Υπάρχουν άνθρωποι που κερδίζουν το λαχείο. Υπάρχουν κι εκείνοι που κερδίζουν το Τζόκερ. Και υπάρχει και η τρίτη, η ελληνική κατηγορία: όσοι “κερδίζουν” χωρίς να πατήσουν ποτέ το πόδι τους σε πρακτορείο ΟΠΑΠ. Άνθρωποι που, με έναν μυστηριώδη τρόπο, βρίσκονται πάντα στην πλευρά των “ευνοημένων” του κράτους, των προγραμμάτων, των επιδοτήσεων και των περίεργων διαδρομών χρήματος. Οι πραγματικοί πρωταγωνιστές της πολιτικής μας λαχειοφόρου αγοράς.
Οι “ξεπλένηδες”
Σε κάθε τέτοιο κύκλωμα δεν κερδίζουν μόνο οι “πρωταγωνιστές”. Κερδίζουν και εκείνοι που “ξεπλένουν” το παράνομο χρήμα. Αυτοί που βοηθούν το μαύρο να γίνει γκρι και το γκρι να γίνει λευκότατο, σαν απορρυπαντικό διαφημιστικό. Αυτοί που “χτίζουν” μικρές αυτοκρατορίες στην πλάτη του κράτους, των ελεγκτών και της νομιμότητας. Και στο τέλος βγαίνουν όλοι μαζί κερδισμένοι - όχι τυχαία, αλλά επειδή το σύστημα λειτουργεί σαν καλολαδωμένη μηχανή, ειδικά όταν το λάδι το βάζει ο ίδιος ο μηχανικός.
Η γραφειοκρατία, οι επιτροπές, οι υπηρεσίες, όλα παίζουν ρόλο. Όπως και τα “διορθωμένα” μητρώα, τα “ενημερωμένα” συστήματα, οι “τυπικές” καταγραφές που μόνο τυπικές δεν είναι. Μια αλυσίδα ανθρώπων που βρέθηκαν την κατάλληλη στιγμή στο κατάλληλο γραφείο. Στην Ελλάδα, άλλωστε, δε χρειάζεται να έχεις κερδίσει το λαχείο. Χρειάζεται απλώς να ξέρεις πού να πατήσεις - και κυρίως ποιον να πατήσεις - για να ανοίξει η πόρτα.
Βρε τους... αδικημένους
Το ακόμα πιο αποκαρδιωτικό; Ότι στη δημόσια σφαίρα όλοι αυτοί εμφανίζονται ως “άδικα στοχοποιημένοι”. Σαν να μην ήταν ακριβώς αυτοί που έπαιξαν με τα όρια του νόμου, σαν να μην ωφελήθηκαν από ένα σύστημα που οι ίδιοι υποτίθεται πως υπηρετούν. Στο τέλος, εκεί που η λογική θα έλεγε να κρατούν χαμηλό προφίλ, εμφανίζονται και μιλούν για «συκοφαντίες», «πολιτική δίωξη» και «στοχοποίηση από τα ΜΜΕ». Κι αν τους θύμιζε κανείς ότι οι επιδοτήσεις δε φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια μετά τη βροχή, θα έλεγαν ότι παρανόησε. Αν τους ρωτούσε πώς γίνεται αγρότης από τα Τρίκαλα να έχει αιγοπρόβατα- “φαντάσματα” στην Κρήτη, θα απαντούσαν ότι είναι “ανακρίβειες”. Αν τους ρωτούσε πώς γίνεται μια πολιτεύτρια να εμφανίζεται τόσο συχνά στον κατάλογο των “ευνοημένων”, θα μιλούσαν για “σύμπτωση”. Η σύμπτωση όμως, αν επαναλαμβάνεται, δε λέγεται σύμπτωση. Λέγεται πρότυπο.
Και το πρότυπο αυτό δείχνει ότι κάποιοι κερδίζουν σταθερά, χωρίς να παίξουν ποτέ δελτίο.
Θα ζητάνε και τα ρέστα
Στο τέλος, όχι μόνο θα βγουν και από πάνω, αλλά θα μας ζητάνε και τα ρέστα. Θα μας πουν κιόλας ότι τους οφείλουμε και συγνώμη που τους κουράσαμε με ερωτήσεις. Γιατί στη χώρα αυτή, ο κολπατζής δεν ντρέπεται. Ο πολίτης ντρέπεται που τον πιάσανε κορόιδο.
