Παρά το γεγονός ότι σε ορισμένα σημεία του ΒΟΑΚ τοποθετήθηκαν επιτέλους τα πολυπόθητα κολονάκια, η συνολική εικόνα του δρόμου εξακολουθεί να θυμίζει μια μισοτελειωμένη υπόσχεση που χρονίζει. Γιατί μπορεί οι μικρές παρεμβάσεις να δείχνουν μια στοιχειώδη πρόοδο, όμως τα επικίνδυνα σημεία που παραμένουν χωρίς ουσιαστική θωράκιση και κυρίως χωρίς φωτισμό που φωνάζουν καθημερινά την αλήθεια που όλοι ξέρουμε αλλά κανείς δε λέει καθαρά, η ασφάλεια στον ΒΟΑΚ εξακολουθεί να είναι υπό διαπραγμάτευση.
Οι οδηγοί που κινούνται κάθε μέρα σε αυτόν τον δρόμο νιώθουν ότι ζουν σε ένα παράλληλο σύμπαν. Από τη μια, οι εξαγγελίες για ένα μεγάλο έργο, σύγχρονο και ασφαλές, που υποτίθεται ότι θα αλλάξει οριστικά την εικόνα των μετακινήσεων στην Κρήτη.
Από την άλλη, η πραγματικότητα ενός δρόμου που συνεχίζει να σκοτεινιάζει ξαφνικά, να στενεύει απότομα, να μην προστατεύει στο ελάχιστο σε σημεία όπου η πιθανότητα σοβαρού ατυχήματος είναι σχεδόν δεδομένη.
Το ερώτημα, λοιπόν, πότε θα τελειώσει επιτέλους αυτό το έργο δεν είναι ρητορικό. Είναι κραυγή αγωνίας.
Γιατί όσο οι εργασίες προχωρούν αποσπασματικά, όσο το φως παραμένει πολυτέλεια σε τμήματα του δρόμου, όσο οι προσωρινές λύσεις αντιμετωπίζονται ως μόνιμες, τόσο η κοινωνία κουράζεται, εξαντλείται και τελικά θρηνεί.
Ο ΒΟΑΚ δε χρειάζεται άλλη μία υπόσχεση. Χρειάζεται χρονοδιάγραμμα που τηρείται, παρεμβάσεις που ολοκληρώνονται και κυρίως πολιτική βούληση που δε θα εξαντλείται σε τελετές και ανακοινώσεις. Γιατί η ασφάλεια δεν μπορεί να περιμένει άλλο και η Κρήτη έχει ήδη πληρώσει πολύ ακριβά την αναμονή.
