρώ
Ας κατέβουμε λίγο στην πραγματική ζωή.
Για να πιει σήμερα ένας αγρότης έναν καφέ αξίας 3 ευρώ, πρέπει να πουλήσει 16 έως 17 κιλά σιτάρι, με τιμή παραγωγού στα 0,19 ευρώ το κιλό. Αυτό δεν είναι απλώς σύγκριση. Είναι εξευτελισμός της εργασίας. Και την ίδια στιγμή, κάποιοι παριστάνουν ότι “δεν βγαίνουν τα νούμερα”, ότι “φταίει η διεθνής αγορά”, ότι «δεν μπορεί να παρέμβει το κράτος». Ψέματα. Τα νούμερα βγαίνουν μια χαρά – απλώς βγαίνουν υπέρ των λίγων.
ΟΠΕΚΕΠΕ: Άλλο οι αγρότες, άλλο οι απατεώνες
Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι που σκόπιμα μπερδεύεται.
Άλλο ο αγρότης που παλεύει να επιβιώσει και άλλο οι κομματικά διασυνδεδεμένοι “αγρότες”, κυρίως προσκείμενοι στη Νέα Δημοκρατία – και ορισμένοι στο ΠΑΣΟΚ – που εκμεταλλεύτηκαν γνωριμίες, μηχανισμούς και τρύπες του συστήματος για να λεηλατήσουν τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Εκεί δεν χωρά καμία επιείκεια.
Μιλάμε για κοινούς απατεώνες, όχι για ανθρώπους της παραγωγής.
Η μόνη απάντηση είναι ολική δήμευση περιουσιών και σκληρός παραδειγματισμός.
Αλλά το μεγάλο κόλπο δεν στήνεται μόνο στα χαρτιά των επιδοτήσεων. Στήνεται στην αγορά.
Το τριγωνικό κόλπο των super market
Πώς γίνεται λοιπόν το θαύμα; Πώς από τα 0,50 ευρώ φτάνουμε στα 2,75;
Η απάντηση είναι απλή και... “λερώνει”: τριγωνικές συναλλαγές.
Μεσάζοντες-εταιρίες, πολλές φορές ελεγχόμενες άμεσα ή έμμεσα από τα ίδια τα super market κατά βάση πολυεθνικών ομίλων, αγοράζουν από τον αγρότη σε εξευτελιστικές τιμές. Στη συνέχεια μεταπωλούν στο ίδιο το super market με τιμή κοντά στα 2 ευρώ.
Και μετά έρχεται το τελικό “καπέλο” στο ράφι. Τα super market δηλώνουν αθώα: “ενοικιάζουμε ράφια”. Αποκρύπτουν όμως ότι πολλά από αυτά :είτε παράγουν προϊόντα με ετικέτα τους μέσω τρίτων, είτε συνδέονται μετοχικά με τις εταιρίες που “μεσολαβούν”.
Αν λειτουργούσε σοβαρά η Επιτροπή Ανταγωνισμού, όπως επανειλημμένα έχει επισημάνει η “Νέα Κρήτη”, ιδίως οι μεγάλες πολυεθνικές αλυσίδες δεν θα πλήρωναν απλώς πρόστιμα – θα έχαναν άδειες λειτουργίας.
Τα κινητά είπαν την αλήθεια – όχι τα δελτία
Όταν ξέσπασαν οι αγροτικές κινητοποιήσεις, η κυβέρνηση και το πιστό της “όργανο”, η Ελληνική Αστυνομία, έσπευσαν να μιλήσουν για “αγροτικά μπλόκα που κλείνουν δρόμους”. Μόνο που αυτή τη φορά υπήρχε ένα πρόβλημα: τα κινητά τηλέφωνα.
Χιλιάδες βίντεο πολιτών απέδειξαν ότι οι δρόμοι έκλειναν από την αστυνομία, όχι από τους αγρότες. Στόχος; Να δημιουργηθεί κοινωνική ένταση και να ενεργοποιηθούν οι γνωστοί κοινωνικοί αυτοματισμοί. Οι αγρότες, αντίθετα, έπαιξαν έξυπνα.
Κέρδισαν επικοινωνιακά. Και η κυβέρνηση εξευτελίστηκε.
Καύσιμα, διόδια και το κράτος-φοροεισπράκτορας
Η ίδια εικόνα επαναλαμβάνεται παντού. Στα καύσιμα. Στα διόδια. Στα τέλη κυκλοφορίας.
Η Ελλάδα είναι από τις ελάχιστες χώρες όπου: πληρώνεις πανάκριβα καύσιμα, πληρώνεις διόδια, πληρώνεις και τέλη κυκλοφορίας. Σε απόδειξη καυσίμων 50 ευρώ, τα 28 ευρώ είναι φόροι και επιβαρύνσεις. Χωρίς να υπολογίζουμε τον ΦΠΑ. Το κράτος δεν ρυθμίζει – αρμέγει. Και μετά απορεί γιατί ανθεί το λαθρεμπόριο.
Διόδια: Η πιο νόμιμη αρπαχτή
Οι αυτοκινητόδρομοι είναι το πιο καθαρό παράδειγμα θεσμοθετημένης αισχροκέρδειας.
Ένα έργο 300 εκατ. ευρώ αποφέρει: 9% έως 11% κέρδος στην κατασκευή, και 15 έως 20 χρόνια εγγυημένων εσόδων μέσω διοδίων. Και όλα αυτά στο όνομα της “παραχώρησης”.
Όταν υπήρχε η ΜΟΜΑ
Κάποτε υπήρχε η ΜΟΜΑ – οι Μικτές Ομάδες Μηχανημάτων Ανασυγκροτήσεως.
Δημόσιο, στρατιωτικό σώμα που έφτιαχνε δρόμους χωρίς μεσάζοντες.
Καταργήθηκε το 1992. Γιατί άραγε; Γιατί έτσι δεν θα κέρδιζε κανένας εργολάβος.
Και γιατί χωρίς εξαρτημένα μέσα ενημέρωσης, το παραμύθι δεν θα περνούσε.
Συμπέρασμα: ένα κράτος απέναντι στην κοινωνία. Το ελληνικό κράτος δεν είναι απλώς αναποτελεσματικό. Είναι φοροληστρικό, επιθετικό και συχνά συνένοχο.
Όταν η βενζίνη στην Ιταλία κοστίζει 0,80 έως 1 ευρώ και στην Αθήνα 1,88 ευρώ, για την Κρήτη χτυπάει πολλές φορές και το 2άρι η διαφορά δεν είναι το πετρέλαιο.
Είναι η πολιτική επιλογή. Και όσο η κοινωνία πληρώνει “στα κορόιδα”, κάποιοι θα συνεχίζουν να θησαυρίζουν – με τη σιωπή ή τη συγκάλυψη όσων όφειλαν να ελέγχουν.
