Συγκλονιστικά στοιχεία έρχονται στο φως για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες σημειώθηκε το τραγικό δυστύχημα του 2023 στην παραλιακή λεωφόρο Ηρακλείου, στο οποίο έχασε τη ζωή του ο 17χρονος φίλος του Νικήτα. Το νήμα της ζωής του 21χρονου έκοψε την περασμένη Τρίτη, στην περιοχή της Αμμουδάρας, ο πατέρας του ανήλικου αγοριού.
Σύμφωνα με πληροφορίες του neakriti.gr, αλλά και μαρτυρίες ανθρώπων που βρίσκονταν πολύ κοντά και στις δύο οικογένειες, το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο Νικήτας το μοιραίο βράδυ δεν ήταν δικό του, αλλά ανήκε στον γιο του ανθρώπου που φέρεται να του αφαίρεσε τη ζωή.
Την πληροφορία αυτή έρχεται να επιβεβαιώσει μία μητέρα, η οποία έχει χάσει και εκείνη το παιδί της και της οποίας ο γιος ήταν φίλος με τον Νικήτα. Η ανάρτησή της είναι σπαρακτική, καθώς δηλώνει πως αδυνατεί να συνειδητοποιήσει πώς οδηγήθηκαν τα πράγματα σε αυτή την τραγωδία, κάνοντας λόγο για μία βαθιά άδικη εξέλιξη.
Μεταξύ άλλων αναφέρει χαρακτηριστικά: «Τα παιδιά ήταν φίλοι. Το αμάξι ήταν του γιου του. Εκείνος του το είχε πάρει. Αυτοί οι δύο δήθεν γονείς, είχαν πάρει το αμάξι στον γιο τους, γιατί τον είχαν έναν. Γιατί είχε τα λεφτά. Γιατί ήταν μάγκες. Ο γιος τους έδωσε το αμάξι στον Νικήτα. Ποιος ο λόγος, ίσως κάποιοι να ξέρουν. Εκείνο το βράδυ ποιος το ήθελα να γίνει το ατύχημα;».
Παράλληλα, η ίδια αποδίδει σοβαρές ευθύνες και στη σύζυγο του καθ' ομολογίαν δράστη, υποστηρίζοντας ότι αντί να αποτρέψει την κατάσταση, συνέβαλε στην ένταση που οδήγησε στην τραγωδία.
«Τέσσερις φορές προσπάθησε να σκοτώσει τον Νικήτα. Τέσσερις φορές, αλλά αυτή που με κάνει να τρελαίνομαι είναι αυτή η δήθεν μάνα. Αυτή πότισε με φαρμάκι τον ίδιο της τον άνδρα. Αντί να σκεφτεί τον πόνο που είχε, να μην τον ζήσει άλλη μάνα, έκανε τα πάντα για να φτάσουν τα πράγματα εδώ που έφτασαν», αναφέρει στην ανάρτησή της.
Η γυναίκα συνεχίζει με ιδιαίτερα φορτισμένο λόγο, θέτοντας ερωτήματα για τη στάση των γονέων, αλλά και των Αρχών, κάνοντας λόγο για επανειλημμένες καταγγελίες που - όπως υποστηρίζει - δεν έτυχαν της απαιτούμενης προσοχής.
Καταλήγοντας, σημειώνει: «Ο Θεός με καταδίκασε να χάσω το παιδί μου. Το είδα να λιώνει σαν κεράκι. Το είδα να το “πετσοκόβουν” στα χειρουργεία. Το είδα να το ποτίζουν φαρμάκι. Αλλά δεν είπα: Καλύτερα να ήταν ένα άλλο παιδί στη θέση του. Δεν ζήτησα από τον Θεό να πεθάνει κάποιο άλλο, γιατί έφυγε το δικό μου».
Γράφει η Γεωργία Χριστάκη στην σελίδα της στο Facebook
«Από χθες είμαι άνω κάτω. Δεν είναι μόνο ότι γνώριζα τον Νικήτα. Δεν είναι μόνο ότι ήταν φίλος του γιου μου. Δεν είναι μόνο ότι ήξερα τη μάνα του. Όχι δεν είναι μόνο αυτά. Είναι που εδώ και 23 χρόνια καίγομαι από τον καημό της κόρη μου. Και ξέρω τον πόνο να χάνεις ένα παιδί. Ίσως να συγχωρούσα έναν πατέρα που σκότωσε το φονιά του γιου του αν το έκανε επίτηδες, αλλά όχι για ένα ατύχημα.
Τα παιδιά ήταν φίλοι. Το αμάξι ήταν του γιου του. Εκείνος του το είχε πάρει. Αυτοί οι δύο δήθεν γονείς, είχαν πάρει το αμάξι στον γιο τους, γιατί τον είχαν έναν. Γιατί είχε τα λεφτά. Γιατί ήταν μάγκες. Ο γιος τους έδωσε το αμάξι στον Νικήτα. Ποιος ο λόγος, ίσως κάποιοι να ξέρουν. Εκείνο το βράδυ ποιος το ήθελα να γίνει το ατύχημα; Ποιος ήθελε να σκοτώσει το παιδί τους; Τέσσερις φορές προσπάθησε να σκοτώσει τον Νικήτα. Τέσσερις φορές, αλλά αυτή που με κάνει να τρελαίνομαι είναι αυτή η δήθεν μάνα. Αυτή … που πότισε με φαρμάκι τον ίδιο της τον άνδρα. Αυτή την … που αντί να σκεφτεί τον πόνο που είχε να μην τον ζήσει άλλη μάνα, έκανε τα πάντα για να φτάσουν τα πράγματα εδώ που έφτασαν.
Εμείς οι γυναίκες φταίμε πιο πολύ από όλους. Μάνα είναι αυτή που θέλει να πεθάνει ένα άλλο παιδί για ένα ατύχημα; Μάνα είναι αυτή που θέλει μία άλλη μάνα να νιώσει αυτόν τον πόνο; Μάνα είναι αυτή που είναι στο αυτοκίνητο και παρακολουθεί να σκοτώνουν ένα άλλο παιδί;
Μάνα είναι αυτή που κάθεται αμέριμνη και δεν μπαίνει μπροστά στον άνδρα της να τον σταματήσει πριν κάνει το κακό, ακόμα κι αν εκείνος ήθελε να το κάνει; Όχι δεν είναι μάνα! Όχι δεν της αξίζει ο τίτλος και η ευλογία της μάνας.
Όχι… όχι, χίλια όχι. Ο Θεός με καταδίκασε να χάσω το παιδί μου. Το είδα να λιώνει σαν κεράκι. Το είδα να το «πετσοκόβουν» στα χειρουργεία. Το είδα να το ποτίζουν φαρμάκι. Αλλά δεν είπα: Καλύτερα να ήταν ένα άλλο παιδί στη θέση του. Δεν ζήτησα από τον Θεό να πεθάνει κάποιο άλλο, γιατί έφυγε το δικό μου. Χάρηκα που σώθηκαν πολλά παιδιά που ήταν μαζί με το παιδί μου. Χαίρομαι ακόμα όταν τα βλέπω και με αγκαλιάζουν και με φιλούν και νιώθω πως είναι το παιδί μου. Είναι όλα παιδιά μου. Και αν ήταν δυνατόν να δώσω ακόμα και τη ζωή μου να σωθεί ένα, θα το έκανα. Ακόμα και αν ήταν του εχθρού μου. Όχι να είμαι εκεί μόνο και μόνο για να το δω να πεθαίνει με αυτό τον τρόπο για να χαρεί η μαύρη μου καρδιά. Ντρέπεται το παιδί τους με τις πράξεις τους. Δακρύζει που είχε αυτούς τους γονείς! Αλλά και η αστυνομία… τέσσερις φορές πήγε το παλικάρι και δεν δώσανε σημασία, η Δικαιοσύνη τυφλή!».
