Τα τελευταία χρόνια, η ελληνική Αριστερά έχει ζήσει έναν ιδιότυπο “περιπλανώμενο θίασο” στελεχών. Άνθρωποι που μέχρι χθες ήταν στην πρώτη γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ, δίπλα στον Αλέξη Τσίπρα, σήμερα εμφανίζονται είτε σε νέους πολιτικούς σχηματισμούς, είτε σε ημιδιαλυμένα εγχειρήματα που δεν κατάφεραν ποτέ να αποκτήσουν στέρεα κοινωνικά ερείσματα.
Κάθε τόσο τα ίδια αυτά πρόσωπα επιστρέφουν στα κοινωνικά δίκτυα με μακροσκελείς και βαρύγδουπες ανακοινώσεις, γεμάτες μεγαλόστομες καταγγελίες και όρκους πολιτικής συνέπειας. Το αποτέλεσμα, όμως, δεν είναι η ενίσχυση της αξιοπιστίας τους, αντίθετα συχνά καταντούν γραφικά φαινόμενα που περισσότερο προκαλούν θυμηδία, παρά πείθουν για την πολιτική τους σοβαρότητα.
Η εικόνα αυτή δεν αφορά μόνο το παρελθόν, αλλά και το μέλλον. Αν τα ίδια στελέχη βρεθούν ξανά στο πλευρό του Τσίπρα, σε μια πιθανή προσπάθεια επανένωσης ή πολιτικής ανασύνταξης, τότε είναι πολύ πιθανό να εκτεθούν για ακόμη μία φορά. Γιατί το κοινό δεν ξεχνά. Η διαρκής μεταπήδηση από χώρο σε χώρο, οι υποτιθέμενες ρήξεις αρχών που τελικά αποδείχτηκαν προσωπικές στρατηγικές, έχουν αφήσει σημάδια. Ο κόσμος της Αριστεράς, που ήδη αισθάνεται κουρασμένος από χρόνια εσωστρέφειας, δε δείχνει διατεθειμένος να συγχωρεί εύκολα άλλους κύκλους αφοσίωσης και αποστασιοποίησης.
Αν κάτι χρειάζεται η Αριστερά σήμερα, δεν είναι νέες αναρτήσεις στα social media με υψηλούς τόνους, αλλά πολιτική σοβαρότητα, συλλογικότητα και καθαρό όραμα. Ο δημόσιος διάλογος έχει κουραστεί από την αέναη ανακύκλωση προσωπικών δραμάτων και εντάσεων που φαντάζουν περισσότερο ως επιβεβαίωση εγωισμών παρά ως πολιτική πρόταση. Βέβαια, ορισμένα από αυτά τα στελέχη στην Κρήτη βαφτίστηκαν και κορυφαία... αλήθεια γιατί; Ίσως λοιπόν θα ήταν πιο φρόνιμο ορισμένα πρώην στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να σταματήσουν τις βαρύγδουπες δηλώσεις και να επενδύσουν στη σιωπηλή δουλειά, στη συγκρότηση προτάσεων και στη συνέπεια λόγων και έργων. Γιατί διαφορετικά, το μόνο που καταφέρνουν είναι να επιβεβαιώνουν την εικόνα του περιφερόμενου θιάσου, που όσο κι αν αλλάζει σκηνικό δεν καταφέρνει να συγκινήσει πια το κοινό.
Άλλωστε, η ρήση «όπου φυσά ο άνεμος πάω» είναι περιουσία του πολιτικού συστήματος εδώ και χρόνια. Για να δούμε, θα βάλουν τελεία, γιατί αλήθεια κούρασαν.
