Η Μαρία Τζωρτζάκη, με καταγωγή από τα Σφακιά και μόνιμη κάτοικος Ρεθύμνου, βρέθηκε ξαφνικά αντιμέτωπη με τη σκληρή πραγματικότητα της λευχαιμίας.
Μια διάγνωση που ανέτρεψε τα πάντα, με την ίδια να εξομολογείται στο neakriti.gr πως «η ζωή μου ήρθε τα πάνω κάτω. Ο κόσμος μου γκρεμίστηκε». Η Μαρία, περιγράφει τη στιγμή που αναγκάστηκε να αποχωριστεί το μόλις 3,5 ετών παιδί της - σήμερα 6,5 - για να δώσει τη μεγαλύτερη μάχη της ζωής της.
Για εννέα μήνες υποβαλλόταν εξαντλητικές θεραπείες, επίπονες εξετάσεις μέσα στο Πανεπιστημιακό νοσοκομείο Ηρακλείου και την καθημερινή αγωνία για το αν θα τα καταφέρει. «Οι γιατροί ήταν ξεκάθαροι. Αν δεν έκανα μεταμόσχευση, δε θα ζούσα. Η λευχαιμία μου ήταν οξεία, ήμουν στο όριο», επισημαίνει.
Η ελπίδα όμως ήρθε από την ίδια της την οικογένεια. Τόσο ο αδερφός όσο και η αδερφή της ήταν συμβατοί δότες. «Ήμουν τυχερή. Από τους 100 ασθενείς, ούτε οι 20 δεν βρίσκουν συμβατό μόσχευμα μέσα στην οικογένεια. Εγώ είχα δύο!» λέει συγκινημένη.
Η μεταμόσχευση πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο του 2023, με δότη τον αδερφό της. «Η διαδικασία ήταν απλή για εκείνον. Έκανε κάποιες ενέσεις για να ανέβουν οι δείκτες και μετά η λήψη έγινε σαν αιμοδοσία. Δεν είναι κάτι τρομακτικό, είναι μια πράξη αγάπης», δηλώνει προσπαθώντας να καταρρίψει τον "μύθο" ότι πρόκειται για μια "τρομακτική" διαδικασία.
Μετά τη μεταμόσχευση, η Μαρία χρειάστηκε να πηγαίνει για δέκα μήνες στο νοσοκομείο Παπανικολάου στη Θεσσαλονίκη για παρακολούθηση, μέχρι να σταθεροποιηθεί η υγεία της. Σήμερα, η νόσος έχει μηδενιστεί και η ίδια προσπαθεί να ενημερώσει τον κόσμο για τη σημασία της δωρεάς μυελού των οστών.
Προσπαθώντας να παρακινήσει τον κόσμο και να ευαισθητοποιήσει γύρω από το θέμα, συγκρίνοντας την εικόνα της Ελλάδας συγκριτικά με τα ποσοστά του εξωτερικού, αναφέρει χαρακτηριστικά: «Υπάρχει μεγάλη άγνοια. Όλοι μπορούν να γίνουν δότες, εκτός αν υπάρχει σοβαρό αιματολογικό πρόβλημα. Η ιατρική έχει προχωρήσει - ακόμα και όσοι έχουν τατουάζ μπορούν πια. Κι όμως, η Ελλάδα είναι 27η στον κόσμο. Οι περισσότεροι Έλληνες ασθενείς σώζονται χάρη σε Γερμανούς δότες. Είναι κρίμα να μη βοηθάμε ο ένας τον άλλον. Πολλοί ασθενείς "φεύγουν" γιατί δεν έχουν βρει κάποιον που μπορεί να τους βοηθήσει».
Μάλιστα, δεν παραλείπει να αναφέρει πως ο σύλλογος «Όραμα Ελπίδας», έχει συμβάλει τα μέγιστα για την αναγνώριση του προβλήματος, παίζοντας καταλυτικό ρόλο στην ευαισθητοποίηση του κόσμου.
Η Μαρία, μέσα από τη δική της εμπειρία, στέλνει μέσα από το neakriti.gr ένα μήνυμα που συγκλονίζει:
«Οι αιματολογικές ασθένειες δε διαλέγουν ποιον θα χτυπήσουν. Εμείς όμως μπορούμε να διαλέξουμε — τη ζωή αντί για τον θάνατο, το φως αντί για το σκοτάδι. Μην κλείνετε τα μάτια. Χθες ήμουν εγώ, σήμερα μπορεί να είσαι εσύ, αύριο το παιδί σου. Γίνε δότης».
Η κινητήρια δύναμή της ήταν το παιδί της και η στήριξη του αδερφού της. «Ο αδερφός μου πάλεψε για να ζήσω. Ήξερα πως είχα δότη από την αρχή - και αυτό με κράτησε όρθια. Όταν ψάχνεις την τελευταία στιγμή, ο χρόνος χάνεται. Πρέπει όλοι να μπούμε στη βάση δοτών, για να μη χαθεί άλλος χρόνος, άλλη ζωή» αναφέρει, παραμένοντας συγκλονισμένη καθώς οι μνήμες από εκείνη την καθοριστική για την ζωή της περίοδο δεν έχουν σβήσει ακόμη και δεν πρόκειται να σβήσουν.
Σήμερα, η Μαρία χαμογελά ξανά. Η δική της ιστορία, θυμίζει πως η δωρεά μυελού δεν είναι μια δύσκολη ιατρική πράξη - είναι μια απλή πράξη ανθρωπιάς που χαρίζει ζωή.
