Την αντίθεση του στη γενικευμένη στοχοποίηση της Κρήτης κάθε φορά που σημειώνεται ένα σοβαρό έγκλημα εκφράζει μέσα από ανάρτησή του ο νομικός – ποινικολόγος Γιώργος Στειακάκης. Με αφορμή πρόσφατες υποθέσεις που συγκλόνισαν το νησί, επισημαίνει ότι η δημόσια συζήτηση δεν μπορεί να περιορίζεται σε αφορισμούς περί «κρητικής νοοτροπίας», αλλά πρέπει να στραφεί στην ουσιαστική πρόληψη της βίας και στην ευθύνη της Πολιτείας απέναντι σε ανθρώπους που δηλώνουν ότι κινδυνεύουν.
Ακολουθεί η ανάρτηση του νομικού και ποινικολόγου Γιώργου Στειακάκη:
Όταν γίνεται ένα έγκλημα στην Κρήτη, έχουμε την τάση να γενικεύουμε για την εγκληματικότητα, να κάνουμε αφορισμούς για τη νοοτροπία, τα ήθη και τα έθιμα που οδηγούν ή διευκολύνουν (όπλα) την αφαίρεση μιας ανθρώπινης ζωής. Αυτό είναι το εύκολο, γιατί θεωρούμε ότι δεν γίνεται τίποτα μέχρι να αλλάξουν μυαλά οι άνθρωποι που τραβάνε πιστόλι ή καλάσνικοφ (σε εκατό περίπου χρόνια, λέμε τώρα). Και μέχρι τότε δεν μπορεί να γίνει τίποτα; Σε περιπτώσεις που κάποιος απειλεί, καταδιώκει, αποπειράται ξανά και ξανά να σκοτώσει κάποιον, αυτό που έχουμε να πούμε στον καταδιωκόμενο, ως Πολιτεία και κοινωνία, είναι «πρόσεχε»; Μια πιθανή λύση θα ήταν να μεταναστεύσει το υποψήφιο θύμα για να σώσει τη ζωή του, όμως κι αυτό είναι καταστροφή της ζωής του, εφόσον δεν το επιθυμεί (άσε που έτσι θα διώχναμε όποιον δεν γουστάρουμε). Από την άλλη, πώς και πόσο να προσέχει κάποιος απέναντι στις σφαίρες; Να φοράει αλεξίσφαιρο γιλέκο και κράνος; Να μη βγαίνει από το σπίτι του; Μπορεί μόνος του να προφυλαχτεί;
Ας πούμε λοιπόν ότι πάει κάποιος στις Αρχές και καταγγέλλει ότι απειλείται και καταδιώκεται και βάσιμα θεωρεί ότι θα γίνει πράξη ανθρωποκτονίας εις βάρος του. Προβλέπεται κάποια λύση από την έννομη τάξη, τις Υπηρεσίες του κράτους, διωκτικές και όχι, ώστε να του παρασχεθεί προστασία; Υπάρχει κάποιο πρόγραμμα προστασίας ανθρώπων που είναι σε κίνδυνο εκτός από το τηλεφώνημα στο 100, αν προλάβει; Δεν υπάρχει, εκτός αν είναι πολιτικός, μεγαλοεπιχειρηματίας, δημοσιογράφος (επιπέδου) ή ο Φουρθιώτης, στους οποίους παρέχεται αστυνομική προστασία. Όμως και αυτό δεν το θεωρώ σωτήριο. Απαιτείται παρέμβαση προληπτικού τύπου από συναρμόδιες Υπηρεσίες ανάλογα την περίπτωση. Αν, λόγου χάρη, πρόκειται για συμβόλαιο θανάτου από τη μαφία των Αθηνών, δύσκολα θα γλυτώσει. Αν πρόκειται, όμως, για πρόθεση αντεκδίκησης ή εκτόνωσης θυμού και πόνου, η οποία έχει εκδηλωθεί, υπάρχει περιθώριο παρέμβασης της Πολιτείας με πολλούς τρόπους ώστε να μη φτάσουμε στο έγκλημα και την τραγωδία. Εγκληματολόγοι, κοινωνιολόγοι, ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί και άλλες ειδικότητες περιμένουν να στελεχώσουν τις ειδικές Υπηρεσίες πρόληψης της εγκληματικότητας (που δεν υπάρχουν), όμως αυτοί προτιμούν τις συμβουλές του Λαζαρίδη και όποιου βοηθάει να επανεκλεγούν.
