Αυτές είναι οι τρεις λέξεις που θα μπορούσαν να περιγράψουν σήμερα την κατάσταση στον ευρύτερο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ στην Κρήτη, ένα νησί που υπήρξε για χρόνια προπύργιο της Κουμουνδούρου, μα τώρα δείχνει να ταλαντεύεται ανάμεσα στην αμηχανία και στον φόβο για το τι μέλλει γενέσθαι. Οι αποφάσεις του Αλέξη Τσίπρα εκκρεμούν σαν βαρύ σύννεφο πάνω από τις οργανώσεις και το μόνο που ακούγεται δεν είναι πολιτική φωνή, αλλά το κλικ στο πληκτρολόγιο όταν κάποιο στέλεχος διαγράφει ένα ποστάρισμα ή αποφεύγει να πατήσει δημοσίευση. Στην Κρήτη, που καμάρωνε για την αντίσταση και τον δυναμισμό της στο εσωτερικό του κόμματος, το φαινόμενο είναι σχεδόν σουρεαλιστικό. Εκεί όπου μέχρι χθες τα τοπικά στελέχη έδιναν ρέστα σε δημόσιες τοποθετήσεις, σήμερα επικρατεί μια πεισματική σιωπή. Όχι γιατί ξαφνικά ανακάλυψαν τη σοφία της μετριοπάθειας, αλλά γιατί κανείς δεν ξέρει... πού θα κάτσει η μπίλια. Ο αρχηγός, ο πρώην αρχηγός, ο μελλοντικός αρχηγός, οι φίλοι του αρχηγού και οι αντίπαλοι του αρχηγού, όλοι κρατούν ανάσα λες και συμμετέχουν σε ομαδικό μάθημα γιόγκα.
Θα... μπει γκολ;
Η κατάσταση θυμίζει γήπεδο, στο 90’ οι θεατές κοιτάζουν την μπάλα να αιωρείται στον αέρα και δεν ξέρουν αν θα μπει γκολ ή θα χαθεί ευκαιρία. Οι οργανώσεις βάσης περιμένουν εντολές, τα στελέχη κρατούν χαμηλό προφίλ στα social media και οι παλιοί φωνακλάδες του κόμματος ξαφνικά βρήκαν την αξία της αφωνίας. Το Facebook και το TikTok, που άλλοτε έπαιζαν τον ρόλο του πολιτικού καφενείου, τώρα μοιάζουν με εκκλησία Μεγάλο Σάββατο. Όλοι μέσα, όλοι σιωπηλοί μέχρι να ακουστεί το “Χριστός Ανέστη” ή στη συγκεκριμένη περίπτωση μέχρι να πει ο Τσίπρας «αποφάσισα».
Βέβαια, η σιωπή αυτή δεν είναι καθόλου αθώα. Είναι στρατηγική. Όλοι ξέρουν πως μια λάθος λέξη σήμερα μπορεί να είναι πολιτικό μειονέκτημα αύριο. Γι’ αυτό, καλύτερα να καταπιεί κανείς τη γλώσσα του παρά να βρεθεί στην άλλη πλευρά αν οι ισορροπίες αλλάξουν. Αυτό το παιχνίδι εσωκομματικής αυτοσυντήρησης, που έχει παραλύσει την Κρήτη, μοιάζει με παρτίδα σκάκι όπου οι παίκτες αρνούνται να μετακινήσουν πιόνια, μήπως εκτεθούν.
Είναι ειρωνικό...
Η ειρωνεία είναι πως η ίδια η Κρήτη ήταν για χρόνια η πιο ζωντανή φωνή του ΣΥΡΙΖΑ. Από την εποχή που ο Αλέξης Τσίπρας ανέβαινε στα Ανώγεια με μαντινάδες και τσικουδιές, μέχρι την περίοδο των δημοψηφισμάτων και των μεγάλων συγκεντρώσεων, το νησί αυτό έδινε το στίγμα της ανυποχώρητης αντιπολίτευσης. Σήμερα όμως μοιάζει με νησί χαμένο στη θάλασσα της αβεβαιότητας: χωρίς φωνή, χωρίς κατεύθυνση, χωρίς αυτοπεποίθηση, μιας και αυτοί που ελπίζουν σε πολιτική αξιοποίηση, τώρα είναι στη... βούβα. Αγωνία όμως και στην τοπική Ν.Δ. αλλά και το ΠΑΣΟΚ, στην πρώτη για τον φόβο του Τσίπρα που μπορεί να αλλάξει χρώμα την Κρήτη και την ίδια ώρα το ΠΑΣΟΚ να δει συρρίκνωση ποσοστών. Ρε, τι μας κάνει ο Αλέξης στην ντάλα του καλοκαιριού!
