Τελικά το ακούσαμε κι αυτό. Ότι τα μεγάλα πεζοδρόμια εμποδίζουν το πάρκινγκ. Ότι φταίνε τα πλατιά πεζοδρόμια για το κυκλοφοριακό χάος στις πόλεις της Κρήτης. Όχι βέβαια οι οδηγοί που σταθμεύουν όπου βρουν, όχι η παντελής έλλειψη παιδείας στον δρόμο, όχι η ανοχή της Πολιτείας και των δημοτικών Αρχών, που έχουν μάθει να κάνουν τα “στραβά μάτια”.
Όχι, φταίει το πεζοδρόμιο! Το θύμα, δηλαδή, που εδώ και δεκαετίες παραμένει καταπατημένο, στενό, κακοφτιαγμένο και γεμάτο παρκαρισμένα οχήματα. Η ειρωνεία είναι απέραντη. Στην Ευρώπη, οι πόλεις μεγαλώνουν τα πεζοδρόμια για να χωράνε άνθρωποι, ποδήλατα, καρότσια, δέντρα και ζωή. Στην Κρήτη, όμως, οι “ειδικοί πολίτες” βρήκαν τη ρίζα του κακού: το πεζοδρόμιο που “παίρνει χώρο” από το αυτοκίνητο. Δηλαδή, ο δημόσιος χώρος που ανήκει στον πολίτη θεωρείται εμπόδιο επειδή δεν μπορεί να χωρέσει τη μόνιμη ελληνική εμμονή, το ρετιρέ του δρόμου για το αυτοκίνητο.
Είναι η ίδια λογική που βλέπει το ποδήλατο ως “ενόχληση”, τον πεζό ως “εμπόδιο” και το πράσινο ως “σπατάλη χώρου”. Η ίδια στρεβλή νοοτροπία που αντιμετωπίζει τον δημόσιο χώρο σαν προσωπικό πάρκινγκ. Όμως η μεγαλύτερη πρόκληση δεν είναι οι οδηγοί, είναι οι Αρχές. Γιατί όταν επί χρόνια δεν υπάρχει καμία συνέπεια, κανένας έλεγχος, καμία βούληση να εφαρμοστούν βασικοί κανόνες, τότε η αυθαιρεσία νομιμοποιείται. Ας το πούμε καθαρά: τα μεγάλα πεζοδρόμια δεν εμποδίζουν το πάρκινγκ. Εμποδίζουν την ασυδοσία και αυτό ακριβώς είναι το ζητούμενο, να μπει ένα τέλος στη νοοτροπία του “όπου βρω, παρκάρω”.
Αν θέλουμε πόλεις βιώσιμες, λειτουργικές και πολιτισμένες, πρέπει πρώτα να θυμηθούμε ποιος έχει προτεραιότητα ο άνθρωπος ή το αυτοκίνητο; Ίσως λοιπόν το επόμενο σύνθημα να είναι απλό: Όχι μικρότερα πεζοδρόμια, αλλά μεγαλύτερη συνείδηση.
