Ένα μάθημα ζωής... με πρωταγωνιστή το Γιώργο Δασκαλάκη 23 ετών, που έχασε την όρασή του μόλις στα τρία του χρόνια, μετά από διαδοχικές επεμβάσεις για όγκο στον εγκέφαλο, όμως δεν έχασε ποτέ τη θέληση για ζωή.
Η θάλασσα είναι το μεγάλο του πάθος. Εκεί βρίσκει την ελευθερία του, όπως λέει. Με πτυχίο στις καταδύσεις, βουτά σε έναν κόσμο που –όπως εξηγεί – δεν χρειάζεται να τον δεις για να τον νιώσεις. Έναν κόσμο γεμάτο γαλήνη, όπου κάθε αίσθηση γίνεται πιο δυνατή.
Το μόνο εμπόδιο για το Γιώργο είναι η ανάγκη για δύο πιστοποιημένους συνοδούς σε κάθε του κατάδυση. Γι’ αυτό κι απευθύνει ένα κάλεσμα. Κάλεσμα περισσότεροι άνθρωποι να εκπαιδευτούν, ώστε να μπορούν να στηρίζουν έμπρακτα αυτή την εμπειρία ζωής.
Κι όταν βγαίνει από το νερό… πιάνει το μπουζούκι. Η μουσική είναι η δεύτερη μεγάλη του αγάπη. Παίζει σε μπάντα, δημιουργεί, εκφράζεται και αποδεικνύει πως τίποτα δεν μπορεί να περιορίσει έναν άνθρωπο που θέλει να ζήσει πραγματικά.
Στην καθημερινότητά του, ως φοιτητής στο ΕΛΜΕΠΑ, μετρά αντίστροφα για το πτυχίο του στην Κοινωνική Εργασία, με στόχο να αναζητήσει τη δική του θέση στον επαγγελματικό στίβο και να προσφέρει μέσα από το επάγγελμα που επέλεξε.
Όπως λέει και εκεί η στήριξη των συμφοιτητών του είναι καθοριστική. Την ίδια στιγμή όμως, οι υποδομές – ιδιαίτερα στους δημόσιους χώρους – και οι παροχές της πολιτείας εξακολουθούν να χρειάζονται σημαντικές βελτιώσεις.
Πίσω από τη δύναμη ζωής του Γιώργου βρίσκεται και η οικογένειά του. Όπως ο πατέρας του Μιχάλης που τον καμαρώνει πάντα. Όχι για όσα κατάφερε παρά τις δυσκολίες, αλλά κυρίως για τον άνθρωπο που έγινε. Έναν νέο άντρα που δεν άφησε ποτέ τις συνθήκες να ορίσουν τα όνειρά του.
Ο Γιώργος δεν επέλεξε να μείνει στις δυσκολίες. Επέλεξε να κάνει πράγματα για τον εαυτό του. Να προχωρά μπροστά. Να ζει.
Άλλωστε για το Γιώργο Δασκαλάκη, οι βουτιές στη ζωή είναι πιο βαθιές ακόμη και από αυτές στην απέραντη θάλασσα και αυτό σίγουρα το λες νίκη.
