Σιωπές, ειρωνεία, ζόφος και μια κυβέρνηση που τρέμει το Σύνταγμα πριν καν φτάσουν οι αγρότες, αλλά εντός της Βουλής είχαμε το “θέατρο” της Εξεταστικής και το «δικαίωμα της σιωπής» του “Φραπέ”, που δεν είναι σε μια τέτοια επιτροπή υπαρκτό, άμα δεν είσαι δικαστικά ακόμη καν ύποπτος, πολλώ δε μάλλον κατηγορούμενος, αλλά εδώ τα “σκονάκια” στον μάρτυρα ζήλωσαν δόξα αμερικανικού Κογκρέσου και κάτι μεταξύ 3ης και 5ης τροπολογίας του αμερικανικού Κογκρέσου. Είδες επιδραστικότητα η ανθύπατος Κίμπερλι στην Ελλάδα;
Η αγροτιά δεν κάνει πίσω - και η κυβέρνηση δεν ξέρει πια πού να κρυφτεί
Οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι της χώρας έχουν περάσει εδώ και μέρες το σημείο χωρίς επιστροφή. Κάθε προσπάθεια πίεσης από την κυβέρνηση λειτουργεί σαν φιτίλι σε ξερόχορτο. Διώξεις, εισαγγελείς, “νόμος Ρούτσι”, απειλές περί παραβατικότητας: τίποτα δεν τους τρομάζει. Αντιθέτως, τους συσπειρώνει.
Το Μέγαρο Μαξίμου παρακολουθεί μια “θύελλα” που, όσο κι αν προσπαθεί το επιτελικό κράτος να τη “συγυρίσει” με ψιμύθια επικοινωνίας, δεν τιθασεύεται. Κι όσο πλησιάζει η συζήτηση για τον Προϋπολογισμό, τόσο μεγαλώνει η φρίκη στο κυβερνητικό επιτελείο: τα τρακτέρ δεν αποκλείεται να εμφανιστούν στην πρωτεύουσα. Να κυκλώσουν το κέντρο. Να φωτογραφηθούν μπροστά από τη Βουλή. Για το κυβερνητικό επιτελείο, η εικόνα αυτή δεν είναι απλώς κακή. Είναι πολιτικός Αρμαγεδδών.
Μνήμη των Τεμπών. Μνήμη της σύγκρουσης κράτους-κοινωνίας. Μνήμη των νεκρών και της συγκάλυψης. Και ο συσχετισμός δε θα είναι καθόλου υπόγειος. Θα είναι εκκωφαντικός.
Ένα κράτος που ξεγράφει τον πρωτογενή τομέα
Η διαχρονική υποτίμηση του πρωτογενούς τομέα δεν αποτυπώνεται μόνο στο ΑΕΠ. Αποτυπώνεται στο πώς αντιμετωπίζονται οι άνθρωποι της γης. Παρά το γεγονός ότι πάνω από 400.000 πολίτες εργάζονται ακόμα στον αγροτικό χώρο, παρά το ότι η ύπαιθρος είναι ο τελευταίος φραγμός πριν από την ερήμωση ολόκληρων περιοχών, η κυβερνητική αντίληψη τον αντιμετωπίζει ως έναν ξεχασμένο, δυσάρεστο αριθμό.
Το αφήγημα της ανάπτυξης θέλει τουρισμό, real estate και ΑΠΕ. Δε χωράει χωράφια. Δε χωράει κοπάδια. Δε χωράει ιδρώτα. Κι ενώ όλα αυτά “βράζουν”, η κυβέρνηση κάνει πως δεν ακούει.
Το ραντεβού των Κρητικών και η πολιτική οσμή που αφήνει πίσω του
Η συνάντηση της κρητικής αντιπροσωπίας με τον Χατζηδάκη πραγματοποιήθηκε χθες το απόγευμα - μια συνάντηση που η κυβέρνηση πούλησε ως «ενδιαφέρον για όλους», αλλά δέχτηκε μόνο την Κρήτη ξεχωριστά, ενώ την ίδια στιγμή διαρρήγνυε τα ιμάτιά της ότι θέλει «ενιαίο συντονιστικό απ’ όλη την Ελλάδα». Όλοι οι άλλοι αγρότες στα μπλόκα. Η Κρήτη... (για την ακρίβεια κάποιοι, που ανάμεσά τους και κάποιοι με εμπλοκή στον ΟΠΕΚΕΠΕ, ευθέως ή διά της πλαγίας) στο Μαξίμου. Το μήνυμα;
Πολύ πιο δηκτικό απ’ όσο νομίζουν. Το Μαξίμου έψαχνε “παράθυρο”. Φωτογραφία συνεννόησης. Ρήγμα στην πανελλαδική πίεση. Και πήρε τους Κρητικούς μόνο, λες και τους μετέφερε με VIP διάδρομο για να σπάσει το μέτωπο της αγροτιάς. Λάθος όσων πήγαν, λάθος και όσων θεσμικών τους συνόδευαν, δεν είναι θέμα μόνο οι τρέχουσες επιδοτήσεις, ούτε η “τεχνική λύση” γιατί έτσι θα έχουν δικαίωμα και λαμόγια στον μπεζαχτά, ακόμη και σήμερα... Η πραγματικότητα όμως είναι πεισματάρα: στα μπλόκα, η δυσπιστία έχει γίνει πανοπλία. Και η απομόνωση από το Μαξίμου της Κρήτης λειτούργησε ως πολλαπλασιαστής οργής, όχι εκτόνωσης. Να το προσέξουν, όσοι βρέθηκαν στο Μαξίμου, στο τέλος μπορεί να μείνουν με τον “μουντζούρη”.
Και μετά... ο “Φραπές” στην Εξεταστική
Αν κάποιος ήθελε σήμερα να δει live τι σημαίνει πολιτική ξεφτίλα με υπογραφή επιτελικού κράτους, έπρεπε να παρακολουθήσει την κατάθεση του Γιώργη Ξυλούρη - “Φραπές” - στην Εξεταστική για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Το θέαμα ήταν σχεδόν υπερρεαλιστικό: κάθε δύσκολη ερώτηση - «επικαλούμαι το δικαίωμα της σιωπής», για τα βοσκοτόπια-“μαϊμού”, σιωπή, για τις ενεργοποιήσεις EL, σιωπή, για τα παράδοξα δρομολόγια επιδοτήσεων, σιωπή, για την Περιφέρεια Κρήτης, σιωπή, για την ύπαρξη κυκλώματος, σιωπή, για τις επισυνδέσεις που είναι στη δικογραφία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, σιωπή, για τις απειλές σε Ελληνίδα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, σιωπή, όπως και για τις απειλές στην Τυχεροπούλου... Αυτός ήταν κυριολεκτικά, ο “Φραπές της... σιωπής”. Όχι απλή σιωπή. Σιωπή με ύφος «μη μου χαλάσετε τον φραπέ».
Και εκεί μπήκε στη μάχη ο ανεξάρτητος βουλευτής Αυλωνίτης.
Μεθοδικές, σκληρές, συνεχείς ερωτήσεις. “Σφυροκόπημα”. Ο “Φραπές” εκεί έσπασε - όχι για να αποκαλύψει, αλλά γιατί επιβεβαίωσε κάτι χειρότερο: Ότι έχει αγοράσει Porsche 45.000 € για τον γιο του. Ναι, το είπε. Στην Εξεταστική. Μόνος του.
Σε υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ. Ενώ μιλάμε για “αγρότες” που εμφανίζονται με περιουσία που δε βγαίνει ούτε με 40 τόνους λάδι.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, η Ζωή Κωνσταντοπούλου έκανε ολόκληρο χαμό. Δε “μάσησε”. Δε χάρισε. Τον στρίμωξε με τον τρόπο που μόνο εκείνη ξέρει - μέχρι που ο “Φραπές” άρχισε να κοιτάει το ταβάνι για να αποφύγει τις απαντήσεις. Ακούστηκαν τρελά, για αρχαιοφύλακες, για σχέδια βελτίωσης με πλαστογράφηση υπογραφής προϊσταμένου ΔΟΥ, έως και σπόντες για εκούσια νοσηλεία κάποιων σε δημόσιες ψυχιατρικές κλινικές, μήπως για χαρτί ακαταλόγιστου, 6 μήνες πριν σκάσει δημόσια η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ; Το σύνολο της διαδικασίας έμοιαζε με πολιτικό stand-up: ένας άνθρωπος που πίνει φραπέ επικαλείται σιωπή και πετάει τιμές για Porsche, ενώ η χώρα καίγεται από τις επιδοτήσεις- “μαϊμού”.
Η Εξεταστική που εξετάζει μόνο ό,τι δεν πονάει
Και ενώ ο “Φραπές” έπαιζε “θέατρο” σιωπής, η εικόνα ήταν ξεκάθαρη: Δεν πρόκειται για Εξεταστική που αναζητά αλήθεια. Πρόκειται για εξεταστική της κυβερνητικής πλειοψηφίας, που προστατεύει πρόσωπα. Η δυσοσμία της διαφθοράς απλώνεται παντού, αλλά ο βασικός μάρτυρας κάθεται, ρουφάει φραπέ και συμπεριφέρεται σαν να βρίσκεται σε καφετέρια της πλατείας, όχι στη Βουλή των Ελλήνων.
Το θεμελιώδες ερώτημα που η κυβέρνηση αρνείται να απαντήσει:
Θέλουμε αγροτική παραγωγή ή όχι;
Θέλουμε χωράφια ή ξενοδοχεία;
Θέλουμε τροφή ή εισαγωγές;
Θέλουμε ύπαιθρο ζωντανή ή Ελλάδα-τουριστικό πάρκο;
Οι αγρότες δε ζητούν προνόμια. Ζητούν να επιβιώσουν. Και η κυβέρνηση, αντί απάντησης, στέλνει εισαγγελείς στα μπλόκα. Αντί πολιτικής, στέλνει επικοινωνία.
Αντί σεβασμού, στέλνει χειρισμούς.
Οι επόμενες ώρες και το μήνυμα των δρόμων
Η συνάντηση της Κρήτης στο Μαξίμου τελείωσε, η δυσπιστία παραμένει, τα μπλόκα συνεχίζουν πανελλαδικά και τα τρακτέρ ίσως βρεθούν στο Σύνταγμα.
Και τότε - στη Βουλή, στον προϋπολογισμό, μπροστά σε κοινό και κάμερες - ούτε ο “Φραπές”, ούτε η Porsche, ούτε το “δικαίωμα στη σιωπή” θα σώσουν κανέναν. Γιατί η κοινωνία δε σιωπά. Και η φωνή της είναι πάντα πιο δυνατή από την ειρωνεία ενός ανθρώπου και κυρίως, πίσω από αυτόν, ενός ολόκληρου συστήματος, που νομίζει ότι μπορεί να ξεγελάσει μια χώρα πίνοντας έναν φραπέ.
