Τα κολονάκια που τοποθετήθηκαν σε επιλεγμένα τμήματα του Βόρειου Οδικού Άξονα Κρήτης δεν είναι πανάκεια, αποτελούν όμως χωρίς καμία υπερβολή μια από τις πιο ουσιαστικές παρεμβάσεις οδικής ασφάλειας των τελευταίων ετών.
Σε έναν δρόμο που για δεκαετίες κουβαλά τον βαρύ τίτλο του δρόμου- “καρμανιόλα” κάθε μέτρο που περιορίζει τα θανατηφόρα τροχαία δεν μπορεί παρά να αξιολογείται με βάση το αποτέλεσμα και το αποτέλεσμα μέχρι στιγμής είναι θετικό. Η διαχωριστική λειτουργία των κολονακίων έχει αποτρέψει δεκάδες επικίνδυνες προσπεράσεις, έχει μειώσει τις μετωπικές συγκρούσεις και έχει επιβάλει, έστω και με το ζόρι, μια πιο πειθαρχημένη οδηγική συμπεριφορά.
Εκεί όπου παλαιότερα η “ελληνική μαγκιά” συναντούσε την άσφαλτο, σήμερα υπάρχει ένα σαφές όριο που δεν παραβιάζεται εύκολα και αυτό από μόνο του σώζει ζωές.
Ωστόσο, η εικόνα στον ΒΟΑΚ παραμένει αποσπασματική. Υπάρχουν τμήματα που θωρακίστηκαν και άλλα που εξακολουθούν να θυμίζουν πως η ασφάλεια στην Κρήτη εφαρμόζεται με τη λογική του “βλέποντας και κάνοντας”.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα το ύψος του Φόδελε. Ένα σημείο αυξημένης επικινδυνότητας, με έντονη κυκλοφορία, στροφές και συχνά αυξημένες ταχύτητες, που παραμένει χωρίς διαχωριστικά μέτρα, σαν να περιμένει το επόμενο ατύχημα για να κινητοποιηθούν οι αρμόδιοι.
Η ανάγκη να τοποθετηθούν κολονάκια και στο συγκεκριμένο τμήμα δεν είναι απλώς επιθυμία των οδηγών είναι επιτακτική. Δεν μπορεί η οδική ασφάλεια να λειτουργεί κατόπιν εορτής, ούτε να εξαρτάται από το πόσοι θρήνοι προηγήθηκαν. Αν κάτι απέδειξαν τα κολονάκια στον ΒΟΑΚ είναι πως ακόμη και απλές παρεμβάσεις, όταν εφαρμόζονται έγκαιρα και με συνέπεια, κάνουν τη διαφορά. Το ζητούμενο πλέον είναι αυτή η διαφορά να γίνει κανόνας και όχι εξαίρεση.
