Επίθεση με drones - Μόσχα ΑΡ

H ουκρανική “μαύρη τρύπα” 

Παραπολιτικά
H ουκρανική “μαύρη τρύπα” 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Η Ευρώπη και ιδιαίτερα χώρες όπως η Γερμανία “σύρθηκαν” από τις ΗΠΑ στον δρόμο της άνευ όρων και ορίων υποστήριξης της Ουκρανίας στην αντιπαράθεσή της με τη Ρωσία, αλλά έκτοτε το πράμα έχει αποκτήσει μια δική του δυναμική και πλέον δε χρειάζεται να “σπρώχνουν” οι Αμερικάνοι

Οι Αγγλοσάξονες έχουν μια έκφραση “going down the rabbit hole”, σε ελεύθερη μετάφραση “μπαίνεις στο λαγούμι του κουνελιού”, που χρησιμοποιείται όταν κάποιος παγιδεύεται με τη θέλησή του σε μια κατάσταση και συνεχίζει να πηγαίνει όλο και πιο βαθιά και να παγιδεύεται περισσότερο, πάντα με τη θέλησή του. Στην περίπτωση της εισβολής στην Ουκρανία από τη Ρωσία, η Ευρωπαϊκή Ένωση μπήκε σε αυτό το λαγούμι και τώρα, αντί να προσπαθήσει να βγει, σκάβει όλο και πιο βαθιά και χώνεται όλο και περισσότερο. 
Το χθεσινό ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου για το ουκρανικό ζήτημα δείχνει πώς ακριβώς συμβαίνει αυτό. 

Το ψήφισμα

Η Ε.Ε. πρέπει να στηρίξει την Ουκρανία με ό,τι χρειάζεται για να νικήσει στον πόλεμο με τη Ρωσία, όπως αναφέρει το Κοινοβούλιο στο ψήφισμα που εγκρίθηκε χθες με 451 ψήφους υπέρ, 46 κατά και 49 αποχές. Κάτι που δείχνει ότι ψηφίστηκε απ' όλες τις πτέρυγες και ιδιαίτερα τις μεγαλύτερες ομάδες, του Λαϊκού Κόμματος (δεξιά), σοσιαλδημοκρατών, Αριστεράς και οικολόγων. 
Η Ευρώπη και ιδιαίτερα χώρες όπως η Γερμανία “σύρθηκαν” από τις ΗΠΑ στον δρόμο της άνευ όρων και ορίων υποστήριξης της Ουκρανίας στην αντιπαράθεσή της με τη Ρωσία, αλλά έκτοτε το πράμα έχει αποκτήσει μια δική του δυναμική και πλέον δε χρειάζεται να “σπρώχνουν” οι Αμερικάνοι. Μάλιστα, οι Ευρωπαίοι αρχίζουν να αναλαμβάνουν τα ηνία, καθώς το ερχόμενο φθινόπωρο στις ΗΠΑ έχουν εκλογές, τις οποίες, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, θα τις κερδίσει ο Τραμπ, ο οποίος εκπροσωπεί συμφέροντα στις ΗΠΑ που δεν είναι ιδιαίτερα “θερμά” στη στήριξη της Ουκρανίας, αφού επιθυμούν φιλικές σχέσεις με τη Ρωσία. 

Στήριξη της Ουκρανίας 

Τα ευρωπαϊκά μεγάλα συμφέροντα είναι προσδεδεμένα στο άρμα των μεγάλων αμερικανικών συμφερόντων, που εξαρχής στήριξαν την Ουκρανία και δεν μπορούν να ακολουθήσουν τυχόν αλλαγή πολιτικής της Ουάσινγκτον. Άλλωστε, ο Τραμπ (που εκπροσωπεί, να το ξαναπούμε, συγκεκριμένα συμφέροντα και ομάδες πίεσης, δεν είναι απλώς ένας παλαβός δισεκατομμυριούχος με πορτοκαλί μαλλί και κακούς τρόπους) έχει ήδη προαναγγείλει αλλαγές στο ΝΑΤΟ και οι Ευρωπαίοι φοβούνται ότι ενδεχομένως οι ΗΠΑ θα επιλέξουν μια πλήρη αλλαγή κατεύθυνσης όσον αφορά στην “κάλυψη” της Ευρώπης από την αμυντική ομπρέλα τους. 
Για τον λόγο αυτό προσπαθούν να “βγουν μπροστά” μόνοι τους, διότι σύντομα το ερώτημα “μπορεί η Ευρώπη να υπερασπιστεί τον εαυτό της;” (το οποίο όλοι αποφεύγουν να θέσουν από τη δημιουργία του ΝΑΤΟ έως σήμερα) μπορεί να τεθεί, και μάλιστα επιτακτικά. Και δεν υπάρχει τίποτε που να κινητοποιεί τις ηγεσίες, πείθοντας και τους λαούς, όσο ένας κοινός εχθρός σε συνδυασμό με έναν δίκαιο σκοπό. 

Όχι... αυτοπεριορισμός 

Επί του παρόντος βεβαίως, όπως γίνεται και με όλα τα ζητήματα, οι διάφορες χώρες της Ε.Ε. έχουν διαφορετικές θεάσεις του ζητήματος, οπότε η διατύπωση του ψηφίσματος, ότι για να κερδίσει το Κίεβο «δε θα πρέπει να υπάρξει αυτοπεριορισμός της στρατιωτικής συνδρομής προς την Ουκρανία» από τα κράτη-μέλη, μπορεί να δηλώνει την ανάγκη να παρασχεθεί στη χώρα ό,τι χρειάζεται για να ανακτήσει τον πλήρη έλεγχο της επικράτειάς της, δίχως ωστόσο να δεσμεύει σε συγκεκριμένα μεγέθη και τρόπο βοήθειας. Ό,τι έχετε ευχαρίστηση, αλλά... όχι πολύ λίγα: Όλοι οι σύμμαχοι της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ θα πρέπει να στηρίξουν στρατιωτικά την Ουκρανία με τουλάχιστον 0,25% του ΑΕΠ τους ετησίως, λένε οι ευρωβουλευτές, οι οποίοι καλούν επίσης τις χώρες της Ε.Ε. να ξεκινήσουν αμέσως διάλογο με τις εταιρείες που δραστηριοποιούνται στον τομέα της άμυνας, προκειμένου να διασφαλιστεί η αυξημένη παραγωγή και παράδοση πυρομαχικών, βλημάτων και πυραύλων στην Ουκρανία. 
Ναι, η Ευρώπη θα συνεχίσει να χρηματοδοτεί το αμφιλεγόμενο καθεστώς της Ουκρανίας, έναντι του αυταρχικού καθεστώτος της Ρωσίας. Εξαιρετικά, ε; 
Αλλά είπαμε, όλα έχουν να κάνουν με το ότι οι Ευρωπαίοι έχουν απόλυτη ανάγκη να πάρουν την τύχη τους στα χέρια τους. 

Η άμυνα της Ευρώπης 

Έχουμε ήδη δει σε προηγούμενα σημειώματα από τούτες τις στήλες, πως οι Ευρωπαίοι ηγέτες (με Γερμανία, Γαλλία και Πολωνία να παίζουν κομβικούς ρόλους στο θέμα αυτό) έχουν ξεκινήσει μια προσπάθεια για να ενισχύσουν τους αμυντικούς προϋπολογισμούς και να δρομολογήσουν τον ευρωστρατό. Η Ελλάδα επί του παρόντος δεν έχει να ανησυχεί, καθώς το ποσοστό του ΑΕΠ στην Ελλάδα, που δαπανάται για την άμυνα, είναι τριπλάσιο του μέσου ποσοστού στην Ε.Ε., οπότε δε νομίζω ότι θα κληθούμε να πληρώσουμε ακόμη περισσότερα. 
Ωστόσο, οι περισσότερες χώρες θα πρέπει να αρχίσουν να πληρώνουν ποσά ανάλογα με αυτά που δαπανά η Ελλάδα. Κάτι που σημαίνει, καθώς η νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική δεν τίθεται υπό αμφισβήτηση και θα συνεχίσει να εφαρμόζεται, ότι οι εργαζόμενες τάξεις της Ευρώπης θα πληρώσουν τον λογαριασμό. Κάτι που θα αυξήσει τη δυσαρέσκεια, που ήδη βρίσκεται αρκετά ψηλά. Και θα τροφοδοτήσει και την άνοδο της ακροδεξιάς, καθώς οι ηγεσίες για να δικαιολογήσουν τη ραγδαία αύξηση των αμυντικών δαπανών, θα πρέπει να στρίψουν το καράβι (κι άλλο) προς τα δεξιά. Κι αυτό θα έχει αλυσιδωτές αντιδράσεις. 
Με αυτά και με αυτά, το μέλλον της Ευρώπης μοιάζει... κατάμαυρο. 

 

 

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr στο Google News