Εκεί που “τρέμουν” τα κόκκαλα του Ομήρου, έρχεται μία νέα έκδοση της “Ιθάκης” που δεν περίμενε κανείς. Το σοκ και το δέος είναι μικρές λέξεις για το πόσο “εξεπλάγην” με την έκδοση του βιβλίου του Αλέξη Τσίπρα. Διαβεβαιωθείτε, αγαπητοί αναγνώστες, πως αυτό το σχόλιο γράφεται από τα χέρια αριστερής, γιατί σίγουρα αυτή η κριτική θα φανεί “ξένη” από το φάσμα των προοδευτικών δυνάμεων.
Ο Αλέξης Τσίπρας λοιπόν άφησε “κληρονομιά” στους οπαδούς του ένα βιβλίο με ομηρικό τίτλο, μάλλον επειδή ο τίτλος “Αλεξιάδα” θα φαινόταν υπερφίαλος για έναν αριστερό πολιτικό. Με το προφητευμένο κόμμα να έρχεται κάποια στιγμή στο μέλλον, ο κ. Τσίπρας προχώρησε στη συγγραφή της “Ιθάκης”, λέγοντας: «Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να ακουστεί και η δική μου φωνή. Η ώρα να ειπωθεί η αλήθεια όπως τη βίωσα. Η δική μου αλήθεια». Το μόνο που θα έπρεπε να λένε οι κριτικές αυτού του βιβλίου είναι: “ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ”.
Έξι ολόκληρα χρόνια μετά την ήττα του στις εκλογές, καθώς η πρωθυπουργία του πέρασε μέσα από τις μεγαλύτερες κρίσεις της ελληνικής ιστορίας, ο Αλέξης Τσίπρας σπάει τη σιωπή του. Πέντε χρόνια που ήταν μέσα στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, δεν μπορούσε να μιλήσει; Μέσα στα σκάνδαλα, την ασύστολη παρανομία και την εξωφρενική πολιτική αλαζονεία, ο Αλέξης Τσίπρας έμεινε απολύτως άφαντος, κρατώντας σημειώσεις όπως φαίνεται για το βιβλίο του.
Η οργή γι’ αυτό το βιβλίο δεν έχει να κάνει με το περιεχόμενό του, ούτε με την προσωπικότητα του συγγραφέα του, είναι όμως άρρηκτα συνδεδεμένη με το πώς εκείνος χρησιμοποίησε τη θέση του “βουλευτή” μετά την εκλογική του ήττα, καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ έπεσε μέσα σε λίγα χρόνια από τη θέση της “αξιωματικής αντιπολίτευσης” στο να λογίζεται “εκτός Βουλής” από τις δημοσκοπήσεις.
