Σε μια περίοδο που ο αγροτικός κόσμος ζει με το άγχος στο “κόκκινο”, με την ακρίβεια να “καταπίνει” εισοδήματα και με την παραγωγή να δοκιμάζεται από κλιματικούς κραδασμούς και αβεβαιότητα, το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης εξακολουθεί να επικοινωνεί σαν να απευθύνεται σε μαθητές δημοτικού με γενικόλογες διαβεβαιώσεις, θολές υποσχέσεις, μισόλογα και ένα διαρκές «θα τα δούμε».
Το τελευταίο παράδειγμα; Οι περίφημες επιδοτήσεις, για τις οποίες ακόμη δεν υπάρχει ξεκάθαρη, επίσημη και σοβαρή ενημέρωση, παρά τα χθεσινά περί Plan 2.
Οι αγρότες δε ζητούν θαύματα. Ζητούν μια απλή, ανθρώπινη απάντηση. Ποιοι θα πληρωθούν και ποιοι όχι; Τίποτα παραπάνω. Όμως το υπουργείο, αντί να ανοίξει τα χαρτιά του, επιλέγει τη γνωστή παλιά συνταγή των ασαφειών. Ο κ. Τσιάρας εμφανίζεται καθησυχαστικός, αλλά χωρίς καμία ουσιαστική πληροφορία. Δηλαδή καθησυχαστικός χωρίς λόγο και αυτό είναι ίσως το πιο εξοργιστικό. Γιατί, όταν η οικονομική επιβίωση χιλιάδων οικογενειών εξαρτάται από αυτές τις ενισχύσεις, τα μισόλογα δεν είναι πολιτική στάση, είναι πολιτική υπεκφυγή.
Η χώρα δεν μπορεί να λειτουργεί σαν να βρισκόμαστε στη δεκαετία του ’80, όπου ένας γενικός λόγος, ένα «μην ανησυχείτε, όλα θα γίνουν», αρκούσε. Σήμερα ο αγρότης έχει δικαίωμα να ξέρει πότε θα μπουν τα χρήματα, ποια κριτήρια θα εφαρμοστούν, τι θα γίνει με όσους αδίκως κόπηκαν πέρυσι, ποιες διορθώσεις θα γίνουν και το βασικότερο, ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη αν για ακόμη μία χρονιά υπάρξουν αστοχίες, καθυστερήσεις, λάθη ή αποκλεισμοί. Κανείς δε ζητά από το υπουργείο να κάνει μαγικά. Ζητά όμως διαφάνεια. Ζητά σοβαρότητα. Ζητά μια ανακοίνωση που να μη θυμίζει αναρτήσεις κοινωνικών δικτύων, αλλά επίσημη θεσμική στάση. Είναι απίστευτο ότι, ενώ η Ευρώπη έχει αυστηροποιήσει τους κανόνες και απαιτεί πειθαρχία στις διαδικασίες, εμείς εδώ συνεχίζουμε να παίζουμε κρυφτό. Μήπως φοβούνται την αντίδραση; Μήπως δεν έχουν ακόμη αποφασίσει; Ή μήπως δε θέλουν να αναλάβουν το πολιτικό κόστος πριν δουν πώς θα “βγει ο λογαριασμός”;
Το χειρότερο είναι πως αυτή η τακτική συντηρεί την ανασφάλεια και την καχυποψία και όταν ο αγρότης αισθάνεται ότι τον κοροϊδεύουν, η σχέση εμπιστοσύνης κράτους-παραγωγού κλονίζεται. Δεν μπορεί το υπουργείο να απαιτεί συμμόρφωση, καταγραφή, ψηφιακές υποχρεώσεις, έλεγχο και φορολογική συνέπεια, όταν το ίδιο δεν μπορεί να προσφέρει τον στοιχειώδη σεβασμό της καθαρής ενημέρωσης.
Η λύση είναι απλή, μια πλήρης, αναλυτική ανακοίνωση, με ονόματα, διαδικασίες, χρονοδιαγράμματα και αποκλεισμούς. Όχι άλλα «θα» και «εντός των ημερών». Ο αγροτικός κόσμος έχει κουραστεί από τα καλά λόγια. Θέλει πράξεις και αν το υπουργείο δεν το καταλαβαίνει, τότε μάλλον δεν έχει αντιληφθεί ότι η οργή της υπαίθρου δεν είναι πια υπόγεια, αλλά... χτυπάει την πόρτα.
Ήρθε η ώρα ο κ. Τσιάρας να πάψει να μιλάει με υπονοούμενα και να βγει μπροστά, με καθαρές κουβέντες. Γιατί οι επιδοτήσεις δεν είναι επικοινωνιακό παιχνίδι, είναι ζήτημα επιβίωσης. Αν αυτό δεν το αντιλαμβάνονται, τότε το πρόβλημα δεν είναι απλώς πολιτικό, είναι βαθιά θεσμικό. Φτάνει με το τσουβάλιασμα και κυρίως φτάνει με τα λογάκια του αέρα.
