Σαν όνειρο, Μαρία μας, σαν εφιάλτης που μας κακόβαλε και, ξυπνώντας απότομα, ξάφνου στα μάτια μας μπροστά θα ξεπροβάλλεις πάλι και θα γελάσεις με την ταραχή μας. Σαν ένα όνειρο κακό το φευγιό σου, τόσο νωρίς, τόσο άδικα, Μαρία της χαράς, της αισιοδοξίας, της παντοτινής νιότης, της ζεστασιάς. Από τις ειδήσεις που δεν θες να μάθεις, δεν θες να πιστέψεις. Θέλεις να κλείσεις τα μάτια, να κάνεις πως δεν συμβαίνουν.
Και όμως, η πιο βαριά αλήθεια είναι ότι δεν μπορέσαμε τίποτα να κάνουμε για να σε κρατήσουμε, πλάσμα φευγάτο και ταξιδιάρικο. Μαζί από παιδιά, τότε που για πρώτη φορά πέρασες την πόρτα της εφημερίδας «Νέα Κρήτη» ως νέα δημοσιογράφος, και έτσι, μέρα με μέρα, στιγμή τη στιγμή, είδηση την είδηση, πέρασαν ολόκληρα χρόνια μιας πορείας που τα είχε όλα. Τα είχε όλα, αλλά λειψά, Μαρία μας. Αφού ο δρόμος μπροστά σου ήταν ακόμα μακρύς.
Στα 46 σου χρόνια, πήρες τον πιο μεγάλο και τον πιο μοναχικό δρόμο. Αυτόν τον δρόμο που κανείς δεν ξέρει πότε θα διαβεί. Ακόμη και αυτόν τον δρόμο εσύ καλοκαίρι τον διαβαίνεις. Την εποχή που αγαπούσες. Που σου άρεσε να ταξιδεύεις, απολαμβάνοντας την αρμύρα και τα ηλιοβασιλέματα.
Φεύγεις στα μέσα της διαδρομής και πολύ βιαστικά. Κι ας πρόλαβες, στο σύντομο πέρασμά σου από τη ζωή, να δείξεις πως ακόμη και στο λίγο που έζησες, κατάφερες να ξεχωρίσεις ως ένας άνθρωπος, του οποίου το αποτύπωμα είχε ουσία, είχε ζεστασιά και ζωντάνια.
Ένας άνθρωπος, ανθρώπινος. Μια δημοσιογράφος ταγμένη δίπλα σε όποιον το είχε ανάγκη. Με πένα δίκαιη, κοφτερή και έντιμη. Γιατί με αυτά τα χαρακτηριστικά ξεχώρισες ακόμη και σε αυτόν τον απάνθρωπο, συχνά, χώρο. Με ένα χαμόγελο που άστραφτε από καλοσύνη, αλλά και συμπόνοια, και ένα κοφτερό μυαλό που γεννούσε ιδέες.
Σήμερα, αγαπημένη συναδέλφισσα, σε αποχαιρετήσαμε και ήμασταν όλοι εκεί.
Πάντα θα σε αναζητάμε. Πάνω σε γέφυρες που χάνουμε τον δρόμο. Σε ζαλισμένα ξημερώματα Πρωτοχρονιάς. Σε ατέλειωτες βραδιές εκλογών και σε ανόητες στιγμές μέσα στο γραφείο που άδειασε, Μαρία μας. Άδειασε γιατί το έσκασες
Όλοι ήταν εκεί και όλοι είχαν μια καλή κουβέντα να πουν, μα και ένα δάκρυ, ένα δάκρυ που, να ξέρεις, μας πάγωσε όλους και κυρίως την πολύ αγαπημένη σου μητέρα, τη Ζωή, που δεν ξέρουμε τι να της πούμε, αλλά σου υποσχόμαστε ότι θα είμαστε δίπλα της. Το ίδιο και ο μονάκριβος αδελφός σου, ο Μάνθος, που από χθες, Μαρία, νιώθει βαριά τη μοναξιά.
►Διαβάστε επίσης:
►Διαβάστε επίσης:
ΚΡΗΤΗ TV: Βουβός ο πόνος για τη Μαρία Αντωνογιαννάκη - Δεν θα μεταδοθούν σήμερα εκπομπές
Πάντα θα σε αναζητάμε. Πάνω σε γέφυρες που χάνουμε τον δρόμο. Σε ζαλισμένα ξημερώματα Πρωτοχρονιάς. Σε ατέλειωτες βραδιές εκλογών και σε ανόητες στιγμές μέσα στο γραφείο που άδειασε, Μαρία μας. Άδειασε γιατί το έσκασες.
Και κάτι προσωπικό, Μαρία μου. Εάν ήξερα την Παρασκευή ότι θα ήταν η τελευταία φορά που θα σε έβλεπα, δεν θα έφευγα βιαστικά. Με μια αγκαλιά και δύο κουβέντες, αυτό που θα ήθελα θα ήταν, για μία ακόμη φορά, να σου πω πόσο σπάνιο πλάσμα ήσουν!
Καλοστρατιά, κοριτσάρα μας!
