Με αφορμή την απώλεια του Άγγελου Αντωνόπουλου, ξεχωρίζει ξανά ένα από τα πιο ουσιαστικά τηλεοπτικά του στιγμιότυπα, το αφιέρωμα του 2009 στην εκπομπή «Αντιθέσεις» της ΚΡΗΤΗ TV με τον δημοσιογράφο Γιώργο Σαχίνη, όπου ο ηθοποιός είχε αναπτύξει σε βάθος τις σκέψεις του για τον ρόλο της τέχνης και τη διαχρονικότητα των ιδεών του Μαρξ.
Η παράσταση δεν λειτουργεί ως ιδεολογικό μανιφέστο, αλλά ως ζωντανή διαδικασία που «αφυπνίζει τον θεατή», σημειώνοντας πως το πιο σημαντικό αποτέλεσμα είναι ότι «οι εφησυχασμένοι άνθρωποι φεύγουν ανήσυχοι»
Ο ίδιος είχε τονίσει ότι η παράσταση δεν λειτουργεί ως ιδεολογικό μανιφέστο, αλλά ως ζωντανή διαδικασία που «αφυπνίζει τον θεατή», σημειώνοντας πως το πιο σημαντικό αποτέλεσμα είναι ότι «οι εφησυχασμένοι άνθρωποι φεύγουν ανήσυχοι». Παράλληλα, είχε υπογραμμίσει ότι ο καλλιτέχνης οφείλει να είναι «παρών και μάχιμος», εκφράζοντας την αγωνία της εποχής του και όχι να λειτουργεί ως απλός διαχειριστής εντυπώσεων.
Σε πιο πολιτικοφιλοσοφικό επίπεδο, είχε αναφερθεί εκτενώς στη σκέψη του Καρλ Μαρξ, υπογραμμίζοντας ότι η ιστορική του διαδρομή έχει συχνά παρερμηνευτεί από όσους τον επικαλέστηκαν, σημειώνοντας χαρακτηριστικά πως «δεν είναι Μαρξιστής, όπως δεν ήταν και πολλοί από όσους μίλησαν στο όνομά του». Παράλληλα, είχε εστιάσει στις αντιφάσεις των επαναστατικών κινημάτων, επισημαίνοντας πως η ιστορία τους δείχνει συχνά τη σύγκρουση ανάμεσα στο ιδεώδες και την εξουσία.
Ιδιαίτερη αναφορά είχε κάνει και στη σχέση Μαρξ–Μπακούνιν, την οποία είχε περιγράψει ως μια βαθιά ιδεολογική αλλά και ανθρώπινη αντιπαράθεση, υπογραμμίζοντας ότι πίσω από τις μεγάλες θεωρίες υπάρχουν πάντα προσωπικότητες με αντιφάσεις, πάθη και αδυναμίες.
►Διαβάστε επίσης: Θρήνος στον καλλιτεχνικό κόσμο: Έφυγε από τη ζωή ο σπουδαίος ηθοποιός Άγγελος Αντωνόπουλος
Κλείνοντας τη συζήτηση, είχε δώσει ιδιαίτερη έμφαση στην ευθύνη του καλλιτέχνη στη σύγχρονη εποχή, τονίζοντας πως η τέχνη είτε «ανοίγει το μυαλό είτε το κλειδώνει», ενώ είχε προειδοποιήσει για τον κίνδυνο του θεάματος και του «star system» που απομακρύνει την τέχνη από τον κοινωνικό της ρόλο.
Η επαναφορά αυτών των σκέψεων σήμερα, με αφορμή τον θάνατό του, αναδεικνύει το εύρος της καλλιτεχνικής και στοχαστικής του παρουσίας, αλλά και τη συνέπεια με την οποία αντιμετώπιζε τον δημόσιο λόγο ως προέκταση της θεατρικής του πράξης.
