Στα 2.000 μέτρα υψόμετρο, στα Λευκά Όρη, ο Γιάννης Παπασηφάκης συνεχίζει μια κτηνοτροφική παράδοση δεκαετιών, την οποία μοιράζεται πλέον καθημερινά με χιλιάδες ανθρώπους μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα. Με μια απλή κάμερα κινητού, καταγράφει τη ζωή του στο βουνό και προβάλλει μια πραγματικότητα που για πολλούς ήταν άγνωστη μέχρι σήμερα. Η δραστηριότητά του τον έχει μετατρέψει σε έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους κτηνοτρόφους της Κρήτης.
«Ο κόσμος μού κάνει παρέα», δηλώνει ο ίδιος, εξηγώντας πως η παρουσία του λειτουργεί ως γέφυρα επικοινωνίας με ανθρώπους που ίσως δεν είχαν ποτέ επαφή με την ορεινή ζωή. Δεν κρύβει ότι συχνά οι θεατές του ξαφνιάζονται από το πόσο απαιτητική είναι η καθημερινότητα σε τέτοια υψόμετρα, η απομόνωση, οι καιρικές συνθήκες, η έλλειψη ανέσεων και η συνεχής ευθύνη απέναντι στα ζώα.
Η φετινή ανάβαση του Γιάννη Παπασηφάκη ξεκίνησε στις 15 Απριλίου, καθώς οι καιρικές συνθήκες επέτρεψαν την επιστροφή στο μιτάτο.
Η τελευταία φορά που είχε ανέβει στο βουνό ήταν τον Νοέμβριο, όταν μάζεψε και “κλείδωσε” το ορεινό κατάλυμά του πριν από τις έντονες χιονοπτώσεις, που στα 2.000 μέτρα «δεν αφήνουν τίποτα όρθιο», όπως λέει χαρακτηριστικά. Κάθε άνοιξη, η επιστροφή στο μιτάτο είναι μια νέα αρχή. Κανείς δε γνωρίζει σε τι κατάσταση θα βρεθεί το πέτρινο κατάλυμα μετά τον χειμώνα.
Η δραστηριότητα του Γιάννη Παπασηφάκη τον έχει μετατρέψει σε έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους ορεινούς κτηνοτρόφους της Κρήτης
«Οι φθορές είναι πάντα στο πρόγραμμα», επισημαίνει, περιγράφοντας μια πραγματικότητα που οι περισσότεροι διαδικτυακοί του ακόλουθοι βλέπουν για πρώτη φορά. Από γκρεμισμένες πέτρες μέχρι ζημιές στη στέγη, όλα χρειάζονται επιδιόρθωση πριν ξεκινήσει ξανά ο κύκλος της καθημερινής εργασίας.
Το μιτάτο και η σημασία του
Πολλοί απ’ όσους βλέπουν τα βίντεο ή τα live του αναρωτιούνται πώς ένας άνθρωπος μπορεί να ζει σε ένα τόσο λιτό κτίσμα. Ο ίδιος απαντά: «Είναι τα σπίτια μας. Έχουν ιστορία, παράδοση και πολιτισμό».
Τα μιτάτα αποτελούν κομβικό στοιχείο της ορεινής κτηνοτροφίας στην Κρήτη και έχουν περάσει από γενιά σε γενιά. Οι συνθήκες στο βουνό ήταν ανέκαθεν δύσκολες. Ο Γιάννης Παπασηφάκης αναφέρεται συχνά στους παππούδες του: «Ανέβαιναν με τα πόδια, χωρίς ανέσεις». Παρά τις συνθήκες, οι προηγούμενες γενιές κατάφεραν να μεγαλώσουν παιδιά που σπούδασαν και διακρίθηκαν.
«Με πιάνει δέος όταν σκέφτομαι πώς με λίγα ζώα και τόσες στερήσεις σπούδασαν τα παιδιά τους», τονίζει. Παρά την ιστορική σημασία της ορεινής κτηνοτροφίας, ο Παπασηφάκης παραδέχεται ότι η παράδοση αυτή δε διατηρείται εύκολα σήμερα.
«Δεν υπάρχει κίνητρο. Δεν είναι κανείς κοντά μας», αναφέρει. Η έλλειψη στήριξης και υποδομών δημιουργεί σοβαρά εμπόδια. Ακόμη και βασικά ζητήματα, όπως η εξασφάλιση νερού, γίνονται με αυτοσχέδια μέσα.
«Το νερό το συλλέγουμε μόνοι μας από δεξαμενές που φτιάχνουμε», εξηγεί.
Η νεολαία δε δείχνει διάθεση να ακολουθήσει αυτό το επάγγελμα. Δεν είναι θέμα απροθυμίας, όπως λέει, αλλά έλλειψης προοπτικών. «Εμείς το κάνουμε γιατί το αγαπάμε». Παρ’ όλα αυτά, βλέπει το μέλλον αυτής της παράδοσης με ανησυχία.
Από μια κάμερα κινητού σε μια τεράστια κοινότητα
Η είσοδός του στα κοινωνικά δίκτυα έγινε χωρίς καμία πρόθεση να αποκτήσει μεγάλη δημοσιότητα.
«Μόνος μου με το κινητό μου τραβούσα βίντεο», θυμάται. Ανεβάζοντας το καθημερινό του πρόγραμμα, άρχισε να βλέπει τον κόσμο να ανταποκρίνεται. Άνθρωποι απ’ όλη την Ελλάδα, εργαζόμενοι, επιχειρηματίες, νέοι και μεγαλύτεροι τού έστελναν μηνύματα, εκφράζοντας την επιθυμία να επισκεφτούν το μιτάτο. Πολλοί ανέφεραν ότι ήθελαν «να αδειάσει το μυαλό τους» από την πίεση της καθημερινότητας. Έτσι, σταδιακά, δημιουργήθηκε μια κοινότητα ανθρώπων που αισθάνονται ότι συνδέονται με τη ζωή του Παπασηφάκη, ακόμη κι αν δεν έχουν ζήσει ποτέ την ορεινή πραγματικότητα.
Τα live του συγκεντρώνουν εντυπωσιακό αριθμό θεατών. «Περνάνε 10.000 έως 120.000 άνθρωποι και βλέπουν τη ζωή στα Λευκά Όρη», λέει με έκπληξη. Η ανταπόκριση αυτή δείχνει ότι το κοινό αναζητά περισσότερο από ποτέ αυθεντικό περιεχόμενο και πραγματικές ιστορίες.
Η παρουσία του Γιάννη Παπασηφάκη στα κοινωνικά δίκτυα δεν είναι μόνο προσωπική προβολή. Χάρη σε αυτόν, πολλοί άνθρωποι γνωρίζουν πλέον την πραγματικότητα των ορεινών κτηνοτρόφων της Κρήτης - τις δυσκολίες, τις ελλείψεις, αλλά και την ιστορική και πολιτιστική τους σημασία. Έχει γίνει άτυπος “εκπρόσωπος” ενός επαγγέλματος που σβήνει, ενώ ταυτόχρονα υπενθυμίζει ότι η παράδοση επιβιώνει όταν υπάρχουν άνθρωποι πρόθυμοι να τη στηρίξουν.
41 χρόνια στα Λευκά Όρη - Έχει ταξιδέψει, αλλά η καρδιά του πάντα επιστρέφει
Ο Γιάννης Παπασηφάκης συμπληρώνει 41 χρόνια ανάβασης και κατάβασης στα Λευκά Όρη. Παρά το βάρος τόσων χρόνων, δεν έχει σκεφτεί να σταματήσει. «Το μόνο που με ανησυχεί είναι η στιγμή που το σώμα μου δε θα με αφήσει να ξανανεβώ», παραδέχεται. Κάθε Νοέμβριο, όταν ολοκληρώνει την περίοδο στο βουνό και κατεβαίνει, βάζει λουκέτο στο μιτάτο. Η στιγμή αυτή συνοδεύεται πάντα από σκέψεις για το πόσο τυχερός νιώθει που ζει μια ζωή γεμάτη ελευθερία.
«Όσοι ανεβαίνουν, νιώθουν ελεύθεροι άνθρωποι», λέει. Έχει ταξιδέψει, έχει δει άλλους τόπους, αλλά η καρδιά του επιστρέφει πάντα στα Λευκά Όρη. «Είναι ζωή από επιλογή», λέει.
Δείτε στο βίντεο της εκπομπής "Κρήτη Σήμερα" στην ΚΡΗΤΗ TV πώς ο Γιάννης Παπασηφάκης περιγράφει την καθημερινότητά του στα Λευκά Όρη και μοιράζεται τη μοναδική εμπειρία του με τη δημοσιογράφο Νικολέτα Σφακιανάκη.
