Οι παλιοί συμμαθητές της τάξης του 1963–1968 ξανασμίγουν, αυτή τη φορά όχι για ένα απλό reunion αλλά για να καλωσορίσουν τον αγαπημένο τους φίλο Μιχάλη Φραγκάκη, που ήρθε από την Αγγλία.
Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε σε κλίμα συγκίνησης και χαράς. Όπως μας είπε η Ευαγγελία Παγωμένου - Δοξαστάκη:
«Το μεγάλο reunion το κάναμε το καλοκαίρι, αλλά συνεχίζουμε! Έχουμε φτιάξει μια επιτροπή και συναντιόμαστε συχνά, κάνουμε εκδρομές και δραστηριότητες.»
Η ιδέα για τη συνάντηση γεννήθηκε… τυχαία.
«Η Φιλιώ Ρώσσου πήγε να αλλάξει λάστιχο στον Χειμωνίτη, συμμαθητή μας, και εκεί προέκυψε η ιδέα να βρεθούμε όλοι ξανά», εξηγούν γελώντας.
Από εκεί και πέρα, το κάλεσμα διαδόθηκε γρήγορα: μέσω Facebook, Viber και τηλεφώνου. «Ο ένας ειδοποιούσε τον άλλον, κι έτσι μαζευτήκαμε περίπου 20 άτομα! Μαζί μας και οι σύζυγοι – έγινε μεγάλη παρέα.»
Επόμενος σταθμός: Εκδρομή σε Ρέθυμνο και Χανιά
Η επόμενη δράση της ομάδας είναι μια ολοήμερη εκδρομή. «Θα πάμε στο Ρέθυμνο και στα Χανιά. Πρώτα θα σταματήσουμε στον Άη Γιάννη, στο Μπαλί, να λειτουργηθούμε και να πιούμε καφέ με τους καλόγερους. Μετά θα πάμε στη Λίμνη Κουρνά, να κάνουμε ποδήλατο, να φάμε σφακιανή πίτα, κι έπειτα στο Ρέθυμνο για φαγητό και χορό σε ταβέρνα.».
Οι αναμνήσεις δεν σβήνουν
Παρότι έχουν περάσει δεκαετίες, οι μνήμες του σχολείου παραμένουν ζωντανές: «Ήταν ο Άγγελόπουλος, που καθόταν απέναντί μου, ο καλύτερος μαθητής της τάξης – ο σημαιοφόρος. Και τα κορίτσια, που δεν είναι σήμερα εδώ, ήταν κι αυτές άριστες μαθήτριες. Εμείς τα παιδιά τους είχαμε βγάλει ψευδώνυμα: “Η Γιαγιά” και “Ο Παππούς”, γιατί ήταν πιο σοφοί».
Οι περισσότεροι παραμένουν κάτοικοι της γειτονιάς των Πατελών. «Μένω ακόμα στο πατρικό μου. Όλοι είμαστε κοντά, στην ίδια περιοχή. Οι δάσκαλοί μας ήταν εξαιρετικοί, και κρατάμε μόνο καλές αναμνήσεις από το σχολείο και τα χρόνια εκείνα.».
«Ξαναγίναμε παιδιά»
Η συγκίνηση της πρώτης συνάντησης τον περασμένο Σεπτέμβριο ήταν μεγάλη: «Σαν να γυρίσαμε πίσω στην παιδική μας ηλικία. Δεν δυσκολευτήκαμε να γνωρίσουμε ο ένας τον άλλον – ήταν σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα.»
Και όπως λένε οι ίδιοι, αυτό που μετρά περισσότερο είναι η αγάπη και η συντροφικότητα που ξαναβρήκαν.
«Ήμασταν όλοι καλά παιδιά τότε, και φαίνεται πως μείναμε έτσι. Δεν ξεχάσαμε τίποτα».
Μιχάλης Φραγκάκης: "Χαρούμενος, αφάνταστα χαρούμενος που ξαναβλέπω άτομα που είχα να δω τόσα χρόνια. Είναι μερικοί που τους έβλεπα πού και πού, αλλά και πολλοί που είχα να τους δω πάνω από πενήντα χρόνια. Χαίρομαι αφάνταστα που τους ξαναβλέπω και θέλω να κρατήσω μια σχέση μαζί τους, γιατί είναι πάρα πολύ όμορφο να συγκινούμαστε και να θυμόμαστε τα παλιά.
Είμαι μόνιμα στην Αγγλία , εδώ και έναν χρόνο, αλλά το πήγαινε-έλα το κάνω πάνω από δέκα χρόνια τώρα.Η αλήθεια είναι πως τα τελευταία δέκα χρόνια ήμουν συνέχεια μεταξύ Αγγλίας και Ελλάδας. Χαίρομαι αφάνταστα, γιατί μου είπε ο Νίκος ότι η μάζωξη έγινε επειδή είχα καιρό να έρθω.
Και όταν ήρθα εδώ, όλοι με αγκάλιασαν τόσο θερμά! Δεν ήμουν ποτέ ο καλύτερος μαθητής — ήμουν της παρέας, ο καλαμπουρτζής! Ήμουν καλό παιδί, αλλά όχι ο πιο διαβαστερός… ήμουν ο τύπος της παρέας, αυτός που έκανε πλάκα.
Τα θεατρικά που κάναμε, δεν θα ξεχάσω ποτέ. Είχαμε παίξει σε πολύ ωραία θεατρικά, με στολές, με σκηνικά, τα κάναμε με μεράκι και αγάπη. Ήταν πραγματικά πάρα, πάρα πολύ όμορφα χρόνια".
Νικόλαος Κασαπάκης του Γεωργίου: "Είναι η δεύτερη άφιξη από το εξωτερικό — η πρώτη ήταν με τον Μανώλη Μπουρδαμή, ο οποίος ζει στη Γερμανία.
Αυτό το συναίσθημα που νιώθουμε κάθε φορά που βρισκόμαστε, είναι πως ξαναζούμε τα παιδικά μας χρόνια, τότε που ήμασταν στο σχολείο. Θυμόμαστε που το πρωί μάς μοίραζαν το γάλα και το τυρί, και όλα τα σχετικά.
Ο Μιχάλης ήταν κι αυτός αδύνατος σαν κι εμένα τότε! Όλοι ήμασταν αγνά παιδιά, αγνές ψυχές.
Και τώρα, που ξαναβρεθήκαμε με τον Μιχάλη, ένιωσα το ίδιο συναίσθημα που είχα και όταν ήρθε ο Μπουρδαμής, ο Μανώλης. Το ίδιο και με όλους τους συμμαθητές που έχουμε καθημερινή επαφή μέσω Viber, και έχουμε κάνει πολλές συγκεντρώσεις.
Έχουμε φτιάξει μια τετραμελή επιτροπή, η οποία έχει αναλάβει να οργανώνει και να διεκπεραιώνει όλες τις διαδικασίες για τις συναντήσεις μας. Νιώθουμε σαν μικρά παιδιά και είμαστε περήφανοι που, μετά από τόσα χρόνια, έχουμε καταφέρει να ξανασμίξουμε.
Από τα μαθητικά μας χρόνια δεν ξεχνάμε τίποτα. Θυμόμαστε πώς παίζαμε ανέμελα στα διαλείμματα,και τα απογεύματα συναντιόμασταν πάλι, γιατί η μικρή κοινωνία των Πατελών ήταν πολύ δεμένη και αγνή. Πηγαίναμε ο ένας στο σπίτι του άλλου,τρώγαμε από το φαγητό των γονιών των συμμαθητών μας,μοιραζόμασταν τα πάντα.
Ήταν μια ξεχωριστή εποχή — κάτι που σήμερα, δυστυχώς, δεν υπάρχει πια. Αυτά θυμόμαστε, και αυτά συζητάμε — το πριν, το παρόν, και το μέλλον αυτής της υπέροχης ομάδας συμμαθητών".
Μανόλης Αγγελόπουλος του Χαράλαμπου": "Νιώθω ευτυχία — πραγματική ευτυχία — που συναντώ, μετά από 60 χρόνια, όλα αυτά τα παιδιά με τα οποία ζήσαμε τόσα πολλά. Τι άλλο να πω; Τίποτα άλλο… αυτά μου φτάνουν".
