Αγάπη, ευθύνη και αξιοπρέπεια για τα ζώα αποτελούν τις τρεις λέξεις-κλειδιά για τη συνάδελφο Έλλη Κοκάλη, η οποία καταθέτει καθημερινά την ψυχή της για τα ανυπεράσπιστα πλάσματα που ζουν δίπλα μας, σε έναν κόσμο όπου η αδιαφορία μοιάζει συχνά να υπερισχύει.
Η δημοσιογράφος Έλλη Κοκάλη έχει αποδείξει εδώ και αρκετά χρόνια την ευαισθησία και την αλληλεγγύη της, αφιερώνοντας χρόνο και διανύοντας χιλιόμετρα όχι μόνο για τη δημοσιογραφία που τόσο αγαπά, αλλά και για τα τετράποδα, τα οποία είτε εγκαταλείπονται στους δρόμους από ασυνείδητους είτε βασανίζονται και κακοποιούνται. Ένα βλέμμα τους είναι αρκετό για να αισθανθεί κάποιος τα όσα εφιαλτικά έχουν βιώσει. Δεν είναι μόνο η τροφή, αλλά και το άγγιγμα ψυχής που τους δίνει δύναμη, και αυτό το ξέρει πάρα πολύ καλά η Έλλη, η οποία εκτός από ήρεμη δύναμη στη δημοσιογραφία είναι και η γαλήνια δύναμη των αδέσποτων. Μέσα από τη σιωπή της ίδιας και τη σιωπή των ζώων, φωτίζεται η αγάπη και η φροντίδα.
Έχοντας πλέον γνώση και εμπειρία, βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της Φιλοζωικής Ομάδας "Σείριος", δίνοντας καθημερινά τη δική της μάχη μαζί με την υπόλοιπη ομάδα των εθελοντών για τα αδέσποτα, τα οποία δεν ξεχωρίζει από τα δικά της κατοικίδια που αποτελούν το σπιτικό και τη μεγάλη της αγκαλιά. Εδώ και 11 χρόνια, έχουν καταφέρει σημαντικά πράγματα: μικρά ή μεγάλα θαύματα, εκατοντάδες υιοθεσίες και χιλιάδες στειρώσεις. Και όπως λέει: Πρέπει όλα να βρουν ένα σπίτι!
Αξίζουν πολλά μπράβο. Καλό είναι όσοι αγαπούν τα ζώα να στηρίζουν με οποιονδήποτε τρόπο τα αδέσποτα και, εφόσον έχουν τη δυνατότητα, να υποστηρίζουν το σημαντικό έργο της Φιλοζωικής Ομάδας.
Η δράση της Φιλοζωικής Ομάδας “Σείριος”
Έλλη, θα ήθελα να μας πεις λίγα λόγια για την Φιλοζωική Ομάδα “Σείριος” στην οποία είσαι Πρόεδρος τα τρία τελευταία χρόνια.
«Η Φιλοζωική Ομάδα "Σείριος" ιδρύθηκε το 2014 στο Ηράκλειο Κρήτης και από τότε δρα με συνέπεια και αφοσίωση για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των αδέσποτων ζώων και την ενίσχυση της φιλοζωικής κουλτούρας στην τοπική κοινωνία. Σε ένα περιβάλλον ιδιαίτερα δύσκολο, όπου η πρόνοια από την πλευρά των αρμόδιων φορέων για τη στείρωση, τη φροντίδα και την περίθαλψη παραμένει περιορισμένη, ο Σείριος έχει εξελιχθεί σε έναν βασικό πυλώνα βοήθειας και στήριξης για εκατοντάδες ζώα που βρίσκονται στο δρόμο.
Με τη δύναμη των εθελοντών και τη στήριξη των πολιτών που έχουν δείξει εμπιστοσύνη στο έργο της, η ομάδα έχει εξασφαλίσει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη σε άρρωστα και τραυματισμένα ζώα, τη στήριξη τους στην επανένταξή ή τη φιλοξενία του σε σπίτια είτε καταφύγια, ενώ παράλληλα συμβάλλει καθοριστικά στις υιοθεσίες μέσα από νόμιμες και αυστηρά ελεγχόμενες διαδικασίες.
Η Φιλοζωική Ομάδα Σείριος εκπροσωπείται στις πενταμελείς επιτροπές των Δήμων Ηρακλείου, Χερσονήσου, Μινώα Πεδιάδας και Μαλεβιζίου, παρακολουθώντας τα προγράμματα περίθαλψης των δήμων και διεκδικώντας διαρκώς την αναβάθμισή τους.
Με τη δύναμη των εθελοντών και τη στήριξη των πολιτών που έχουν δείξει εμπιστοσύνη στο έργο της, η ομάδα "Σείριος" εξασφαλίσει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη σε άρρωστα και τραυματισμένα ζώα, τη στήριξη τους στην επανένταξή ή τη φιλοξενία του σε σπίτια είτε καταφύγια, ενώ παράλληλα συμβάλλει καθοριστικά στις υιοθεσίες μέσα από νόμιμες και αυστηρά ελεγχόμενες διαδικασίες
Παράλληλα, από το 2017, συμμετέχει ως εταίρος στο ερευνητικό και εκπαιδευτικό πρόγραμμα Ευ Ζώων: Μαθαίνοντας να ζούμε με τα ζώα, που υλοποιείται από το Παιδαγωγικό Τμήμα Προσχολικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Κρήτης και έχει στόχο την ευαισθητοποίηση παιδιών, γονιών και εκπαιδευτικών για τον σεβασμό και τη φροντίδα των ζώων συντροφιάς. Δράσεις του προγράμματος πραγματοποιούνται από Ακαδημαϊκά στελέχη και εθελοντές σε σχολεία σε όλη την Κρήτη Είναι ένας από του πιο σημαντικούς πυλώνες της δράσης μας. Είναι η ελπίδα μας ότι μέσα από την εκπαίδευση μπορεί να αλλάξει κάποια στιγμή η εικόνα που επικρατεί στην Κρήτη και όλη την Ελλάδα.
Στελέχη του "Σείριου" είναι ιδρυτικά μέλη της Ομάδας Διάσωσης Ζώων σε Καταστάσεις Έκτακτης Ανάγκης, συμμετέχοντας σε ειδικά εκπαιδευτικά προγράμματα με σκοπό την κατάρτιση και πιστοποίησή τους στη διαχείριση κρίσεων και την εφαρμογή σχεδίων έκτακτης ανάγκης για ζώα που κινδυνεύουν.
Με συνέπεια, αφοσίωση και αγάπη για τα ζώα, η Φιλοζωική Ομάδα Σείριος συνεχίζει να αποδεικνύει ότι η αλληλεγγύη, η υπευθυνότητα και ο σεβασμός σε κάθε μορφή ζωής μπορούν να αλλάξουν τις πιο δύσκολες συνθήκες και να χαρίσουν ελπίδα εκεί που πριν υπήρχε μόνο εγκατάλειψη».
Το έργο
Θα ήθελα να μας περιγράψεις το σπουδαίο έργο που επιτελείτε; Πόσοι είναι οι εθελοντές και που επικεντρώνονται οι δράσεις σας;
«Ο αριθμός των εθελοντών κυμαίνεται ανά διαστήματα, Έρχονται πολλοί άνθρωποι που δηλώνουν πρόθυμοι να βοηθήσουν. Όμως, στην πορεία, αρκετοί, αντιμετωπίζοντας και βλέποντας τις δυσκολίες που συναντάμε, το πόσο πολυδάπανο και επίπονο είναι να βοηθάμε ζώα, σιγά-σιγά εγκαταλείπουν.
Ο βασικός μας πυρήνας αποτελείται από περίπου 30 άτομα, τα οποία όχι μόνο συμβάλλουν συνολικά στο έργο της ομάδας, αλλά ο καθένας ξεχωριστά σηκώνει από μόνος του πολύ μεγάλο βάρος. Υπάρχουν και εθελοντές που έχουν ουσιαστικά αποσυρθεί από την ενεργό δράση, αλλά έχουν αναλάβει ζώα, τα οποία στη διάρκεια της δράσης του σωματείου μας κλήθηκαν κάποια στιγμή να βοηθήσουν. Η βοήθειά τους δεν ήταν αποσπασματική· ανέλαβαν την ευθύνη για όλη τους τη ζωή, Χρειάζονται και εκείνοι στήριξη και κάνουμε ότι μπορούμε να μην τα ξεχνάμε αυτά τα ζωάκια.
Υπάρχουν εθελοντές που έχουν στα σπίτια αρκετά ζώα, άρρωστα ή τραυματισμένα τα οποία υποστηρίζουν για το σύνολο της ζωής τους, γιατί πρόκειται για ζωάκια, που δεν μπορούν να επιβιώσουν στον δρόμο και απροστάτευτα. Αυτό τους εμποδίζει από το να βρίσκονται καθημερινά στον δρόμο.
Εμείς οι υπόλοιποι, που έχουμε μικρότερο αριθμό ζώων στο σπίτι μας ή σε χώρο δικής μας ευθύνης, είμαστε οι άνθρωποι που βρισκόμαστε στους δρόμους και προσπαθούμε να βοηθήσουμε τα υπόλοιπα. Όπως είναι η προσπάθεια που γίνεται στη Βιομηχανική, ένας χώρος που τα προηγούμενα χρόνια ήταν σημείο εγκατάλειψης όλων των αδέσποτων του Ηρακλείου, με συνέπεια να φτάσουμε σε εκρηκτικά νούμερα που ξεπερνούσαν τα 300-350 ζώα στους δρόμους.
Αυτή τη στιγμή, υπάρχει μία ομάδα 6 ατόμων που προσπαθεί να στηρίξει τα ζώα της Βιομηχανικής. Κάθε εθελοντής μας είναι μία μονάδα – μία, «ομάδα στήριξης» αδέσποτων στην περιοχή όπου μένει ή κινείται: είτε είναι ο χώρος εργασίας του, είτε η γειτονιά του.
Έχουν γίνει τεράστιες προσπάθειες για να αδειάσει η Βιομηχανική. Όμως δρόμοι αδειάζουν και ξαναγεμίζουν λόγω της ανευθυνότητας, της ανεξέλεγκτης αναπαραγωγής και επειδή ότι δεν έχει ληφθεί μία γενναία απόφαση – τουλάχιστον για ένα χρονικό διάστημα πενταετίας – να απαγορευτούν οι γεννήσεις οποιασδήποτε κατηγορίας ζώων. Δεν μπορεί να γίνεται διάκριση σε κυνηγόσκυλα ή ποιμενικά. Αυτές οι κατηγορίες σκύλων είναι που συναντούμε εγκαταλελειμμένες και άρρωστες στους δρόμους. Πρώτα από όλα, σε αυτά τα ζώα – κυνηγετικά και ποιμενικά – πρέπει να απαγορευτεί κατηγορηματικά η αναπαραγωγή, σε βάθος χρόνου ώστε να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση που επικρατεί.
Είναι και η περιοχή της Χερσονήσου, όπου έχουμε δράση για την υποστήριξη τόσο σκυλιών όσο και γατιών. Είναι πολλές γειτονιές του Ηρακλείου, όπου υποστηρίζονται πάρα πολλές γατοαποικίες.
Παράλληλα, προσπαθούμε να στήσουμε ένα δίκτυο εθελοντικής βοήθειας για τα αδέσποτα που βρίσκονται στην περιοχή στο Κορακοβούνι, όπου τα ζώα δεν έχουν καμία περίθαλψη ούτε καν πρόσβαση σε νερό.
Δυστυχώς πάσχουμε στην προσέγγιση νέων εθελοντών. Τα νεαρότερα παιδιά που έρχονται με ενθουσιασμό να ασχοληθούν, πολύ γρήγορα διαπιστώνουν ότι είναι πολύ δύσκολο, πως χρειάζεται επιμονή και συστηματική προσπάθεια για να πετύχεις αποτέλεσμα. Δεν υπάρχει η διάθεση να περιμένει κάποιος για να δει ένα αποτέλεσμα να επιτυγχάνεται. Οι εθελοντές, στη συντριπτική μας πλειοψηφία, είμαστε γυναίκες .Ο μέσος όρος ηλικίας είναι μεγαλύτερος.
Αυτό που κρατάμε είναι ότι έχουμε τη γνώση, την εμπειρία, και τη διάθεση να βοηθήσουμε. Η διάθεσή μας δεν περνάει ηλικιακή κρίση. Όμως οι δυνάμεις όλων των εθελοντών – όχι μόνο της δικής μας ομάδας – εξαντλούνται, γιατί το πρόβλημα συνεχώς γιγαντώνεται, καθώς βρισκόμαστε στην έναρξη μιας νέας κρίσης εγκατάλειψης ζώων. Ως εθελοντές, έχουμε ήδη αντιμετωπίσει τα δύο μεγάλα κύματα που οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση, την οποία οι δήμοι δηλώνουν ότι αδυνατούν να διαχειριστούν».
Οι δυσκολίες
Πότε αντιμετωπίσατε τις μεγαλύτερες δυσκολίες σχετικά με το πρόβλημα των αδέσποτων ζώων;
«Προσωπικά, ξεκίνησα να ασχολούμαι με το κομμάτι των αδέσποτων στις περιόδους κρίσης που αντιμετωπίσαμε και ως χώρα.
Όταν ξέσπασε η πρώτη κρίση, το 2010, συνοδεύτηκε – πέρα από τη δυσκολία που πέρασαν τα νοικοκυριά – και από την οπισθοχώρηση της φιλοζωικής συνείδησης. Υπήρχαν άνθρωποι που άφησαν στο δρόμο τα ζώα τους, επικαλούμενοι την οικονομική κρίση. Το πρώτο πράγμα στο οποίο έκαναν περικοπές ήταν το να σταματήσουν να φροντίζουν τα ζώα τους, να τα αφήνουν αστείρωτα, με συνέπεια την ανεξέλεγκτη αναπαραγωγή. Παλιότερα υπήρχε και καλύτερη συνεργασία με τους Δήμους. Στο διάστημα που ακολούθησε κάναμε μία τεράστια προσπάθεια Στειρώναμε ό,τι κινούνταν, ό,τι βρίσκαμε στους δρόμους. Καταφέραμε με πολλή προσπάθεια να μη γεννιούνται συνεχώς καινούργια αδέσποτα. Υπήρχαν τα ανοιχτά προγράμματα των Δήμων και πληρώναμε οι ίδιοι οι εθελοντές όσο είχαμε δυνατότητα. Όμως όσο περνάει ο χρόνος, όσο εξαντλούνται τα μέσα και οι άνθρωποι, αποδυναμώνεται η προσπάθεια. Έχουμε όλο και λιγότερους εθελοντές όλο και λιγότερη στήριξη, και γίνεται όλο και πιο δύσκολο να στειρώνουμε. Στειρώνουμε λιγότερα ζώα.
Πολλαπλασιάστηκαν τα φαινόμενα εγκατάλειψης αδέσποτων μετά την πανδημία και το lockdown, γεγονός που προβληματίζει ιδιαίτερα τα φιλοζωικά σωματεία
Την περίοδο του κορωνοϊού και των lockdown είχαμε το δεύτερο μεγάλο ξέσπασμα. Την περίοδο της Πανδημίας υιοθετήθηκαν δεκάδες, εκατοντάδες ζώα σε όλη την Ελλάδα χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Δεν μπορούσες να μετακινηθείς για να πας να ελέγξεις αν μια οικογένεια ήταν κατάλληλη για να αναλάβει ένα ζώο. Ήταν και η περίοδος που πολλοί ήθελαν ένα σκυλί, ώστε να έχουν τη δυνατότητα να βγαίνουν έξω για περίπατο – υπήρχε ο κωδικός 6 της μετακίνησης για τον περίπατο του κατοικιδίου.
Δόθηκαν πάρα πολλά ζώα χωρίς κανένα κριτήριο –από πολίτες, ακόμη και ανθρώπους που δηλώνουν εθελοντές – χωρίς συμβόλαια υιοθεσίας, χωρίς τσιπάρισμα, χωρίς κανέναν έλεγχο.
Εμείς, αντιλαμβανόμενοι την ευθύνη, ουσιαστικά δεν κάναμε καθόλου υιοθεσίες εκείνη την περίοδο, από τη στιγμή που δεν μπορούσαμε να ελέγξουμε τους υποψήφιους κηδεμόνες. Μετά την άρση των περιοριστικών μέτρων και την ομαλοποίησης της κατάστασης με τον κορωνοϊό άλλαξαν οι... ανάγκες. Ο κόσμος μπορούσε πια να επανέλθει στις προηγούμενες δραστηριότητες, και το πρώτο πράγμα που...“περίσσευε” ήταν το κατοικίδιο που είχαν αποκτήσει εκείνη την περίοδο.
Εκατοντάδες ζώα αφέθηκαν στο δρόμο, γιατί δεν ήταν πλέον... απαραίτητα. Αυτά τα ζώα κατέληξαν στο δρόμο και έχουν αναπαραχθεί. Την ίδια περίοδο σταματήσαμε τις ενημερωτικές δράσεις. Οι οικονομικές μας δυνατότητες μηδενίστηκαν. Όπως όλοι οι εργαζόμενοι, έτσι και εμείς οι εθελοντές, ούτε μισθό είχαμε, ούτε δυνατότητα να αγοράσουμε τροφή, ούτε να στειρώσουμε. Έτσι φτάσαμε στη σημερινή κατάσταση».
Μπροστά στον κίνδυνο των πυρκαγιών, υπήρξε μεγάλη συμμετοχή εθελοντών για να βοηθήσουν τα ζώα;
«Η δυνατότητα να βοηθήσουμε ήταν πάρα πολύ μικρή. Θέλω να σας εξηγήσω ότι οι εθελοντές – τουλάχιστον στη δική μας περίπτωση – εξαντλούμε τους προσωπικούς πόρους που έχουμε. Ό,τι έχουμε και δεν έχουμε το διαθέτουμε για τα ζώα που στηρίζουμε καθημερινά.
Στη δική μας ομάδα οι εκκλήσεις για βοήθεια γίνονται όταν έχουμε πολύ σοβαρά περιστατικά, όταν έχουμε επεμβάσεις που κοστίζουν από 1.000 έως 1.500 ευρώ. Η παροχή ιατρικής βοήθειας για τα ζώα είναι μια πάρα πολύ ακριβή δραστηριότητα. Είναι απίστευτο το κόστος».
Η βιωματική σχέση του ανθρώπου με τα ζώα
Όταν βλέπεις το βλέμμα του σκύλου που είναι σε κίνδυνο, τι αισθάνεσαι;
«Προσπαθείς, σαν εθελοντής, να αποφύγεις το βλέμμα του σκυλιού, γιατί συνδέεσαι. Δεν έχουμε καταφέρει ποτέ, όσα ζώα κι αν έχουμε βρει μπροστά μας, να αποστρέψουμε το βλέμμα και να προχωρήσουμε παρακάτω. Εκείνη η στιγμή, που συναντιέται το βλέμμα του ζώου με το βλέμμα του εθελοντή, είναι και η στιγμή που αναλαμβάνεις την ευθύνη για αυτό. Είναι μια συγκλονιστική στιγμή.
Είτε πρόκειται για τραυματισμένο ζώο – που όλοι θα λυπηθούν, όλοι θα ασχοληθούν – είτε για ένα ζώο που οι υπόλοιποι δεν καταλαβαίνουν την ανάγκη του, δεν αντιλαμβάνονται την ιστορία του, οι εθελοντές μας, με την εμπειρία που έχουν συσσωρεύσει, είναι σε θέση να καταλαβαίνουν τι έχει ζήσει αυτό το ζώο, ευρισκόμενο στο δρόμο και σε τόσους κινδύνους.
Μπορούν να καταλάβουν αν είχε σπίτι, αν νιώθει εγκατάλειψη, αν είναι φοβισμένο. Αυτά τα αισθήματα που εισπράττουμε από το ζώο περνούν μέσα μας. Και εκεί χτίζεται η έννοια της ευθύνης. Εκεί χτίζεται και όλο αυτό το βάρος που νιώθει ο εθελοντής, για να αναστρέψει όση ζημιά έχουν κάνει οι υπόλοιποι άνθρωποι.
Θέλω να καταλάβεις ότι τα ζώα που ταΐζουμε την πρώτη και τη δεύτερη μέρα, μπορεί να κοιτούν μόνο τι έχουμε στα χέρια μας για να φάνε. Όταν χορτάσουν, δεν τους ενδιαφέρει πια το φαγητό. Δεν τα νοιάζει τίποτε άλλο παρά να δουν ότι το χέρι μας θα τα αγγίξει, θα τα χαϊδέψει, θα τα καθησυχάσει. Θέλουν να μείνουμε κοντά τους – και δεν τα νοιάζει το φαγητό.
Είναι απόλυτα συνδεδεμένα με τον άνθρωπο. Αν μπορούσαν να επιβιώσουν μόνα τους, δεν θα ήταν μέσα στις πόλεις, δεν θα ήταν δίπλα μας. Η άποψη που έχουν πολλοί, ότι μπορούν να ζήσουν και να επιβιώσουν μόνα τους, είναι λανθασμένη. Θέλουν να είναι δίπλα μας. Από αγάπη είναι κοντά μας. Αυτό θέλουν περισσότερο και από το φαγητό και από την περίθαλψη – θέλουν την αγάπη και τη συντροφικότητα».
Ιστορίες που συγκινούν
Η Έλλη μοιράζεται μαζί μας εμπειρίες που συγκινούν: ιστορίες διάσωσης, αγωνίας αλλά και αληθινής αγάπης, όταν ένα ζώο βρίσκει τελικά τη ζεστασιά μιας οικογένειας. Μέσα από τα λόγια της αποκαλύπτεται το βαρύ τίμημα της εγκατάλειψης αλλά και η τεράστια δύναμη της αγάπης και της ευθύνης απέναντι σε κάθε ζωή. Μας καλεί να δούμε την πραγματικότητα με ανοιχτά μάτια και καρδιά: να θυμόμαστε πως κάθε φορά που συναντάμε ένα ζώο σε ανάγκη, εμείς – και μόνο εμείς– μπορεί να είμαστε η μοναδική του ελπίδα.
Από μικρή λαχταρούσε να έχει κατοικίδια, όμως η οικογένειά της δεν ήταν έτοιμη. Μόνο όταν πήγαινε στο χωριό της αγκάλιαζε γατάκια και σκυλάκια. Στην πορεία αντιλήφθηκε ότι τα ανεπιθύμητα ζωάκια τα πετούσαν στα ρέματα για να πεθάνουν. Τότε ο θυμός άναψε την πρώτη σπίθα του εθελοντισμού στην ψυχή της και αποτέλεσε την πυξίδα της.
Συγκλονιστικές αφηγήσεις
Πες μου μία πολύ συγκινητική στιγμή που δεν θα ξεχάσεις ποτέ.
«Πέρυσι είχε χαθεί ο τρίποδος, ο Ταζ. Τον ψάχναμε τρεις μέρες στην περιοχή των Αρχανών. Είναι ένα ζωάκι το οποίο πυροβόλησαν εξ επαφής, στη Βιομηχανική Περιοχή. Αναλάβαμε το κόστος της περίθαλψής του. έγινε μια επέμβαση στο ποδαράκι του, μήπως και σωθεί, όμως ήταν αδύνατον και τελικά αφαιρέθηκε το πόδι του. Με όλη αυτή την περιπέτεια, με όσα είχε ζήσει, είχε εξαγριωθεί και ήταν αδύνατο να το προσεγγίσεις. Εγώ που το τάιζα μπορούσα να το πλησιάσω – κι ένας-δυο εθελοντές που μπορούσαν να μπουν στο κλουβί του, γιατί έμεινε πάνω από ενάμιση χρόνο στο κυνοκομείο, περιμένοντας να εκπαιδευτεί ώστε να έχει δυνατότητες υιοθεσίας. Γιατί, δεν υπήρχε περίπτωση να επιστρέψει στο δρόμο.
Την ημέρα που θα ταξίδευε, αφού είχε υιοθετηθεί, στην προσπάθεια του συνοδού να το βάλει στο box για το αεροδρόμιο, φοβήθηκε από έναν θόρυβο και έφυγε, Περάσαμε τρία ολόκληρα μερόνυχτα, σε χαράδρες στις Αρχάνες να τον ψάχνουμε. Δεν υπήρχε εθελοντής που να μην ήρθε – ούτε από την ομάδα μας, ούτε από ανθρώπους που μας ήξεραν – για να μας συμπαρασταθούν. Επιστρατεύσαμε τα πάντα: drone, σκυλιά, αφίσες ό,τι μέσα υπήρχαν για να τον βρούμε. Ψάχναμε νύχτα και μέρα, πόρτα-πόρτα, βράχο-βράχο, μήπως και τον βρούμε. Ευτυχώς, ένας μαθητής από το Καταλαγάρι τον είδε να κρύβεται σε κάτι χαλάσματα και μας τηλεφώνησε.
Τρέξαμε όλοι εκεί. Ήταν κουρνιασμένος σε μια αυλή, πάρα πολύ τρομαγμένος. Κυκλώσαμε το χώρο και προσπαθήσαμε να τον καθησυχάσουμε. Η στιγμή που με άφησε να τον πλησιάσω και να τον βάλω μέσα σε ένα ασφαλές box μεταφοράς ήταν για όλους μας το αποκορύφωμα αυτής της δύσκολης προσπάθειας. Κλαίγαμε όλοι σιωπηλά για να μην τον τρομάξουμε με τις φωνές και το κλάμα μας. Όταν, έκλεισε η πόρτα και μπήκε στο box, ασφαλής και ήσυχος για να πάει να κοιμηθεί μετά από τόση ταλαιπωρία, δεν υπήρχε άλλη στιγμή τόσο συγκινητική που να έχουμε ζήσει ως ομάδα περισσότερο από αυτήν.
«Οι άνθρωποι πρέπει να προσφέρουν χωρίς δισταγμό τη βοήθειά τους στα ζώα που βρίσκονται σε ανάγκη, είναι η μόνη τους ελπίδα»
Σήμερα είναι υιοθετημένος από γνωστό δικηγόρο στην Αθήνα, ο οποίος πάντα υιοθετεί ζωάκια με ειδικές ανάγκες. Τον αγαπάει και τον φροντίζει με μεγάλη κατανόηση, γιατί ακόμη φοβάται να βγει έξω. Τον είχαν πυροβολήσει εξ επαφής με καραμπίνα και όλο του το σώμα είναι γεμάτο σκάγια. Όμως, είναι πολύ ευτυχισμένος δίπλα στον κ. Δημήτρη – και αυτό είναι το καλύτερο μήνυμα για όλους μας».
Μήνυμα προς τους πολίτες
Ποιο είναι το μήνυμά σου προς τον κόσμο;
«Θέλω όλοι οι άνθρωποι να καταλάβουν ότι όταν βλέπεις ένα ζώο σε ανάγκη, άρρωστο ή χτυπημένο, είσαι η μοναδική του ελπίδα.
Όλοι ψάχνουν κάποιον άλλον να αναλάβει την ευθύνη. Μέχρι να βρεθεί –αν βρεθεί– κάποιος που να μπορεί να ανταποκριθεί, στο 90% των περιπτώσεων είναι πια αργά. Πεθαίνουν ζωάκια αβοήθητα στον δρόμο, επειδή κανένας δεν θέλει να αναλάβει την ευθύνη. Επειδή δεν υπάρχουν προγράμματα από τους δήμους. Επειδή κανείς δεν θέλει να πληρώσει από την τσέπη του.
Υπάρχει και ο μύθος ότι οι φιλοζωικές έχουν λεφτά. Τουλάχιστον στη δική μας περίπτωση, δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Δυστυχώς, δεν έχουμε ούτε μόνιμους χορηγούς, ούτε υποστήριξη συστηματική. Βασιζόμαστε στη βοήθεια των ανθρώπων που μας γνωρίζουν και καταλαβαίνουν ότι κάνουμε μια συγκεκριμένη, σοβαρή προσπάθεια. Ότι τα ζωάκια που βοηθάμε έχουν πραγματική ανάγκη.
Μακάρι να είχαμε μεγαλύτερη στήριξη, γιατί και η δική μας προσφορά θα μπορούσε να είναι πιο μεγάλη, πιο ολοκληρωμένη».
Η προσωπική εμπειρία: Η επιστροφή στο σπίτι είναι ένα καθημερινό πανηγύρι χαράς
Πόσα ζωάκια έχεις;
«Έχω τέσσερα ζωάκια. Έχει τύχει, όμως, να έχω και περισσότερα και έχω φιλοξενήσει δεκάδες. Όσα έχω στο σπίτι μου είναι υιοθετημένα – είτε από τη Βιομηχανική Περιοχή, είτε από το κυνοκομείο. Το πρώτο μου σκυλί ήταν η Νίνα – επίσης από τη Βιομηχανική. Η Ντένι, που επίσης βρέθηκε χτυπημένη, ανάπηρη, στο πλάι της εθνικής οδού, έζησε μαζί μου τρία χρόνια. Από αυτά που είναι εν ζωή ο Όττο και η Μίλι είναι από τη Βιομηχανική. Ο παππούλης, ο Κλούνεϊ, βρέθηκε τυφλός και μισοπεθαμένος απέναντι από το Βενιζέλειο. Αυτές τις μέρες έχουμε και τη Φάντα στην παρέα μας – βρέθηκε σε έναν χώρο μαζί με άλλα 11 σκυλιά, όλα σε άθλια κατάσταση. Έχουν περάσει αρκετοί μήνες από τότε. Όλα διασώθηκαν από τους εθελοντές μας, έχουν ξεπεράσει τα προβλήματα που είχαν από τον εγκλεισμό τους. Ήταν μια πολύ δύσκολη προσπάθεια – οικονομικά, ψυχικά, πρακτικά. Αλλά τα καταφέραμε σαν ομάδα. Και είμαστε πολύ υπερήφανοι. Έντεκα ζωάκια που δεν είχαν δει το φως του ήλιου, έχουν σήμερα οικογένειες. Ένα μόνο απομένει, και αναζητά το σπίτι του.
Είμαι πραγματικά πολύ υπερήφανη για τις εθελόντριες και τους εθελοντές της ομάδας μας Δεν κάνουν απλώς μια σοβαρή προσωπική προσπάθεια – ο καθένας με τον δικό του τρόπο και με τα δικά του μέσα. Για εμάς πρωτεύει η αξιοπρέπεια των ζώων. Τα σεβόμαστε πρώτοι εμείς. Και αυτό αναζητάμε και στους υποψήφιους κηδεμόνες: να τα σέβονται».
Όταν πηγαίνεις σπίτι, ποια είναι η αντίδρασή τους; Όταν ανοίγεις την πόρτα, τι γίνεται;
«Χαμός! Τους απαντώ: «Ηρεμία παιδιά!! Η υπόλοιπη παρέα σας είναι στη Βιομηχανική. Έχετε το σπίτι σας, έχετε το φαγητό σας».
Έχω τύψεις που λείπω όλη μέρα – είτε λόγω δουλειάς, είτε λόγω της εθελοντικής βοήθειας. Αλλά τους λέω ότι πρέπει να νιώθουν τυχερά, γιατί εκείνα είναι στο σπίτι, ενώ τα άλλα ζωάκια που αγαπώ εξίσου, και θα ήθελα να ήταν όλα στο σπίτι μου, παραμένουν στον δρόμο. Και αυτό είναι ο μεγάλος μου καημός. Πρέπει να βρουν όλα ένα σπίτι!».
