Τι περνάμε σουρεάλ, έως γκροτέσκο πια σ’ αυτή τη χώρα! Ξυπνάς, ανοίγεις τα ΜΜΕ της “φιλελέ” σχολής και βλέπεις πανηγυρισμούς για την έλευση της ExxonMobil στο Ιόνιο, λες και φτάνει ο Μεσσίας με γεώτρηση στο χέρι. Οι γνωστές “κλιματολαγνικές ναυαρχίδες” - ονόματα δε λέμε, υπολήψεις δε θίγουμε - γράφουν διθυράμβους για το ενεργειακό άνοιγμα της Ελλάδας. Εδώ μιλάμε για πολιτικούς που πηγαίνουν όπου φυσάει το αφήγημα. Από τους υδρογονάνθρακες της “εθνικής σωτηρίας”, στο πράσινο δόγμα “ούτε σταγόνα στο Αιγαίο”, και ξανά πίσω στις γεωτρήσεις με Exxon και πανηγύρια. Αν δεν είναι αυτό ενεργειακή σχιζοφρένεια, τι είναι;
Οι αμνήμονες της μπλε παράταξης
Τα στελέχη της σημερινής Ν.Δ. μοιάζουν να πάσχουν από συλλογικό αλτσχάιμερ. Ξέχασαν - ή κάνουν πως ξέχασαν - τι έλεγαν οι ίδιοι λίγα μόλις χρόνια πριν.
Τον Απρίλιο του 2024, στο διεθνές συνέδριο για τους ωκεανούς, ο τότε υπουργός Ενέργειας Θόδωρος Σκυλακάκης σταμάτησε τις έρευνες υδρογονανθράκων κατ’ απαίτηση της Γερμανίδας υπουργού Περιβάλλοντος, εκλεγμένης με τους Πράσινους. Μια δήλωση-υποταγή, που τότε παρουσιάστηκε ως “οικολογική ευαισθησία”. Και πηγαίνοντας λίγο πιο πίσω, το 2022, ο σημερινός υπουργός Άμυνας Νίκος Δένδιας, φέρελπις “δελφίνος”, διαβεβαίωνε με το γνωστό του ύφος πως «δε θα κάνουμε το Αιγαίο κόλπο του Μεξικού». Βέβαια, λένε Αιγαίο, γιατί για το “ζουμί” στο Νότιο Κρητικό ή το σύμπλεγμα Καστελορίζου κουβέντα, αφού η ΑΟΖ μας κάνει “τζιζ”. Οι υδρογονάνθρακες, έλεγε, δεν έχουν θέση στα γαλανά μας νερά. Δύο χρόνια μετά, οι ίδιοι άνθρωποι υποδέχονται πετρελαϊκούς κολοσσούς με κόκκινα χαλιά. Μια στροφή 180 μοιρών χωρίς καμία εξήγηση, χωρίς ούτε ένα ταπεινό mea culpa. Στην Ελλάδα, το πολιτικό αλάθητο δεν το διεκδικεί πια ο Πάπας, το κατέχουν οι υπουργοί.
Οι διεθνείς “Κομανέτσι” της ενέργειας
Η κωλοτούμπα, βέβαια, δεν είναι μόνο ελληνική πατέντα. Πανευρωπαϊκά, οι πράσινοι μεταμορφώνονται σε... ρεαλιστές. Το Βερολίνο ξανανοίγει πυρηνικούς φακέλους, και ο Κυριάκος Μητσοτάκης γράφει στους “Financial Times” ότι «αν χρειαστεί να ανεχθούμε κάποιες εκπομπές για λίγο, για να σώσουμε τη βιομηχανία και την κοινωνική συνοχή, ας το κάνουμε». Δηλαδή, μετά από τόσα χρόνια πράσινης κατήχησης, ξαφνικά “ας καπνίσουμε λίγο για το καλό της πατρίδας”. Αναρωτιέται κανείς: Eκείνο το “πράσινο εργοστάσιο λιγνίτη”, που πληρώσαμε πανάκριβα, γιατί το στείλαμε στην ανακύκλωση; Για να στέλνουμε τον λιγνίτη μας στα Σκόπια και να παραλαμβάνουμε από ’κει “καθαρή” την ενέργεια; Την ώρα που οι Γερμανοί ξαναδουλεύουν λιγνιτικά τέρατα χωρίς να τους... καίγεται καρφί;
Κι έρχεται και ο Bill Gates - ναι, ο ίδιος που μας έπειθε ότι θα χαθούμε από το CO₂ - να παραδεχθεί πως «η ανθρωπότητα δεν κινδυνεύει να καταστραφεί από το κλίμα» και ότι «ίσως ξοδέψαμε παραπάνω». Ε, ωραία! Να μας επιστρέψει τουλάχιστον τα λεφτά για τους ανεμόμυλους που “φυτέψαμε” στα βουνά.
Η “Ιερά Εξέταση” των επιστημόνων
Συζητούσα πρόσφατα με έναν επιστήμονα φίλο. Ένας από εκείνους που τόλμησαν να αμφισβητήσουν την κλιματική υστερία και πλήρωσαν το τίμημα.
«Ζήσαμε Ιερά Εξέταση», μου είπε. «Συνάδελφοι έχασαν τη δουλειά τους επειδή τόλμησαν να διαφωνήσουν. Πανεπιστήμια ακύρωσαν διαλέξεις για να μην ακουστούν “αιρετικές” απόψεις. Συνέδρια ακυρώθηκαν από ομάδες ακτιβιστών. Δημοσιογράφοι απαιτούσαν δημόσια απολύσεις επιστημόνων που δεν ευθυγραμμίζονταν. Κι όλα αυτά στο όνομα της “επιστήμης”».
Ένας άλλος, μου είπε, δεχόταν απειλές ότι θα του σπάσουν το σπίτι επειδή υποστήριζε την αξιοποίηση υδρογονανθράκων της Ελλάδας μας. Όχι, δε μιλάμε για Μεσαίωνα, μιλάμε για 2020+ Ευρώπη. Ο απόλυτος μεταμοντέρνος φασισμός με περιβαλλοντική αφίσα.
Και τώρα; Οι ίδιοι που ορκίζονταν στο απόλυτο πράσινο, ξαφνικά παίζουν με τα βαρέλια πετρελαίου. «Κάποιοι το έκαναν με το αζημίωτο», μου είπε. «Η κωλοτούμπα του Gates τούς αφήνει γυμνούς. Αντί να ακολουθούν την επιστήμη, ακολουθούσαν το χρήμα. Κι αν θες να καταλάβεις τι γίνεται, απλώς follow the money».
Πράσινοι φόροι, “μαύρη” τρύπα
Δεν είχε άδικο. Δέκα χρόνια περιβαλλοντικών φόρων, και ποιος είδε πού πήγαν;
Μόνο το 2023, σύμφωνα με την ΕΛ.ΣΤΑΤ., τα έσοδα από “πράσινους” φόρους έφτασαν 9,2 δισ. ευρώ. Οι επιχειρήσεις πλήρωσαν τα 6,1, τα νοικοκυριά 3 δισ. Και το μεγαλύτερο μέρος, 7,5 δισ., προέρχεται από ενεργειακούς φόρους - δηλαδή από τη βενζίνη, το ρεύμα, το πετρέλαιο.
Με τόσα δισεκατομμύρια, θα περίμενε κανείς να έχουμε γίνει οικολογική Ελβετία. Αντ’ αυτού, έχουμε απλώς γίνει ακριβότερη Ελλάδα.
Το πρόσωπο του ΥΠ.ΕΝ. που δε γελούσε
Κι εκεί που η κυβέρνηση πανηγυρίζει για τη “μεγάλη συμφωνία”, ένας άλλος φίλος - παρατηρητικός - μου λέει: «Ρε συ, τον είδες τον Παπασταύρου; Αντί να λάμπει από χαρά, έδειχνε σαν να παρακολουθεί... κηδεία!». Ίσως είναι ο χαρακτήρας του, ίσως πάλι θυμήθηκε ότι ήταν υπουργός και επί Σαμαρά - τότε που το θέμα των υδρογονανθράκων είχε ξεκινήσει και μετά “πάγωσε”. Ή, πιο πιθανό, σκέφτεται τις φωνές που θα έρθουν απ’ το Βερολίνο. Γιατί, ας μην κοροϊδευόμαστε, οι γερμανικές “περιβαλλοντικές” οργανώσεις δεν αστειεύονται.
Αν δεν πάρουν το κατιτίς τους, θα μας “κυνηγήσουν” με προσφυγές. Και τότε θα δούμε πόσο γρήγορα μπορεί να κινηθεί η ελληνική Δικαιοσύνη - εκεί θα φανεί αν υπάρχει πολιτική βούληση ή απλώς πολιτική βιτρίνα. Και φυσικά, ας μη γελιόμαστε, το 2027 είναι εκλογική χρονιά. Θα πέσει πολλή φωτογραφία με εξέδρες, κράνη και γεωτρύπανα. Θα πουληθεί ως “εθνική επιτυχία” ό,τι πριν λίγα χρόνια θεωρούταν “οικολογικό έγκλημα”. Η πολιτική κωλοτούμπα, άλλωστε, έχει πάντα καλό timing.
Από την Κρήτη στο Ιόνιο - και η γεωπολιτική “παρηγοριά”
«Κρήτη περίμεναν, Ιόνιο τους ήρθε», μου είπε γελώντας. Πιο ρηχά νερά, μικρότερο κόστος, μεγαλύτερη ευκολία. Τα σεισμικά είναι έτοιμα, τα δεδομένα γνωστά. Όλα όσα κάναμε πως δε βλέπαμε, τώρα τα βλέπουμε με το μικροσκόπιο της Exxon. Και να ’ταν μόνο αυτό! Τώρα πλασάρεται και η νέα μπαρούφα: ότι η αμερικανική παρουσία στα κοιτάσματα θα μας «θωρακίσει γεωπολιτικά». Λες και τα πολυεθνικά συμφέροντα έγιναν Ερυθρός Σταυρός της Ανατολικής Μεσογείου! Όποιος πιστεύει ότι η Exxon ή οποιαδήποτε εταιρεία θα ρισκάρει γεωπολιτικές συγκρούσεις για τα μάτια της Ελλάδας, μάλλον έχει μείνει στη δεκαετία του ’50 και στα σχέδια Μάρσαλ. Οι εταιρείες υπερασπίζονται κέρδη, όχι σύνορα.
Μόνο που το πράσινο φίλτρο στα γυαλιά μας δε λέει να φύγει. Κι αν οι Γερμανοί δεν πάρουν μερίδιο, να δεις πώς θα τους ξαναπιάσει ο περιβαλλοντικός πόνος στις Βρυξέλλες. Γιατί στην Ευρώπη, όπως και στην Ελλάδα, τίποτα δε γίνεται χωρίς... αντιπαροχή.
Επίλογος με λίγο (πολιτικό) διοξείδιο
Η χώρα που κάποτε φώναζε «Όχι στο πετρέλαιο του Αιγαίου!», τώρα βάζει πανιά να γίνει ενεργειακός κόμβος, των άλλων βέβαια, όχι του δικού της πλούτου. Μόνο που κάθε φορά που αλλάζει ο άνεμος, αλλάζει και το αφήγημα. Και όσο η κοινή γνώμη καταπίνει αμάσητη τη ρητορική περί “πράσινης ανάπτυξης” ή “εθνικής αξιοποίησης”, το μόνο που πραγματικά καίγεται είναι η τσέπη του πολίτη.
Ίσως λοιπόν να είχε δίκιο ο φίλος-επιστήμονας: ζούμε σε κοινωνία προβάτων, δεξιών και αριστερών αμνών, που πηγαίνουν εκεί όπου φυσάει ο άνεμος. Μόνο που αυτός ο άνεμος, είτε λέγεται Exxon είτε Πράσινη Μετάβαση, πάντα φυσάει από την ίδια κατεύθυνση: του χρήματος.
