Κάλεσμα συμμετοχής στο πανελλαδικό συλλαλητήριο της 5ης Σεπτεμβρίου στη Θεσσαλονίκη με αφορμή τη διεξαγωγή της ΔΕΘ, απευθύνει ο πρόεδρος του Συνδικάτου Οικοδόμων Ρεθύμνου και μέλος του Γενικού Συμβουλίου της Ομοσπονδίας Οικοδόμων, Στάθης Λουκάκης, με αιχμή τους μισθούς, τη δημόσια Υγεία και Παιδεία και την αντίθεση στην πολεμική εμπλοκή.
Στο κάλεσμα προς τους εργαζόμενους αναφέρει:
«Οι Οικοδόμοι από όλη την Ελλάδα καλούμαστε να δώσουμε ένα δυναμικό «παρών», μαζί με όλους τους κλάδους των εργαζομένων στις 5 του Σεπτέμβρη στη Θεσσαλονίκη. Δεν χωρά καμία αναμονή, δεν μπορούμε να εναποθέσουμε τις ελπίδες μας στην πολιτική συγκυρία, το έχουμε ξαναζήσει, μόνο η δυναμική παρέμβαση του κλάδου, συνολικά του εργατικού κινήματος, μπορεί να δώσει λύσεις. Ο κλάδος να εκφράσει την οργή του απέναντι στην κυβερνητική πολιτική, να φωνάξει ένα μεγάλο φτάνει πια, δεν πάει άλλο:
Να ζούμε με μισθούς πείνας, να πληρώνουμε πανάκριβα ενοίκια, να μην μπορούμε να ζήσουμε αξιοπρεπώς. Να παρακολουθούμε τις κυβερνήσεις να αλλάζουν, οι μνημονιακές περικοπές να παραμένουν, αλλά και να μη δεσμεύεται κανένας επίδοξος πρωθυπουργός ότι θα τις καταργήσει.
Πάνω από όλα, όμως, δεν μπορούμε να δεχθούμε αυτό το διστοπικό μέλλον που προμηνύεται για τα παιδιά μας. Να ζουν σε ένα κόσμο που ο πόλεμος, η φτώχεια, η εξαθλίωση και η προσφυγιά θα είναι στην ημερήσια διάταξη. Να βιάζεται η αλήθεια και η κοινή λογική μπροστά στα μάτια τους και αυτό να θεωρείται κάτι φυσιολογικό.
Το κάλεσμα των συνδικάτων σε όλη την Ελλάδα, φτάνει μέρα με τη μέρα σε όλο και περισσότερους εργασιακούς χώρους, με περιοδείες, συσκέψεις, συνελεύσεις.
Η συζήτηση στους εργασιακούς χώρους έχει φουντώσει, για τους μισθούς που δεν φτάνουν ούτε στα μισά του μήνα, τις άθλιες εργασιακές σχέσεις, την εντατικοποίηση, τις απολύσεις, την ακρίβεια που εξανεμίζει το πενιχρό λαϊκό εισόδημα. Εργαζόμενοι γονείς αναρωτιούνται πώς θα τα φέρουν βόλτα με το άνοιγμα των σχολείων, πόσο μάλλον όταν το παιδί σπουδάζει σε άλλη πόλη.
«Δεν πάει άλλο, κάτι πρέπει να γίνει» ακούγεται από όλο και περισσότερους. Δεν αρκούν όμως ο θυμός και η αγανάκτηση. Είναι ανάγκη να δυναμώσει η οργάνωση στο σωματείο, ο αγώνας και η διεκδίκηση όλων όσα έχουμε ανάγκη για να ζούμε με αξιοπρέπεια και να εργαζόμαστε με δικαιώματα. Αυτό φοβούνται και θέλουν να αποτρέψουν η κυβέρνηση και οι λοιποί στυλοβάτες του συστήματος.
Ο στόχος των συνδικάτων για τις 5 Σεπτέμβρη είναι να βουλιάξουν οι δρόμοι της Θεσσαλονίκης! Εκείνη τη μέρα, που η κυβέρνηση και τα κόμματα της βολικής αντιπολίτευσης θα δίνουν ξανά τα διαπιστευτήριά τους στους επιχειρηματικούς ομίλους και όρκους πίστης σε ΕΕ, ΝΑΤΟ και ΗΠΑ, επιδιώκοντας με ψίχουλα τη συναίνεσή μας στη σφαγή των δικαιωμάτων και της ζωής μας, να πάρουν ξεκάθαρη απάντηση: «Δώστε λεφτά για μισθούς, Υγεία και Παιδεία. Καμία θυσία για τον πόλεμο και τα κέρδη τους».
Επιδιώκουμε το Σάββατο 5 Σεπτέμβρη στην κυριολεξία να βουλιάξει η πόλη, από εργάτες, από εργάτριες, από αγρότες που έδωσαν όλους τους προηγούμενους μήνες τις μάχες στα μπλόκα, από τους φοιτητές, από τους συνταξιούχους, από κάθε άνθρωπο, εργάτη, βιοπαλαιστή, καλής πρόθεσης που προβληματίζεται και αγωνιά για το τι πρέπει να γίνει απέναντι σε αυτή την κατάσταση.
Πρέπει να δώσουμε τον καλύτερό μας εαυτό, και εδώ στην Κρήτη, και σε όλη την Ελλάδα, να κάνουμε ό,τι μπορούμε, για να γράψει αυτό το συλλαλητήριο χρυσές σελίδες στην ιστορία του εργατικού και λαϊκού κινήματος της χώρας μας.
Δεν πρόκειται για ένα ακόμα συλλαλητήριο. Δεν πρέπει να το δούμε με μια ρουτίνα. Πρέπει να το δούμε με αποφασιστικότητα, με τόλμη, γιατί και σε αυτή τη ΔΕΘ, η κυβέρνηση, τα κόμματα του κεφαλαίου θα έρθουν εδώ και απ' το προεκλογικό μπαλκόνι θα μιλήσουν για τον "οδικό χάρτη του 2030" που ακούσαμε και από τον πρωθυπουργό να λέει στο υπουργικό συμβούλιο. `Η για μια νέα παραγωγική ανασυγκρότηση, την οποία προπαγανδίζουν τόσο το κόμμα του Τσίπρα, όσο και το κόμμα του ΠΑΣΟΚ και θα μας λύσει δήθεν τα προβλήματα.
Καταλαβαίνουν και αυτοί ότι η οργή μεγαλώνει, ότι τα προβλήματα είναι άλυτα, ότι η δυσαρέσκεια φουντώνει και θα προσπαθήσουν να κοροϊδέψουν και να χειραγωγήσουν για άλλη μια φορά. Και πρέπει να πάρουν απάντηση.
Κανένας από αυτούς δεν τολμάει και δεν λέει, αν θα επανέλθουν, π.χ. οι Συλλογικές Συμβάσεις, αν θα υπάρχουν αξιοπρεπείς μισθοί για τους εργαζομένους, αν θα υπάρχει η 13η και 14η σύνταξη για τους συνταξιούχους. Αν θα έχουν εκπαιδευτικούς στα σχολεία. Αν θα έχουν γιατρούς στα νοσοκομεία. Για το αν θα είναι ασφαλείς οι σιδηροδρομικές, οι αστικές συγκοινωνίες, για να μη θρηνήσουμε άλλα θύματα, όπως τα 57 παιδιά που έχασαν τη ζωή τους στο έγκλημα των Τεμπών και ακόμα ζητούν τη δικαίωση, και είμαστε μαζί τους, μαζί με τους γονείς τους και τον Σύλλογο για να μη συγκαλυφθεί αυτό το έγκλημα, και κάθε έγκλημα που γίνεται στους χώρους δουλειάς, για να θησαυρίζουν οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι.
Ενας εργάτης, μια εργάτρια, κάθε τρεις μέρες, να μη γυρνούν στα παιδιά τους, στο σπίτι τους. Γιατί έτσι θέλουν οι μεγάλοι κατασκευαστικοί όμιλοι, οι βιομήχανοι. Οι δεκάδες ναυτεργάτες οι οποίοι δίνουν το αίμα τους, για να θησαυρίζουν οι εφοπλιστές στη Μαύρη Θάλασσα, στη Μέση Ανατολή, στα Στενά του Ορμούζ.
Οι νεκροί πυροσβέστες, οι νεκροί συνταξιούχοι της Σαλαμίνας, άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να φύγουν απ' το 112, ή τους περικύκλωσε η φωτιά. Γιατί εκτός απ' τη φωτιά ο λαός έχει απέναντί του και ένα εχθρικό κράτος, που δεν προστατεύει ούτε το πιο στοιχειώδες: Το δικαίωμά τους στη ζωή.
Όλα τα αστικά κόμματα ένα τέτοιο μοντέλο αν και με διαφορετικά λόγια τάζουν στον λαό για τα επόμενα χρόνια, στα αιτήματα των συνδικάτων οι παραπάνω απαντούν «είναι σπατάλη», ότι «διακινδυνεύουν τη σταθερότητα και την ευημερία», «αυτό που «ευημερεί» είναι τα κέρδη των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, τα οποία χρόνο με τον χρόνο σπάνε το ένα ρεκόρ πίσω από το άλλο, ενώ οι εργαζόμενοι πληρώνουν ακριβά με τεράστιους φόρους.
«Βάζουν την ελληνική οικονομία, όπως και την ευρωπαϊκή οικονομία, στο χακί»,
Στρέφονται στην πολεμική οικονομία, και έχουν το θράσος να μας λένε ότι αυτοί δουλεύουν για τη δικιά μας ευημερία. Την ίδια στιγμή κόβουν από την Υγεία, από την Εκπαίδευση, από την πολιτική προστασία, βάζουν περισσότερους φόρους, ιδιωτικοποιούν τις συγκοινωνίες, το νερό, την Ενέργεια ακόμα περισσότερο.
Αποπληρώνουν το χρέος μια ώρα αρχύτερα, για να δώσουν πολλά δισεκατομμύρια στους ευρωπαϊκούς, στους πολεμικούς και στους ΝΑΤΟικούς εξοπλισμούς, για να μακελεύονται οι λαοί και να σκοτώνονται τα παιδιά του ελληνικού λαού, οι φαντάροι μας.
Ε, όχι! Το εργατικό - λαϊκό κίνημα τους τη χαρίζει μια τέτοια προοπτική. Τους χαρίζει αυτόν τον δρόμο. Δεν είναι ο δικός μας δρόμος. Δεν είναι ο δρόμος της ευημερίας. Δεν είναι ο δρόμος της προόδου για τον λαό.
Για να πάρει ανάσα ο λαός, πρέπει να χάσει το κεφάλαιο. Σύγκρουση παντού για την ανατροπή της πολιτικής του κέρδους!
Για να κερδίσουν οι εργαζόμενοι πρέπει να χάσει το κεφάλαιο. Δεν υπάρχει μέση λύση, δεν υπάρχουν σωτήρες και «προοδευτικές» κυβερνήσεις που να εξασφαλίζουν και τα δύο. Γιατί, η τεράστια εξέλιξη της τεχνολογίας, της Τεχνητής Νοημοσύνης, η πρόοδος της επιστήμης, είτε θα μετατραπούν σε μέσα για το μεγαλύτερο ξεζούμισμα των εργαζομένων, για την κερδοφορία των ομίλων, είτε θα αξιοποιηθούν για τη μείωση του εργάσιμου χρόνου, την εξάλειψη βαριών εργασιών, την προστασία της υγείας και της ασφάλειάς μας.
Μόνο ο οργανωμένος λαός, ένα μαζικό και μαχητικό εργατικό - λαϊκό κίνημα μπορεί να διεκδικήσει ουσιαστικά μέτρα ανακούφισης και να ανοίξει τον δρόμο για την ανατροπή της βαρβαρότητας του πολέμου και της εκμετάλλευσης.
Τώρα πρέπει να δυναμώσει ο αγώνας των εργαζομένων για Συλλογικές Συμβάσεις και αυξήσεις στους μισθούς κόντρα στην «Κοινωνική Συμφωνία» της ντροπής που έχει υπογράψει η νέα αντιλαϊκή τρόικα Εργοδοτών -Κυβέρνησης - Εργατοπατέρων της ΓΣΕΕ και έχουν στηρίξει και τα κόμματα της βολικής αντιπολίτευσης, το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ, συνδικαλιστές που ακολουθούν σήμερα το Κόμμα Τσίπρα.
Για τα συνδικάτα στόχος είναι αυτή η κινητοποίηση στη ΔΕΘ «να γίνει η αφετηρία ενός πανελλαδικού, αγωνιστικού, μαχητικού, εργατικού και λαϊκού κινήματος. Με κοινούς στόχους και προοπτική ενάντια στο σύστημα της βαρβαρότητας, ενάντια στο σύστημα της εκμετάλλευσης, ενάντια στο σύστημα του πολέμου. Και για αυτή την προοπτική, για αυτόν τον αγώνα, θα δώσουμε τον καλύτερό μας εαυτό.
Οι εκατοντάδες αγωνιστές, που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του αγώνα, στα εργατικά σωματεία και τους μαζικούς φορείς, να γίνουν οι ίδιοι οργανωτές αυτού του μεγάλου, πανελλαδικού, εργατικού και λαϊκού κινήματος.
Μπορούμε να τα καταφέρουμε, στις 5 του Σεπτέμβρη, στη Θεσσαλονίκη, να βουλιάξει η πόλη από ένα τεράστιο πανελλαδικό συλλαλητήριο, που θα αφήσει μια μεγάλη παρακαταθήκη».
