Το ερώτημα αν «δικαίως αντιδρούν οι αγρότες ή αδίκως» έχει στην πραγματικότητα ήδη απαντηθεί από τα ίδια τα γεγονότα. Όταν ο πρωτογενής τομέας καταρρέει, όταν οι νέοι αγρότες από 17.000 το 2021 γίνονται μόλις 6.500, όταν το κόστος παραγωγής εκτοξεύεται κατά 40% και η παραγωγή κόκκινου κρέατος μειώνεται κατά 30%, τότε δε μιλάμε για συντεχνιακό συνδικαλισμό, αλλά για έναν κόσμο που παλεύει για επιβίωση.
Το “έγκλημα” δεν είναι ρητορική υπερβολή. Είναι η συστηματική υπονόμευση της αγροτικής παραγωγής μέσω κυβερνητικού εμπαιγμού, κακοδιαχείρισης και απουσίας στρατηγικής, έως και σκανδάλων τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ.
Οφειλές που φτάνουν τα 3,7 δισ. ευρώ για τα έτη 2024-2025 και για έργα στον πρωτογενή τομέα, υποσχέσεις για καταβολή του 70% της βασικής ενίσχυσης που μετατρέπονται σε 40% - και για κάποιους σε 15-20% - συνθέτουν εικόνα όχι απλώς ανικανότητας, αλλά βαθιάς περιφρόνησης προς αυτούς που τρέφουν τη χώρα.
