Υπάρχουν τόποι που γίνονται αξιοθέατα όχι για την ομορφιά τους, αλλά για το χάος που αποπνέουν.
Στην περίπτωση του αεροδρομίου Ηρακλείου, το “πορτάκι της οργής” των αφίξεων έχει αναδειχθεί σε τέτοιο μνημείο ένα στενό πέρασμα, μια πρόχειρη διάβαση, που αντί να εξυπηρετεί, καταντά σκηνικό μόνιμης ταλαιπωρίας και εκνευρισμού.
Ένα σημείο που θα έπρεπε να αντιπροσωπεύει την πρώτη εικόνα ενός τόπου στους επισκέπτες, καταλήγει να θυμίζει περισσότερο σκηνικό λαϊκής αγοράς σε ώρα αιχμής. Πόσες φορές έχει αναφερθεί αυτό το ζήτημα;
Πόσες φορές έχουν ακουστεί καταγγελίες, σχόλια, ακόμα και προτάσεις; Και όμως, το ίδιο πρόχειρο σκηνικό παραμένει εκεί σαν μόνιμη υπενθύμιση ότι οι λέξεις “οργάνωση” και “σχεδιασμός” είναι μάλλον άγνωστες στο λεξιλόγιο όσων λαμβάνουν αποφάσεις.
Η εκπομπή “Ώρα Αιχμής” είχε κάνει πριν καιρό εκτενή αναφορά. Παρουσίασε εικόνες, μίλησε με κόσμο, έδειξε την απόλυτη παραφωνία, τουρίστες και ντόπιοι να στριμώχνονται σε ένα πέρασμα που θα ταίριαζε σε χωριό της δεκαετίας του ’60, όχι σε διεθνή αερολιμένα. Και όμως, η εκπομπή, οι φωνές, τα σχόλια... όλα πήγαν στον κάλαθο των αχρήστων.
Το πορτάκι παραμένει σαν να λέει προκλητικά... «εγώ θα μείνω εδώ ό,τι και να γίνει». Το απόλυτο μπάχαλο που επικρατεί καθημερινά εκεί δε χρειάζεται καμία υπερβολή για να περιγραφεί. Φτάνεις να υποδεχθείς συγγενή ή φίλο και βρίσκεσαι σε μια κατάσταση όπου όλοι σπρώχνουν, όλοι περιμένουν και κανείς δεν ξέρει από πού να περάσει.
Ούτε υποτυπώδης σήμανση.
Μήπως εκεί ήρθε η ώρα να μπουν φανάρια και να ανοίξει αυτή η στενή δίοδος, που κάνει το αεροδρόμιο να θυμίζει... λαβύρινθο προβλημάτων;
