Παράδοξο αλλά πλέον ορατό σε πολλές περιοχές της Κρήτης: ελαιώνες που μένουν αμάζευτοι, παραγωγοί που γυρίζουν την πλάτη σε μια καλλιέργεια αιώνων. Η φετινή κακή ελαιοκομική χρονιά, σε συνδυασμό με τη χαμηλή παραγωγή, το υψηλό κόστος της συγκομιδής και τιμών, που δεν καλύπτουν καν τα έξοδα, οδηγεί αρκετούς αγρότες στην οδυνηρή απόφαση να αφήσουν τις ελιές τους πάνω στα δέντρα. Δεν είναι τεμπελιά, ούτε αδιαφορία, είναι σκληρή αριθμητική επιβίωσης. Όταν το ημερομίσθιο, τα καύσιμα, τα μέσα συγκομιδής και η γενικότερη οικονομική πίεση ξεπερνούν το προσδοκώμενο έσοδο, η συγκομιδή παύει να είναι παραγωγική πράξη και μετατρέπεται σε ζημία, και αυτή η εικόνα με ελαιώνες χωρίς εργάτες, χωρίς το γνώριμο βουητό της συγκομιδής δεν είναι απλώς ένα αγροτικό στιγμιότυπο. Είναι ένα “καμπανάκι” για το μέλλον της πρωτογενούς παραγωγής.
Η εγκατάλειψη ακόμη και για μια χρονιά σημαίνει υποβάθμιση του ελαιώνα, μειωμένη παραγωγή τα επόμενα έτη, απώλεια εισοδήματος και τελικά απογοήτευση για έναν ολόκληρο κλάδο. Αν δεν υπάρξει άμεσα στήριξη με στοχευμένα μέτρα και ουσιαστική ανακούφιση, η εικόνα αυτή θα γίνει μόνιμη και τότε δε θα μιλάμε απλώς για μια κακή χρονιά, αλλά για μια κακή εποχή για την κρητική ελαιοκομία.
