Η αναταραχή που επικρατεί στη βάση του ΣΥΡΙΖΑ το τελευταίο διάστημα θυμίζει περισσότερο πολιτικό θερμοκήπιο παρά οργανωμένο κόμμα. Η ατμόσφαιρα είναι φορτισμένη, οι συζητήσεις φουντώνουν στα κομματικά στέκια και στα social media, ενώ η αίσθηση πως κάτι “ψήνεται” γύρω από τον Αλέξη Τσίπρα δεν είναι απλώς διάχυτη, είναι σχεδόν βέβαιη. Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτή τη φορά δεν είναι ο Τσίπρας που πιέζει τη βάση, αλλά η βάση που σπρώχνει τον Τσίπρα.
Η δήλωση του Σωκράτη Φάμελλου για πιθανή συμπόρευση με τον πρώην πρωθυπουργό δεν ήρθε τυχαία, ήρθε κατόπιν έντονης πίεσης από κομματικά στελέχη και ανώνυμους ψηφοφόρους, που βλέπουν πως ο ΣΥΡΙΖΑ χωρίς τον Τσίπρα χάνει πυξίδα, αφήνοντας ένα πολιτικό κενό που ήδη επιχειρούν να καλύψουν άλλοι εντός και εκτός του κόμματος.
Ωστόσο, αν ο Τσίπρας αποφασίσει να κάνει την κίνηση, το ζητούμενο δε θα είναι απλώς η επιστροφή. Θα είναι η εκκαθάριση και μάλιστα σε δύο μέτωπα: Από τη μία τα βαρίδια του παρελθόντος, δηλαδή πρόσωπα που φέρουν τις σκιές της διακυβέρνησης και των χαμένων ευκαιριών, και τα οποία λειτουργούν περισσότερο ως ανάχωμα παρά ως δύναμη ανανέωσης. Από την άλλη, τα “πράσινα βαρίδια”, ορισμένα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, που, βλέποντας το “καράβι” της Κουμουνδούρου να ξαναπαίρνει μπρος, ήδη αρχίζουν να “ξερογλείφονται” ιδίως στην Κρήτη, “μυρίζοντας” πιθανή επιστροφή στην εξουσία.
Ο Τσίπρας γνωρίζει καλά ότι μια νέα πολιτική πλατφόρμα δεν μπορεί να χτιστεί πάνω σε παλιά υλικά. Η κοινωνία ζητά καθαρές κουβέντες, όχι ανακύκλωση προσώπων. Αν τελικά προχωρήσει σε μια νέα πολιτική πρωτοβουλία, είτε εντός είτε εκτός του ΣΥΡΙΖΑ, θα πρέπει να το κάνει με σαφή ταυτότητα, νέα πρόσωπα και καθαρή στρατηγική. Όχι με το βλέμμα στραμμένο στο χθες, αλλά με ένα σχέδιο που να εμπνέει για το αύριο.
Η βάση το έχει ήδη αντιληφθεί και ίσως για πρώτη φορά μετά από χρόνια να είναι εκείνη που δείχνει τον δρόμο προς τα πάνω, ζητώντας όχι απλώς επιστροφή, αλλά αναγέννηση. Ο Φάμελλος έκανε το πρώτο βήμα. Τώρα όλοι περιμένουν να δουν αν ο Τσίπρας θα κάνει το επόμενο και αν θα το κάνει ως ηγέτης που επιστρέφει ή ως πολιτικός που ξαναγεννιέται. Το 2025 μπορεί να αποδειχθεί το έτος που ο Τσίπρας θα ξαναπάρει το “τιμόνι”. Αλλά μόνο αν πρώτα αδειάσει το κατάστρωμα απ’ όσους νομίζουν ότι κάθε νέα πορεία αρχίζει με παλιά βαρίδια. Έχει τη δύναμη να το κάνει ο Αλέξης;
