Μήπως ήρθε επιτέλους η ώρα να φωτίσουμε ξανά τους κόμβους του ΒΟΑΚ; Όχι με μεγαλόστομες εξαγγελίες και μακέτες, αλλά με κάτι τόσο απλό, τόσο αυτονόητο, που έχει καταντήσει ζητούμενο την αντικατάσταση των καμένων λαμπτήρων.
Γιατί η εικόνα που αντικρίζει κανείς τα βράδια στους κόμβους του εθνικού μας δρόμου δεν τιμά ούτε την Κρήτη, ούτε το κράτος, που υποτίθεται πως νοιάζεται για την οδική ασφάλεια. Σκοτάδι, εγκατάλειψη, λάμπες σβησμένες εδώ και μήνες, πινακίδες που μετά βίας διακρίνονται, ένας δρόμος που περισσότερο θυμίζει σκηνικό ταινίας θρίλερ παρά βασική οδική αρτηρία ενός τουριστικού νησιού και φυσικά, όλοι ξέρουμε τι σημαίνει σκοτάδι στον ΒΟΑΚ, ένα λάθος, μια καθυστέρηση στην αντίδραση, μια στραβοτιμονιά και το κακό δεν αργεί.
Όμως η αδιαφορία, όπως φαίνεται, είναι πιο φωτεινή από κάθε προβολέα. Οι οδηγοί καθημερινά παλεύουν με τις σκιές, οι κάτοικοι αγανακτούν, οι τουρίστες απορούν πώς είναι δυνατόν σε έναν δρόμο που φιλοξενεί εκατομμύρια διελεύσεις τον χρόνο να μην υπάρχει ο στοιχειώδης φωτισμός. Ίσως, λοιπόν, πριν αρχίσουμε να μετράμε οράματα, ας μετρήσουμε πόσοι κόμβοι παραμένουν χωρίς φως. Ας αντικαταστήσουμε τις καμένες λάμπες, ας δείξουμε πως υπάρχει ακόμη μια σπίθα ενδιαφέροντος για την ασφάλεια του πολίτη. Γιατί ο φωτισμός δεν είναι πολυτέλεια, είναι πράξη ευθύνης, σεβασμού και λογικής.
Ο ΒΟΑΚ χρειάζεται φως κυριολεκτικά για να βλέπουμε τον δρόμο και μεταφορικά για να θυμηθούμε πως η πρόοδος ξεκινά από τα απλά, όχι από τα φανταχτερά. Αν δεν μπορούμε να αλλάξουμε μερικές λάμπες, πώς θα αλλάξουμε νοοτροπία; Ίσως το σκοτάδι να είναι τελικά το πιο ειλικρινές σύμβολο του πώς βλέπουμε τα πράγματα όλα στο ημίφως της αδιαφορίας.
