Κι αν ο καιρός... χορεύει βαλς με τακουνάκια, κρατώντας στο χέρι ξίφη που κόβουν την ανάσα, η στοχοποίηση ενός νησιού, που βρίσκεται στης ξενιτιάς την άκρη και στέκει αγέρωχο στις δύσκολες στιγμές αυτού του τόπου, μονάχα εκτεθειμένους θα αφήσει πίσω του - μέσα σε “αγκάθια” - αυτούς που για την αίγλη και τα νούμερα πατούν σε φέρετρα και γενικεύσεις για έναν ολόκληρο τόπο.
Τα νούμερα, όσο μικρά και όσο μεγάλα, “μιλούν” από μόνα τους και αποκαλύπτουν ίσως ένα τρωτό κομμάτι της ανθρώπινης ψυχολογίας. Αντανακλάς σε άλλους τη δική σου πραγματικότητα - γιατί η δική μας σίγουρα δεν είναι. Και όσο αυτό να ακούγεται ουτοπικό, εδώ υπάρχουν δύο διαστάσεις.
Πράγματι υπάρχει εγκληματικότητα στη Κρήτη. Υπάρχουν περιοχές που ως “αξιακή πυξίδα” βάζουν πάνω απ’ όλα αυτό που οι ίδιες θεωρούν “κώδικα ζωής”, ακόμα κι αν αυτός δεν τέμνεται με τον “ηθικό κώδικα ζωής” και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Και αυτό πρέπει και είναι αναγκαίο να αλλάξει.
Γρήγορα, με σύσσωμες προσπάθειες, ώστε όποιο μίσος χαρακώνει τη δικής τους ιστορία να κλείσει.
Λένε ότι το γυαλί που έσπασε είναι πιο κοφτερό από πριν. Αλλά το γυαλί έχει και την ιδιότητα να επανέλθει στην αρχική του μορφή. Αυτή που οι στρογγυλεύσεις- οι καμπύλες- η “θωράκιση” δεν κόβει, αλλά ενώνει.
Επομένως, αυτό που πρέπει απ’ άκρη σ’ άκρη να διαπιστωθεί είναι ότι δεν μπορούμε να δημιουργούμε μια χώρα πολιτών “δύο ταχυτήτων” - αυτό μόνο κακό μπορεί να επιφέρει στην κοινωνική συνοχή αυτού του τόπου.
Και στο κάτω-κάτω, το να βάζουμε στο “κάδρο” της συμφοράς έναν τόπο αρωγό για την εγχώρια οικονομική, πολιτισμική και επιχειρηματική ανάπτυξη της χώρας, τότε κάτι λάθος κάνουμε, κινδυνεύοντας να δούμε το δέντρο και όχι το δάσος.
Δεν μπορούμε να μιλάμε για “τοπικές ιδιαιτερότητες” όταν - κατά βάση και αρχή - δεν ξέρουμε τις ιδιαιτερότητες του τόπου. Συνάμα, αξίζει να δούμε το βαθύτερο πρόβλημα αυτής εδώ της υπόθεσης και ίσως είναι πλέον επιβεβλημένο να αρχίσουμε να κρίνουμε όχι με “νούμερα”, αλλά με “ποιότητα”.
Διότι, όσο “δραματική” κι αν προσπαθούν στο κέντρο να μας πουλήσουν την ιστορία και τη στοχοποίηση, εμείς, αυτοί που ακριβώς συγκροτούμε, μεταδίδουμε και εξελίσσουμε τις “τοπικές ιδιαιτερότητες”, γνωρίζουμε ότι αυτές δεν αφορούν τα όπλα. Αφορούν τη φιλοξενία, τη μεγαλοψυχία, την ενότητα, το φιλότιμο και πάνω απ’ όλα τη “συντροφικότητα”. Όχι μονάχα την ερωτική, αλλά την κοινωνική. Και αυτά αποδεικνύονται πολλάκις είτε μέσα από δράσεις των Δήμων, της Περιφέρειας, των Πολιτιστικών Συλλόγων, των σχολείων ή μεμονωμένα των πολιτών.
Η δική μας ζήση έχει καλό στερέωμα - όσο κι αν αυτό επιχειρείται να εμφανιστεί “λαβωμένο” - αλλά και εδώ, η ανθεκτικότητα από την αρχαιότητα αποτελεί στοιχείο που άλλοι αποκαλούν “τοπική ιδιαιτερότητα”, εμείς εδώ στην Κρήτη έχουμε αρχίσει να τη θεωρούμε πεπρωμένο. Αλλά αντέχουμε, είτε τα χτυπήματα αφορούν σκάνδαλα του ΟΠΕΚΕΠΕ, είτε τον λανθασμένο και άκρως άτοπο χαρακτηρισμό μιας ολόκληρης κοινωνίας ως «βυθισμένης στην εγκληματικότητα και τη βεντέτα».
