Πικρή είναι η αίσθηση που άφησαν τα πρωτοφανή επεισόδια που εκτυλίχθηκαν περίπου 2 χιλιόμετρα πριν από την είσοδο του αεροδρομίου Χανίων το μεσημέρι της Δευτέρας, μεταξύ αγροτοκτηνοτρόφων και αστυνομικών. Αν μάλιστα σταθεί κανείς στα σχόλια που αναρτούν σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης πολίτες από κάθε γωνιά της υπόλοιπης Ελλάδας, θα αισθανθεί, αν μη τι άλλο, ντροπή για την εικόνα μιας «άλλης Κρήτης», που μια μειοψηφία φροντίζει συχνά-πυκνά να υπενθυμίζει πως υπάρχει.
Δεν είναι λεβεντιά οι πολλοί να επιτίθενται στους λίγους. Δεν είναι πληγωμένη υπερηφάνεια οι αδικημένοι από το ανάλγητο κράτος να στρέφονται κατά μιας επαγγελματικής ομάδας. Δεν είναι υπεροχή να χτυπάς με μένος και με κατσούνες εργαζόμενους την ώρα που επιτελούν το καθήκον τους, ακόμη κι αν τη στιγμή εκείνη οι εν λόγω εργαζόμενοι κάνουν χρήση χημικών για να απωθήσουν το οργισμένο πλήθος. Δεν είναι πολιτισμός να διεκδικείς το δίκιο σου προξενώντας φθορές σε δημόσια περιουσία, την οποία πληρώνουν οι Έλληνες φορολογούμενοι. Δεν είναι αντίδραση να επιτίθεσαι με πέτρες, θέτοντας σε κίνδυνο τη σωματική ακεραιότητα άλλων ανθρώπων ή ακόμη και τη ζωή τους.
Τα σχόλια που κυκλοφορούν για ακόμη μια φορά στο διαδίκτυο, και τα οποία αναφέρονται στους κτηνοτρόφους της Κρήτης, αλλά και συνολικά στο νησί, είναι χαρακτηριστικά του αντίκτυπου των σοβαρών επεισοδίων στη συνείδηση των υπόλοιπων Ελλήνων. Το «παντού υπάρχουν τέτοιες μειοψηφίες» δε μετριάζει την αλγεινή εντύπωση που προκάλεσαν οι εικόνες στα πεδία των μαχών. Γι’ αυτήν την “άλλη Κρήτη”, που κάποιοι θρέφουν, πληγώνεται η αυθεντική που κινδυνεύει να ξεχαστεί.
Β.Π.
