Το σχολείο δεύτερης ευκαιρίας δεν είναι απλώς ένας χώρος μάθησης, αλλά ένας τόπος όπου συναντά κανείς ανθρώπους που παρά τις δυσκολίες του παρελθόντος, αποφάσισαν να κάνουν ένα βήμα μπροστά και να διεκδικήσουν το μέλλον τους.
«Τα σχολεία δεύτερης ευκαιρίας έχουν μια αποστολή. Να δώσουν μια δεύτερη ευκαιρία στη μάθηση, μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή θα έλεγα» σημειώνει με νόημα στην Εύη Χρηστάκη ο Ματθαίος Παρασύρης, ο οποίος για πολλά χρόνια είναι Διευθυντής στα συγκεκριμένα σχολεία. Τα ΣΔΕ απευθύνονται σε ενήλικες εκπαιδευόμενους, οι οποίοι δεν έχουν ολοκληρώσει την υποχρεωτική εκπαίδευση. «Το σχολείο δεύτερης ευκαιρίας είναι Γυμνάσιο κι η φοίτηση είναι δύο χρόνια. Οι εκπαιδευόμενοι λαμβάνουν γενικές γνώσεις και τα μαθήματα είναι γλώσσα, μαθηματικά, πληροφορική, αγγλικά. Επίσης, λαμβάνουν περιβαλλοντική εκπαίδευση, επιστημονικό γραμματισμό κι αισθητική και πολιτισμική αγωγή» - αναφέρει ο κ.Παρασύρης.
Ματθαίος Παρασύρης
Η διδασκαλία γίνεται από Δευτέρα ως Παρασκευή από το Σεπτέμβριο ως τον Ιούνιο, 18:00 – 22:00. «Δεν έχουμε εξετάσεις. Είναι ένα πρόγραμμα ειδικά φτιαγμένο για ανθρώπους οι οποίοι έχουν χρόνια αφήσει την εκπαίδευση. Φανταστείτε έναν ενήλικα μετά από 30 χρόνια και 40 καμιά φορά από τότε που άφησε το σχολείο, να μπαίνει σε ένα κανονικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα. Είναι αρκετά δύσκολο. Το πρόγραμμα σπουδών λοιπόν των ΣΔΕ είναι έτσι φτιαγμένο, ώστε να βοηθήσει αυτούς τους ανθρώπους να ξαναμπούν σε μια εκπαιδευτική διαδικασία και στη συνέχεια όσοι το επιθυμούν, να προχωρήσουν στο Λύκειο» - λέει ο ίδιος.
Εκπαιδευόμενος ετών … 79!
Στο σχολείο δεύτερης ευκαιρίας η ηλικία δεν αποτελεί εμπόδιο. Όλοι οι άνθρωποι που θέλουν να μάθουν, έχουν θέση. Η κάμερα της εκπομπής της Κρήτη TV, «Καλό Μεσημέρι», βρέθηκε στο παράρτημα στο Καστέλλι, του Δήμου Μινώα Πεδιάδας κι η Εύη Χρηστάκη συνάντησε τον 79χρονο Ανέστη Γκεγκέρογλου. Ως μεγάλος αδερφός, ξεκίνησε μικρός να δουλεύει, ώστε να στηρίξει την οικογένειά του και να μπορέσουν τα μικρότερα αδέρφια του να πάνε στο σχολείο. Τα χρόνια πέρασαν, ο κ. Ανέστης έγινε μπαμπάς και στη συνέχεια παππούς και τότε χτύπησε το πρώτο καμπανάκι για μια εκκρεμότητα που είχε αφήσει από παιδί. «Καμιά φορά με ρωτούσαν τα εγγονάκια κάτι και δεν μπορούσα να τους απαντήσω. Και τώρα, αφού μπορώ να πάω να εμπλουτίσω τις γνώσεις μου, πηγαίνω, για να μπορώ στα δισέγγονα τουλάχιστον, να απαντάω όταν θα με ρωτάνε κάτι» λέει με χαμόγελο ο κ. Ανέστης και προσθέτει: «Ορισμένοι όταν έλαβα αυτήν την απόφαση μου είπαν: ‘’Τώρα που είσαι μεγάλος, τι πας να κάνεις’’; Κι εγώ απάντησα: ‘’Αυτό που δεν έκανα όταν ήμουν μικρός’’!»
Ανέστης Γκεγκέρογλου
Το όνειρο που έγινε πραγματικότητα!
Ο Μανόλης Βουρεξάκης, ο οποίος έχει εργαστεί ως ιδιωτικός υπάλληλος και φέτος αποφοίτησε από το σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας στο Καστέλλι, παίρνοντας το απολυτήριό του, πραγματοποίησε, όπως χαρακτηριστικά λέει, ένα όνειρό του. «Η νεανική τρέλα δε με άφησε να ολοκληρώσω το σχολείο» εξηγεί, αλλά όταν το Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας άνοιξε στο Καστέλλι, άδραξε την ευκαιρία και πλέον έχει θέσει κι άλλους στόχους. «Θέλω να πάρω το χαρτί του κόφτη ή να συνεχίσω το Λύκειο, αν ανοίξει στο Αρκαλοχώρι το ΕΠΑ.Λ.»
Εκτός εργασίας μετά από 29 χρόνια
Υπάρχουν κι άνθρωποι που αναγκάστηκαν ν’ακολουθήσουν το δρόμο του σχολείου ξανά, γιατί οι αλλαγές στα τυπικά προσόντα της δουλειάς τους, οδήγησαν σε απόλυση, όπως συνέβη στην περίπτωση του Κωνσταντίνου Μπετεινάκη. «Ήμουν πυροσβέστης 29 χρόνια στο κλιμάκιο της Βιάννου και στην αντιπυρική το 2025, έμεινα χωρίς δουλειά, γιατί δεν έχω ολοκληρώσει την υποχρεωτική εκπαίδευση. Μετά από 29 χρόνια έμεινα έξω!» Για κείνον, το σχολείο δεύτερης ευκαιρίας έμοιαζε μονόδρομος. Αν και το απολυτήριο Γυμνασίου δεν προεξοφλεί ότι θα επαναπροσληφθεί στην ίδια θέση, εκείνος αναφέρει χαρακτηριστικά: «Ελπίζω ότι θα επιστρέψω στη δουλειά μου, αλλά και να μην πάω, κάτι καλό θα βγει από δω.» Η νεανική ανωριμότητα κι ο γάμος σε μικρή ηλικία τον έκαναν να σταματήσει το σχολείο. «Τις πρώτες μέρες που ερχόμουν στο σχολείο δεύτερης ευκαιρίας ήταν λίγο περίεργα, διότι είμαι στη θέση που ήταν τα παιδιά μου πριν χρόνια» σημειώνει.
«Τα όνειρά μας δεν πρέπει να τα εγκαταλείπουμε»
«Ένιωθα κάτι να μου λείπει» λέει από την πλευρά της η Πόπη Λιανάκη, η οποία εργάζεται ως ξενοδοχοϋπάλληλος. «Δεν το έκανα όταν έπρεπε και όσο περνούσαν τα χρόνια, τόσο πιο πολύ ένιωθα την ανάγκη να αποκτήσω απολυτήριο Γυμνασίου και να νιώθω καλά και με τον εαυτό μου και με τους υπόλοιπους, έχοντας πλέον ισάξια εκπαίδευση.» Στην ερώτηση γιατί τα παράτησε στην παιδική ηλικία, εκείνη απάντησε με αναστεναγμό: «Διότι ερωτεύτηκα»! Ωστόσο, χρόνια μετά, τόσο ο σύζυγός της, όσο και τα παιδιά της, την εξέπληξαν, όπως λέει, θετικά, ως προς τη στήριξή τους στην απόφασή της να επιστρέψει στα θρανία.
Απόφαση που μπορεί να αλλάξει ζωές
«Υπάρχουν αρκετοί εκπαιδευόμενοι, οι οποίοι δε θέλουν το απολυτήριο τόσο για να βρουν δουλειά -έχουν λύσει αν θέλετε το επαγγελματικό ζήτημα- όσο για να εκπληρώσουν ένα απωθημένο τους. Δυστυχώς, πολλοί από τους εκπαιδευόμενους βγήκαν από την εκπαίδευση, λόγω κάποιων προβλημάτων, οικονομικών, οικογενειακών. Ειδικά στην Κρήτη υπήρχαν κι άλλα θέματα. Τα κορίτσια π.χ. τα έβγαζαν από την εκπαίδευση. Κι ειδικά στο γυναικείο πληθυσμό, είναι μεγάλο το απωθημένο να ολοκληρώσουν την εκπαίδευση. Μάλιστα πολλά από τα κορίτσια, ειδικά στο Ηράκλειο που είναι κοντά το Λύκειο, συνεχίζουν και φτάνουν ως την τριτοβάθμια εκπαίδευση» τονίζει ο Διευθυντής του Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας Ηρακλείου, Ματθαίος Παρασύρης. Από τους αποφοίτους σίγουρα δεν μπορεί να ξεχάσει έναν εργαζόμενο σε απορριμματοφόρο, ο οποίος αφότου ολοκλήρωσε το σχολείο δεύτερης ευκαιρίας, συνέχισε στο Λύκειο κι έτσι κατάφερε να προσληφθεί αργότερα σε καλύτερη θέση. «Όταν λοιπόν με συνάντησε κάποια στιγμή στο δρόμο, μου είπε ότι του αλλάξαμε τη ζωή. Εγώ απαντώ σε όλους τους εκπαιδευόμενους που μας το λένε αυτό, ότι εκείνοι άλλαξαν τη ζωή τους, με την απόφαση που έλαβαν. Εμείς αν θέλετε, δώσαμε το χέρι βοηθείας για να υλοποιήσουν το στόχο τους.»
Μέσα από την προσπάθεια και την πίστη σε ένα καλύτερο αύριο, το σχολείο δεύτερης ευκαιρίας αποδεικνύει ότι η γνώση δεν έχει ηλικία και τα όνειρα δεν έχουν προθεσμία. Γιατί όλοι έχουμε ανάγκη μια δεύτερη ευκαιρία κι εκείνη μπορεί να γίνει η αρχή μιας νέας ζωής.
