Η απομάκρυνση των κολονακίων από την οδό 62 Μαρτύρων στο Ηράκλειο είναι μια εξέλιξη που έχει δημιουργήσει αρκετά ερωτήματα και συζητήσεις. Η συγκεκριμένη λεωφόρος αποτελεί μία από τις πιο κεντρικές και επιβαρυμένες οδικές αρτηρίες της πόλης, με πυκνή κυκλοφορία, εμπορική δραστηριότητα, αλλά και σοβαρά ζητήματα στάθμευσης. Τα κολονάκια είχαν τοποθετηθεί αρχικά για να αποτρέπουν την παράνομη στάθμευση πάνω στα πεζοδρόμια, να προστατεύουν τους πεζούς και να διασφαλίζουν τη συνέχεια της κυκλοφορίας. Ωστόσο, η απομάκρυνσή τους φέρνει στο προσκήνιο μια σειρά από ζητήματα που σχετίζονται όχι μόνο με την οδική ασφάλεια, αλλά και με τον τρόπο που η πόλη αντιμετωπίζει το ζήτημα της κινητικότητας.
Υπήρξαν πιέσεις
Από τη μια πλευρά, κάποιοι κάτοικοι και επαγγελματίες της περιοχής πιθανόν να πίεσαν για την απομάκρυνση, θεωρώντας ότι τα κολονάκια εμπόδιζαν την προσωρινή στάση για ανεφοδιασμό καταστημάτων ή για γρήγορη εξυπηρέτηση πελατών. Σε μια πόλη όπου η έλλειψη χώρων στάθμευσης είναι καθημερινό πρόβλημα, τέτοια ευελιξία συχνά εκλαμβάνεται ως απαραίτητη. Από την άλλη, όμως, τίθεται το ερώτημα μήπως η απομάκρυνση συνιστά ένα βήμα πίσω σε ό,τι αφορά την ασφάλεια και τα δικαιώματα των πεζών; Η 62 Μαρτύρων είναι δρόμος που χρησιμοποιείται από χιλιάδες ανθρώπους καθημερινά, μεταξύ αυτών οικογένειες με παιδιά, ηλικιωμένοι και άτομα με κινητικές δυσκολίες. Η ανεξέλεγκτη στάθμευση στα πεζοδρόμια όχι μόνο δυσκολεύει την κίνησή τους, αλλά τους θέτει και σε άμεσο κίνδυνο, καθώς συχνά αναγκάζονται να κατεβαίνουν στο οδόστρωμα. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η κατεύθυνση των πόλεων είναι ξεκάθαρη, δίνεται προτεραιότητα στον πεζό, στο ποδήλατο και στα μέσα μαζικής μεταφοράς, ενώ περιορίζεται η αυθαιρεσία του Ι.Χ. αυτοκινήτου στον δημόσιο χώρο.
Ποια μπορεί να είναι η μόνιμη λύση;
Στην περίπτωση του Ηρακλείου, η απομάκρυνση των κολονακίων φαίνεται να κινείται αντίθετα προς αυτή τη φιλοσοφία, παρά το γεγονός πως δεν είναι καλαίσθητα και είχαν τοποθετηθεί ως προσωρινή λύση. Αλήθεια τώρα, ποια είναι η μόνιμη λύση; Δεν είναι λίγοι αυτοί που ανησυχούν ότι η κίνηση αυτή δε συνοδεύτηκε από ένα ολοκληρωμένο σχέδιο αναβάθμισης της κυκλοφορίας, αλλά απλώς άφησε ξανά χώρο για να επανέλθει το πρόβλημα της άναρχης στάθμευσης. Αν τα πεζοδρόμια θεωρούνται “χώρος στάθμευσης” αντί για χώρος κίνησης και ασφάλειας, τότε η πόλη χάνει τη λειτουργικότητά της και γίνεται εχθρική προς τον κάτοικό της. Η συζήτηση, λοιπόν, δεν αφορά μόνο μερικά κολονάκια, αλλά σε τι είδους πόλη θέλουμε να ζούμε, μια πόλη που παραδίδει τα πεζοδρόμια στα αυτοκίνητα ή μια πόλη που προστατεύει και σέβεται τον άνθρωπο;
Μια πράξη τελικά “πολιτική”
Συνοψίζοντας, η απομάκρυνση των κολονακίων στη λ. 62 Μαρτύρων δεν είναι μια απλή τεχνική πράξη. Είναι ένας καθρέφτης των αντιφάσεων της αστικής πολιτικής στο Ηράκλειο και γενικότερα στην Ελλάδα: από τη μια υπάρχει η ανάγκη για τάξη, ασφάλεια και σεβασμό στον πεζό και από την άλλη η πίεση για περισσότερη ευελιξία στη χρήση του δρόμου. Το πραγματικό ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι αν η πόλη θα τολμήσει να χαράξει μια ξεκάθαρη στρατηγική προς μια πιο βιώσιμη, ασφαλή και ανθρώπινη καθημερινότητα ή αν θα συνεχίσει να διολισθαίνει σε προσωρινές λύσεις που διαιωνίζουν το πρόβλημα. Πάντως, γνωρίζουμε πως η δημοτική Αρχή έχει καλή πρόθεση.
