Καταγράφοντας ην 15χρονη περιπλάνηση μιας νέας καθηγήτριας Βιολογίας, της κ Βασιλικής Αντωνίου, που διορίστηκε πέρυσι μόνιμα στη Ρόδο, αφήνοντας στην Ιεράπετρα το σπίτι και την οικογένεια της, με ένα 7χρονο κοριτσάκι, επιχειρούμε να δείξουμε τα βασανιστήρια που υπομένουν μετά την αποφοίτηση τους από τα Πανεπιστήμια, χιλιάδες εκπαιδευτικοί, μέχρι να φτάσει η πολυπόθητη εκείνη στιγμή του μόνιμου διορισμού.
Μετά τα 37, αρχίζουν να σκέφτονται αυτοί οι νέοι επιστήμονες που έχουν «φάει» τα νιάτα τους στα θρανία, ότι θα πρέπει να βιαστούν να φτιάξουν οικογένειες, να κάνουν παιδιά και να ζήσουν μια ήρεμη και ευτυχισμένη ζωή. Να λοιπόν ένας σοβαρός λόγος που ο πληθυσμός της χώρας μας γερνάει και οι νέοι αναγκαστικά σκέφτονται το γάμο και την οικογένεια όταν πλησιάζουν στα 40 χρόνια.
«Ονομάζομαι Βασιλική Αντωνίου και είμαι 37 ετών. Γεννήθηκα στην Αθήνα και κατοικώ μόνιμα στα Φέρμα Ιεράπετρας. Κατάγομαι από την Άρτα (από την πλευρά του πατέρα μου) και από τη Ρόδο (από την πλευρά της μητέρας μου). Είμαι έγγαμη και μητέρα μίας κόρης 7 ετών. Είμαι εκπαιδευτικός με πολύχρονη εμπειρία: 18 χρόνια στην ιδιωτική εκπαίδευση και τα τελευταία 6 χρόνια στη δημόσια. Είμαι πτυχιούχος Βιολογίας, με δύο μεταπτυχιακά στην Ειδική Αγωγή και στην Εκπαιδευτική Τεχνολογία. Παράλληλα, ασχολούμαι με τη μελισσοκομία από αγάπη για τις μέλισσες από το 2013, διατηρώντας μελισσοκομικές εγκαταστάσεις στην περιοχή της Ιεράπετρας. Ασχολούμαι με πάθος στον Μελισσοκομικό Σύλλογο Λασιθίου, συμμετέχοντας στο Διοικητικό Συμβούλιο, σε δράσεις, προγράμματα και πρωτοβουλίες για την προώθηση και στήριξη της τοπικής μελισσοκομίας», μας λέει η κ. Βασιλική Αντωνίου που έγινε περισσότερο γνωστή στην Κρήτη ως γραμματέας του Μελισσοκομικού Συλλόγου Λασιθίου.
Απαντώντας στην ερώτηση μας για την ιστορική μέρα που διάβασε πέρυσι στα 37 της χρόνια το όνομα της στον πίνακα διορισμού, μας είπε ότι η ανάρτηση στον πίνακα διορισμού της έγινε στις 19 Αυγούστου του 2025 και στην τρέχουσα περίοδο εργάζεται πλέον στη Ρόδο.
Η Ελλάδα των διορισμών δεν είναι απλώς γεωγραφία. Είναι αντοχή. Είναι ένας χάρτης που ξεδιπλώνεται απροειδοποίητα -όχι μόνο τον Αύγουστο, αλλά και μέσα στη σχολική χρονιά
«Η ανάρτηση στον πίνακα διορισμού έγινε για εμένα στις 19 Αυγούστου του 2025. Οι ημερομηνίες ορκωμοσίας νεοδιόριστων ήταν από τις 26-8 έως την 1-9 στη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας μόνιμου διορισμού στην Α’ Δωδεκανήσων και το Σχολείο προσωρινής υπηρέτησης ήταν το Γυμνάσιο-Λύκειο Γενναδίου.
Και έτσι ξεκινάω πάλι τη ζωή μου από την αρχή , αυτή τη φορά με άλλες βάσεις, με νέο καθεστώς… μόνιμη... Όμως τόσα χρόνια έτρεχα από τόπο σε τόπο αναπληρώτρια σε διάφορα μέρη ανά την επικράτεια... χωρίς η πολιτεία να νοιάζεται αν έχω πίσω στην Ιεράπετρα, ένα σπίτι, έναν σύζυγο που δε μπορεί να με ακολουθήσει λόγω των επαγγελματικών του υποχρεώσεων και ένα παιδί στην Α’ Τάξη του Δημοτικού Σχολείου», μας είπε η κ. Βασιλική Αντωνίου.
Κάπως έτσι ξεκινά για χιλιάδες νέους εκπαιδευτικούς μια ακόμη διαδρομή. Με μια ανάρτηση πίνακα διορισμού . Με έναν τόπο που μέχρι χθες ήταν απλώς μια κουκκίδα στον χάρτη. Κι από εκεί και πέρα αυτοί οι νέοι εκπαιδευτικοί αρχίζουν πάλι να φτιάχνουν βαλίτσες για νέους προορισμούς και νέες περιπέτειες.
«Η Ελλάδα των διορισμών δεν είναι απλώς γεωγραφία. Είναι αντοχή. Είναι ένας χάρτης που ξεδιπλώνεται απροειδοποίητα -όχι μόνο τον Αύγουστο, αλλά και μέσα στη σχολική χρονιά. Ο αναπληρωτής εκπαιδευτικός δεν γνωρίζει πού θα βρίσκεται παρά μόνο την τελευταία στιγμή. Μαθαίνει την περιοχή που θα διδάξει όταν καλείται, με την ψυχή στο στόμα, να αναλάβει υπηρεσία άμεσα. Δεν υπάρχει χρόνος για προσαρμογή. Υπάρχει μόνο η απαίτηση να είσαι έτοιμος. Και τότε αρχίζει ο αγώνας δρόμου. Να βρεθούν εισιτήρια σε περιόδους αιχμής. Να χωρέσει μια ολόκληρη ζωή σε λίγες βαλίτσες. Να αναζητηθεί σπίτι σε μια άγνωστη πόλη, συχνά σε περιοχές όπου τα ενοίκια έχουν εκτοξευθεί ή τα διαθέσιμα δωμάτια είναι ελάχιστα. Αποχαιρετισμοί βιαστικοί, εκκρεμότητες που κλείνουν στο πόδι, μετακόμιση με το ρολόι να πιέζει. Η ζωή μπαίνει σε λειτουργία επιβίωσης. Ο εκπαιδευτικός δεν κυνηγά καριέρα. Κυνηγά σταθερότητα. Μέχρι να τη βρει, διασχίζει νησιά, βουνά και απομακρυσμένες γωνιές της χώρας. Η βαλίτσα γίνεται μόνιμος σύντροφος. Μέσα της λίγα ρούχα, βιβλία, σημειώσεις και μια πεισματική αξιοπρέπεια! Κάθε τόπος και μια καινούρια αρχή. Κάθε σχολείο και μια δοκιμασία προσαρμογής. Υπάρχει μια βαθιά αντίφαση: το κράτος εμπιστεύεται στους νέους εκπαιδευτικούς το μέλλον των παιδιών του, αλλά τους κρατά για χρόνια σε καθεστώς αβεβαιότητας. «Αναπληρωτές». Λες και αναπληρώνουν κάτι προσωρινό. Κι όμως, καλύπτουν πάγιες ανάγκες. Κρατούν σχολεία όρθια σε ακριτικές περιοχές. Στηρίζουν μαθητές που χρειάζονται συνέχεια, όχι εναλλαγή προσώπων. Η οικονομική πίεση είναι ασφυκτική. Μισθός που συχνά δεν επαρκεί για ενοίκιο, μετακινήσεις και βασικά έξοδα. Αναζήτηση στέγης με την αγωνία του «αν δεν βρω, τι κάνω;». Συγκατοικήσεις από ανάγκη, προσωρινές λύσεις, σπίτια που δεν προλαβαίνουν να γίνουν «σπίτια». Και την ίδια στιγμή, επαγγελματισμός. Προετοιμασία μαθημάτων, αξιολόγηση, παιδαγωγική ευθύνη. Το βαρύτερο φορτίο, όμως, είναι ψυχικό. Είναι η αίσθηση ότι η ζωή σου τελεί υπό διαρκή μετάθεση. Ότι δεν μπορείς να ριζώσεις. Ότι δεν ξέρεις πού θα σε βρει ο επόμενος Σεπτέμβρης - ή ο επόμενος μήνας. Σχέσεις νέων ανθρώπων που ονειρεύονται να κάνουν οικογένεια με πολλά παιδιά και δοκιμάζονται από την απόσταση. Οικογένειες που μαθαίνουν να ζουν με αποχωρισμούς. Κάθε Ιούνιο ένας απολογισμός και ένας αβέβαιος επόμενος σταθμός. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη διαρκή μετακίνηση, οι εκπαιδευτικοί συνεχίζουν. Μπαίνουν στην τάξη με καθαρό βλέμμα. Μιλούν για γνώση, για σκέψη, για αξίες. Γίνονται το σταθερό σημείο για παιδιά που χρειάζονται συνέπεια και φροντίδα. Όταν ανοίγει η πόρτα της τάξης, η προσωπική ταλαιπωρία μένει έξω. Το σύστημα τους βλέπει ως μόρια και πίνακες. Μα πίσω από κάθε αριθμό υπάρχει ένας άνθρωπος που άφησε πίσω του μια πόλη, μια σχέση, ένα κομμάτι ζωής. Υπάρχει ένας αποχαιρετισμός σε σταθμό, ένα «πρόσεχε» που λέγεται σφιχτά, μια υπόσχεση επιστροφής. Ένα «θα τα καταφέρουμε και φέτος».. Κάθε νέα ανάρτηση πίνακα δεν είναι απλώς διοικητική πράξη. Είναι μια ανθρώπινη ιστορία που ξεκινά ξανά. Μια ζωή που πακετάρεται. Μια καρδιά που σφίγγεται. Κι όμως, μέσα στην αίθουσα, ανάμεσα σε βλέμματα που περιμένουν και βιβλία που ανοίγουν, ο εκπαιδευτικός θυμάται γιατί αντέχει. Δεν διάλεξε έναν εύκολο δρόμο· διάλεξε έναν δρόμο με νόημα. Η αγάπη για την εκπαίδευση δεν είναι σύνθημα. Είναι επιλογή καθημερινή. Είναι να φεύγεις από τον τόπο σου και να ριζώνεις για λίγο στην ψυχή ενός παιδιού. Να κουβαλάς αβεβαιότητα, αλλά να προσφέρεις βεβαιότητα. Να μετακινείσαι συνεχώς, αλλά να χαρίζεις σταθερότητα. Και ίσως αυτό να είναι το πιο συγκλονιστικό: ότι μέσα σε μια ζωή διαρκούς μετακίνησης, ο εκπαιδευτικός μένει ακίνητος μόνο σε ένα πράγμα - στην πίστη του πως η γνώση μπορεί να αλλάξει ζωές. Και γι’ αυτό συνεχίζει. Όχι γιατί δεν κουράζεται. Αλλά γιατί αγαπά αυτά τα παιδιά που έχει κάθε φορά μέσα στην τάξη του…», είπε στο neakriti.gr, η Βιολόγος κ. Βασιλική Αντωνίου, πρώην αναπληρώτρια και νυν μόνιμη εκπαιδευτικός, γραμματέας του Μελισσοκομικού Συλλόγου Λασιθίου.
Μέσα από τον συγκινητικό τρόπο με τον οποίο προσπαθεί με λίγα λόγια να μας περιγράψει τη δική της 15χρονη περιπλάνηση στο χώρο της εκπαίδευσης η Βασιλική Αντωνίου μας φέρνει στο μυαλό αμέτρητες περιπτώσεις γνωστών μας νέων εκπαιδευτικών που άσπρισαν τα μαλλιά τους μέχρι να διοριστούν και να γυρίσουν γύρω στα 40 να εργαστούν στον τόπο καταγωγής τους.
