Εγκλωβισμένοι οδηγοί
Οι οδηγοί στοιβάζονται μέτρο το μέτρο, εγκλωβισμένοι σε έναν δρόμο που λειτουργεί περισσότερο ως δοκιμασία υπομονής παρά ως βασική αρτηρία της πόλης, και το πιο εξοργιστικό; Όλοι γνωρίζουν πως λύσεις υπάρχουν εδώ και χρόνια.
Αυτό που λείπει είναι το αυτονόητο: η πολιτική τόλμη. Η 62 Μαρτύρων δεν είναι μια τυχαία λεωφόρος. Είναι ένας δρόμος που σηκώνει καθημερινά τεράστια κυκλοφορία, συνδέει πυκνοκατοικημένες περιοχές, εξυπηρετεί εμπορική κίνηση, επηρεάζει όλη τη δυτική πλευρά της πόλης και όμως, παραμένει ένας άξονας “μπαλωμένος” με μικροπαρεμβάσεις, πρόχειρες λύσεις και υποσχέσεις που επαναλαμβάνονται κάθε φορά που πλησιάζουν εκλογές.
Μια εικόνα που δεν είναι “ατύχημα”
Η σημερινή εικόνα δεν είναι ατύχημα. Είναι προϊόν χρόνιας αδράνειας. Η πόλη έχει μεγαλώσει, οι ανάγκες έχουν αλλάξει, αλλά η λεωφόρος μένει ίδια, στενή, με διασταυρώσεις που “φλερτάρουν” με την επικινδυνότητα, και φανάρια που λειτουργούν σαν σημεία αναμονής για να θυμόμαστε ότι κάποτε θα γινόταν αναβάθμιση. Το αποτέλεσμα; Καθημερινά μποτιλιαρίσματα, καθυστερήσεις, νεύρα, καυσαέρια και μια γενικευμένη αίσθηση ότι κανείς δεν παίρνει την κατάσταση στα σοβαρά. Όμως υπάρχει λύση.
Υπάρχουν προτάσεις και μελέτες
Μελέτες έχουν παρουσιαστεί, προτάσεις έχουν πέσει στο τραπέζι διαπλατύνσεις, αλλαγές κυκλοφοριακών ροών, απομάκρυνση στενωμάτων, υπογειοποιήσεις ή ανισόπεδες ρυθμίσεις σε κομβικά σημεία. Τίποτα από αυτά δεν είναι πυρηνική φυσική. Χρειάζεται μόνο αυτό που περισσεύει σε λόγια, αλλά λείπει σε πράξη, δηλαδή γενναίες πολιτικές αποφάσεις. Πόσο ακόμη θα “σέρνεται” η πόλη από μια λεωφόρο που λειτουργεί σαν μπουκάλι με στενό λαιμό; Πόσο ακόμη θα θυσιάζουμε χρόνο, οικονομία και ποιότητα ζωής στον βωμό της ατολμίας;
Ήρθε η ώρα για πράξεις
Ήρθε η ώρα η 62 Μαρτύρων να γίνει αυτό που θα έπρεπε να είναι εδώ και δεκαετίες ένας σύγχρονος, λειτουργικός οδικός άξονας. Οι δικαιολογίες τελείωσαν τώρα, χρειάζεται έργο, όχι άλλα μισόλογα.
