Η σύνταξη δε σηματοδοτεί το τέλος, αλλά μια νέα αρχή, που κοιτά το μέλλον με την ίδια ζωντάνια και την ίδια αισιοδοξία. Η καθημερινότητα μπορεί να αλλάζει, αλλά δε χάνει τον παλμό της. Γιατί η ζωή έχει πάντα χώρο για νέες αρχές. Μετά από δεκαετίες μέσα στις αίθουσες, με μια κιμωλία στα χέρια του, ο Νίκος Μεντζίνης, πρόεδρος Συνδέσμου Πολιτικών Συνταξιούχων Ν. Ηρακλείου, δύο χρόνια τώρα ακούει το κουδούνι έξω από το σχολικό προαύλιο, κλείνοντας έτσι έναν μεγάλο κύκλο προσφοράς.
Η μετάβαση από τη σχολική αίθουσα στη νέα καθημερινότητα μοιάζει με αλλαγή σκηνικού, με την ιδιότητα του εκπαιδευτικού να παραμένει όμως ίδια και αναλλοίωτη. Ο δάσκαλος εξακολουθεί να διδάσκει, μέσα από την εμπειρία και τα παραδείγματά του. Έτσι ακριβώς περιγράφει τη ζωή του ο κ. Μεντζίνης, καθώς αναφέρει χαρακτηριστικά πως τα χαμόγελα και οι αγκαλιές των μαθητών είναι το σημαντικότερο δώρο του επαγγέλματος.
«Ένα συναίσθημα που δύσκολα περιγράφεται σε έναν άνθρωπο που βρίσκεται στις αίθουσες του σχολείου» - όπως τονίζει και ο ίδιος. Ωστόσο, η έννοια συνταξιούχος δε σημαίνει απόμαχος από τη ζωή και την εργασία, αφού καθημερινά εκατοντάδες συνταξιούχοι ασχολούνται με τα δρώμενα και με δραστηριότητες, τις οποίες δεν είχαν χρόνο παλαιότερα να κάνουν, λόγω της εργασίας τους.
Μια δεύτερη ζωή μετά τη συνταξιοδότηση
Πιο συγκεκριμένα, ο πρόεδρος Συνδέσμου Πολιτικών Συνταξιούχων Ν. Ηρακλείου δηλώνει πως «συνάδελφοί μου, και όχι μόνο, πηγαίνουν ταξίδια, ασχολούνται με τη ζωγραφική και την πεζοπορία και μάλιστα με πολύ καλά αποτελέσματα», ενώ ο ίδιος εξέδωσε και το πρώτο του παιδικό λογοτεχνικό βιβλίο, καθώς η γραφή και το διάβασμα είναι το πάθος του. Την ίδια ώρα, η κύρια ασχολία του είναι η συνδικαλιστική δράση.
Άνθρωποι που πέρασαν έναν ολόκληρο βίο προσφέροντας, σήμερα συνεχίζουν να ζουν. Συμμετέχουν και παραμένουν ενεργοί πολίτες, παρόντες στην κοινωνία, παρόντες στην οικογένεια, παρόντες στη ζωή. Παρακολουθούν τις εξελίξεις, με τον κ. Μεντζίνη να υπογραμμίζει τα εξής: «Δεν παρακολουθώ αμέτοχος, παρακολουθώ ενεργά τα δρώμενα και αυτό που μου προκαλεί θλίψη είναι ότι η γενιά μου αγωνίστηκε και πέτυχε πολλά πράγματα, τα οποία σήμερα φθείρονται και σταδιακά καταργούνται, με αποτέλεσμα να οδηγούμαστε σε δύσκολες καταστάσεις».
Το αίσθημα της πληρότητας - Η γλυκιά νοσταλγία και η αισιοδοξία για το μέλλον
Οι συνταξιούχοι λοιπόν στην Ελλάδα διαψεύδουν καθημερινά το αφήγημα περί παραίτησης από τη ζωή, καθώς ο κ. Νίκος Μεντζίνης είναι ένα από τα χαρακτηριστικά παραδείγματα, ότι η ζωή την σύνταξη δε σηματοδοτεί το τέλος. Ο ίδιος αφηγείται ιστορίες από τις σχολικές αίθουσες, χωρίς να θέλει να ξεχωρίσει καμία. Η διαδρομή ήταν γεμάτη «χαρμολύπες», όπως τις χαρακτηρίζει.
«Υπήρχαν παιδιά που είχαν όλες τις δεξιότητες και ικανότητες να λάμψουν, την ίδια ώρα που άλλοι μαθητές ήθελαν περισσότεροι προσοχή και υποστήριξη», αναφέρει. Παρ’ όλα αυτά, αυτό που τονίζει ο κ. Μεντζίνης είναι το αίσθημα της ολοκλήρωσης και της πληρότητας μετά από σχεδόν 40 χρόνια υπηρεσίας.
Βέβαια, κάθε φορά που το κουδούνι ακούγεται και εκείνος βρίσκεται εκτός προαυλίου, η μελαγχολία είναι πάντα ίδια. Η διαδρομή, λοιπόν, είναι γεμάτη ιστορίες και μνήμες. Οι νεανικές ιστορίες του κ. Μεντζίνη “ξετυλίγονται” στη Θεσσαλονίκη, κατά τη διάρκεια των σπουδών του, σε μια εποχή που ο ίδιος αγωνίστηκε με πάθος και τόλμη. Όπως ο ίδιος περιγράφει, μία μέρα πριν τις τότε εκλογές είχαν γεμίσει το Πανεπιστήμιο με συνθήματα, τα οποία την επόμενη ήμερα εκείνος και συμφοιτητές τα έσβησαν, ως ένδειξη σεβασμού και αισιοδοξία για το μέλλον. Ένα συναίσθημα που διατηρείται μέχρι και σήμερα, αφού η πορεία του ως εκπαιδευτικός τον δίδαξε πως οι μνήμες δε σβήνουν ποτέ. Την ίδια ώρα που ο ίδιος δηλώνει πως οι συνταξιούχοι πρέπει να γίνουν “ορατοί”, σε μια Πολιτεία που προσπαθεί να τους κάνει “αόρατους”.
