Πρέπει κάθε περιοχή της χώρας να σηκώσει το βάρος που της αναλογεί στην αντιμετώπιση με αξιοπρέπεια των μεταναστευτικών-προσφυγικών ροών που κατά κύματα, ανά περιόδους, εμφανίζονται στα θαλάσσια κατά βάση σύνορα της χώρας; Ασφαλώς και ναι.
Όπως το ίδιο ασφαλώς, πολιτικά η χώρα πρέπει να φέρει στο κέντρο της πολιτικής των Βρυξελλών τολμηρές αποφάσεις και αναλογική κατανομή, με βάση τον πληθυσμό των χωρών-μελών της Ε.Ε. της κατανομής αυτών των ροών και όχι ελέω οικονομικών επιδοτήσεων, να μετατρέπεται η χώρα σε αποθήκη ψυχών.
►Διαβάστε επίσης: Αντίστροφη μέτρηση για τη δομή μεταναστών στο Ηράκλειο - Πιέσεις, διαψεύσεις και αναμονή για την απόφαση
Ακόμη χειρότερα να αναλαμβάνει ελέω χρημάτων να σηκώσει ένα βάρος που δεν της αναλογεί, με συνθήκες τρισάθλιες και κυρίως μετατρέποντας ένα ζήτημα μείζονος ανθρωπιστικής σημασίας σε πεδίο τριβής, όξυνσης και αντιπαράθεσης των τοπικών κοινωνιών με εξαθλιωμένους ανθρώπους, ότι παρεισφρέει σε αυτή την εξαθλίωση και τρομακτική πίεση στους τοπικούς πληθυσμούς για ένα ζήτημα που είναι κεντρικό πολιτικά για την ηγεσία των Βρυξελλών, που απλά στην “προθυμία” για οικονομικό αντίτιμο των ελληνικών κυβερνήσεων, βρήκε τρόπο να ξεφορτώσει όλο το ζήτημα της Ευρώπης...
Όταν οι διαρροές προηγούνται των αποφάσεων και οι αποφάσεις προηγούνται της κοινωνίας
Υπάρχει ένα σημείο όπου οι συμπτώσεις παύουν να είναι συμπτώσεις. Όταν οι ίδιες πληροφορίες διακινούνται από διαφορετικά κέντρα, όταν οι ίδιοι χώροι εμφανίζονται ξαφνικά ως “υποψήφιοι”, όταν κλιμάκια υπουργείων επισκέπτονται εγκαταστάσεις που υποτίθεται ότι δεν αποτελούν επιλογές και όταν αιρετοί, αυτοδιοικητικοί και πολιτικοί εμφανίζονται να γνωρίζουν περισσότερα απ’ όσα λένε δημόσια, τότε δε μιλάμε για τυχαία γεγονότα.
Μιλάμε για σχεδιασμούς. Και το τελευταίο διάστημα, γύρω από το Μεταναστευτικό στην Κρήτη, οι σχεδιασμοί φαίνεται πως “τρέχουν” πολύ πιο γρήγορα από τις δημόσιες εξηγήσεις.
►Διαβάστε επίσης: Στα Χανιά αύριο ο Θάνος Πλεύρης για το μεταναστευτικό
Το σαββατοκύριακο που πέρασε ήταν αποκαλυπτικό. Όχι γιατί μάθαμε κάτι καινούργιο. Αλλά γιατί επιβεβαιώθηκαν πολλά απ’ όσα μέχρι πρότινος παρουσιάζονταν ως “σενάρια”, “φήμες” ή “υπερβολές”. Μέσα σε λίγες ώρες είδαμε να ξεδιπλώνεται ένα ολόκληρο παρασκήνιο για τη δεύτερη δομή στο Ηράκλειο. Και ξαφνικά, μόλις οι πληροφορίες βγήκαν προς τα έξω και οι αντιδράσεις άρχισαν να φουντώνουν, άρχισαν και οι αναδιπλώσεις. Τώρα ακούμε ότι οι εγκαταστάσεις της Ένωσης Πεζών κρίθηκαν ακατάλληλες. Πολύ ωραία.
Αλλά ποιος τις έκρινε αρχικά κατάλληλες ώστε να φτάσει εκεί κλιμάκιο του υπουργείου Μετανάστευσης; Ποιος τις υπέδειξε; Ποιος τις εισηγήθηκε; Ποιος άνοιξε τη συζήτηση; Διότι το γεγονός ότι τελικά απορρίφθηκαν δεν ακυρώνει το γεγονός ότι εξετάστηκαν. Και αν εξετάστηκαν, τότε κάποιοι τις προωθούσαν. Απλά πράγματα. Και όσο πιο απλά είναι τα πράγματα, τόσο πιο δύσκολα φαίνεται να γίνονται οι απαντήσεις.
Ο περιφερειάρχης ξέρει περισσότερα απ' όσα λέει;
Ας πάμε όμως στο πιο ενδιαφέρον κομμάτι. Στο Περιφερειακό Συμβούλιο της 12ης Ιουνίου. Εκεί όπου ο περιφερειάρχης Κρήτης αποκάλυψε ότι εξετάζονται δύο περιοχές στο Ηράκλειο. Δύο περιοχές. Όχι μία. Δύο.
Το είπε δημόσια. Το κατέγραψαν όλοι. Άρα γνωρίζει. Και εφόσον γνωρίζει, γεννάται ένα εύλογο ερώτημα: Ποιες είναι αυτές οι δύο περιοχές; Γιατί δεν κατονομάζονται; Τι εμποδίζει να ενημερωθεί η κοινωνία; Υπάρχει κάποια υποχρέωση μυστικότητας; Στη συνέχεια μάθαμε από δημοσιεύματα ότι η ανακοίνωση του τελικού σημείου χωροθέτησης θα γίνει από το υπουργείο Μετανάστευσης εντός των επόμενων ημερών. Άρα, είναι ήδη ειλημμένη η απόφαση, μεταξύ ποιων;
Υπάρχει κάποιος λόγος να συζητούνται πίσω από κλειστές πόρτες ζητήματα που επηρεάζουν ολόκληρους νομούς; Ή μήπως υπάρχει ο φόβος των αντιδράσεων; Γιατί, αν υπάρχει φόβος αντιδράσεων, τότε προφανώς κάποιοι γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει κοινωνική συναίνεση.
►Διαβάστε επίσης: «Το ποτήρι ξεχείλισε»: Στα δικαστήρια ο ΟΛΗ κατά του Λιμεναρχείου για το πρώην «Ψυγείο» - Ο Μ. Παπαδάκης στο neakriti.gr
Και αν δεν υπάρχει κοινωνική συναίνεση, γιατί προχωρούν; Ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι το εξής: Ο περιφερειάρχης δεν περιορίστηκε στην αναφορά δύο περιοχών. Δήλωσε επίσης ότι όποια επιλογή κάνει το υπουργείο Μετανάστευσης, θα τη στηρίξει. Πότε ακριβώς κρίθηκε ότι η συζήτηση αφορά μόνο το πού θα μπει η δομή και όχι αν χρειάζεται; Πότε θεωρήθηκε δεδομένο ότι η Κρήτη χρειάζεται δεύτερη δομή;
Πότε παρουσιάστηκαν τα στοιχεία που το αποδεικνύουν; Πότε έγινε η σχετική τεκμηρίωση; Πότε ενημερώθηκε η κοινωνία; Ή μήπως θεωρείται ότι αυτά είναι περιττές λεπτομέρειες; Και εδώ προστίθεται ακόμη μία παράμετρος. Αν ο περιφερειάρχης γνωρίζει δύο συγκεκριμένες περιοχές, τότε κάποιος του τις έχει παρουσιάσει. Κάποιος τις έχει αξιολογήσει. Κάποιος έχει καταθέσει εισηγήσεις. Κάποιος έχει βάλει πάνω στο τραπέζι συγκεκριμένους χάρτες, συγκεκριμένα ακίνητα, συγκεκριμένα δεδομένα. Άρα η διαδικασία βρίσκεται πολύ πιο μπροστά απ’ όσο εμφανίζεται δημόσια. Εκτός αν πιστεύουμε ότι οι χωροθετήσεις γίνονται με μαντεψιές.
Η ερώτηση που κανείς δεν απαντά
Ας ξεκινήσουμε από το βασικό: Γιατί χρειάζεται δεύτερη δομή στην Κρήτη;
Όχι γενικά. Συγκεκριμένα. Ποιος αριθμός αφίξεων το επιβάλλει; Ποια μελέτη το τεκμηριώνει; Ποια υπηρεσία το εισηγήθηκε; Ποιο επιχειρησιακό σχέδιο το προβλέπει; Ποιος είναι ο μαθηματικός τύπος που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι μία δομή δεν αρκεί αλλά δύο αρκούν, όταν μάλιστα επισήμως μιλάμε για προσωρινές δομές;
Και γιατί δύο και όχι τρεις; Ή γιατί όχι μία μεγαλύτερη; Γιατί όχι μία στη Μεσαρά, μία στην Παλαιόχωρα ή τον Πλακιά ή όπου αλλού στα νότια, όπου και η σχετική πίεση, αλλά και οι κατά καιρούς χρηματοδοτήσεις, για ανθρωπιστικούς λόγους; Υπάρχουν πολιτικά πρόσωπα που έχουν δηλώσει «πάνω από το πτώμα μου ένα τέτοιο ενδεχόμενο» και τζογάρουν πολιτικά ή και οικονομικά με άλλες περιοχές, ακόμη και για ακίνητα με οικονομικά ανταλλάγματα; Είναι επιχείρημα ότι δεν έχουν νοσοκομείο, αεροδρόμιο ή λιμάνι; Δηλαδή τι λένε στους μόνιμους κατοίκους της περιοχής, ότι κανονικά και αυτοί θα έπρεπε να ζουν στα βόρεια του νησιού;
Έχει παρουσιαστεί ποτέ αυτός ο σχεδιασμός, που διαρρέεται αλλά δε φαίνεται; Όχι. Αντί για απαντήσεις, ακούμε γενικόλογες αναφορές περί «αναγκών» και «ροών». Αλλά οι κοινωνίες δε λειτουργούν με αοριστίες.
Λειτουργούν με στοιχεία. Και στοιχεία μέχρι σήμερα δεν έχουν παρουσιαστεί. Αν μάλιστα, όπως επαναλαμβάνουν οι αρμόδιοι, το κύριο πρόβλημα εντοπίζεται στην ανατολική Κρήτη, τότε γιατί δεν έχει υπάρξει η αντίστοιχη ενίσχυση των λιμενικών και επιχειρησιακών υποδομών που ζητούν εδώ και καιρό οι υπηρεσίες; Γιατί δεν έχουν δοθεί οι αναγκαίοι πόροι;
Γιατί δεν ενισχύθηκαν οι δυνατότητες πρώτης διαχείρισης; Γιατί η πρώτη απάντηση μοιάζει να είναι η δημιουργία νέας δομής και όχι η ενίσχυση των μηχανισμών που ήδη υπάρχουν; Η Frontex τι ρόλο παίζει σε όλο αυτό, υπάρχει πιθανότητα να έχουμε καναλιζάρισμα του πού κατευθύνονται αυτές οι ροές;
Το έργο με τα Πεζά και το τέλος μιας διαρροής
Η υπόθεση των Πεζών έχει ιδιαίτερη αξία. Όχι επειδή τελικά φαίνεται να εγκαταλείπεται. Αλλά επειδή αποκάλυψε τον τρόπο που κινείται το σύστημα.
Πρώτα διαρροές. Μετά δοκιμαστικές αντιδράσεις. Μετά μετρήσεις κοινωνικών αντοχών. Μετά αξιολογήσεις. Και όταν η πίεση μεγαλώσει, αναδίπλωση. Τώρα διαρρέεται ότι το κλιμάκιο του υπουργείου βρήκε τον χώρο ακατάλληλο.
Μπορεί. Δεν έχουμε λόγο να το αμφισβητήσουμε. Αλλά το ερώτημα παραμένει. Γιατί πήγε εκεί; Διότι το υπουργείο δε στέλνει κλιμάκια για τουρισμό. Πάει εκεί όπου κάποιος του λέει να πάει. Και αυτός ο κάποιος εξακολουθεί να παραμένει στο σκοτάδι.
Ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι ότι όλη αυτή η κινητικότητα εκδηλώθηκε αμέσως μετά τις δημόσιες τοποθετήσεις στο Περιφερειακό Συμβούλιο.
Πριν ή μετά είχαν γίνει οι επαφές; Πριν ή μετά είχαν γίνει οι αυτοψίες; Πριν ή μετά είχαν γίνει οι συνεννοήσεις; Γιατί, αν είχαν προηγηθεί, τότε κάποιοι μιλούσαν δημόσια, γνωρίζοντας ήδη πολύ περισσότερα απ’ όσα αποκάλυπταν. Και αν είχαν ακολουθήσει, τότε ποιος έδωσε τόσο γρήγορα τα στοιχεία και τις κατευθύνσεις;
Οι περίεργες συμπτώσεις και οι ακόμη πιο περίεργες παρουσίες
Στη συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου δεν ήταν μόνο όσοι θα περίμενε κανείς. Υπήρχαν παρουσίες που δημιούργησαν εύλογες απορίες.
Δήμαρχοι περιοχών χωρίς εμφανή συνάφεια με τα μέχρι τότε γνωστά σενάρια χωροθέτησης. Και ξαφνικά, μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα, ορισμένες από αυτές τις περιοχές άρχισαν να ακούγονται πιο έντονα από ποτέ.
Τυχαίο; Μπορεί. Αλλά και πάλι οι συμπτώσεις αρχίζουν να συσσωρεύονται επικίνδυνα. Και όταν οι συμπτώσεις γίνονται πολλές, μετατρέπονται σε πολιτικό ερώτημα. Και ξαφνικά εμφανίζεται το στρατόπεδο Μπετεινάκη.
Μόλις υποχώρησε το σενάριο των Πεζών, άρχισε να κυκλοφορεί ένα άλλο.
Το στρατόπεδο Μπετεινάκη στον Καρτερό. Τυχαίο; Ίσως.
Ίσως και όχι. Διότι κάθε φορά που καταρρέει μία επιλογή, εμφανίζεται αμέσως μία άλλη. Σαν κάποιος να έχει ήδη έτοιμη τη λίστα. Σαν να μην αναζητείται αν θα γίνει η δομή, αλλά απλώς πού θα γίνει.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία. Η δημόσια συζήτηση μετατοπίζεται ύπουλα. Από το “χρειάζεται;” στο “πού θα μπει;”. Από την αναγκαιότητα στη χωροθέτηση. Από την ουσία στη γεωγραφία. Και έτσι το βασικό ερώτημα χάνεται. Μήπως τελικά το πραγματικό δίλημμα δεν τίθεται ποτέ δημόσια; Μήπως το συμπέρασμα έχει ήδη εξαχθεί σε άλλους χώρους, σε άλλα γραφεία, σε άλλες συσκέψεις; Μήπως όλο το παιχνίδι παίζεται αλλού;
Και φτάνουμε στην Αγιά
Kαι τώρα φτάνουμε στην Αγιά... Εκεί όπου ίσως βρίσκεται το πραγματικό “κλειδί” της υπόθεσης. Ας θυμηθούμε τα δεδομένα.
Στις 16 Μαρτίου 2026 υπογράφηκε σύμβαση παραχώρησης ακινήτου μεταξύ της ΠΑΝΕΤΑΙΚ Α.Ε. και του υπουργείου Μετανάστευσης.
Παραχώρηση ακινήτου. Προσέξτε, όχι ίδρυση δομής. Όχι ΚΥΑ. Όχι ΦΕΚ λειτουργίας. Όχι επίσημη αδειοδότηση. Παραχώρηση χώρου.
Και μάλιστα με σαφή χαρακτηριστικά. Προσωρινή. Ανακλητή. Ετήσια. Με δυνατότητα λύσης πριν τη λήξη. Αυτά λέει η ίδια η σύμβαση.
Ειδικότερα: Στις 16 Μαρτίου 2026 υπεγράφη η σύμβαση παραχώρησης ακινήτου για τη λειτουργία Περιφερειακής Υπηρεσίας Υποδοχής και Ταυτοποίησης (ΠΥΥΤ) στην περιοχή της Αγιάς Χανίων, μεταξύ της «Περιφερειακής Αναπτυξιακής Εταιρείας Κρήτης Α.Ε.» (ΠΑΝΕΤΑΙΚ Α.Ε.) και του υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου.
Σύμφωνα με την παραπάνω σύμβαση:
Η διάρκεια της παραχώρησης ορίζεται σε ένα έτος από την υπογραφή της σύμβασης, με δυνατότητα παράτασης μόνο κατόπιν έγγραφης συμφωνίας των δύο πλευρών.
Η χρήση χαρακτηρίζεται ως προσωρινή και ανακλητή, χωρίς να δημιουργείται δικαίωμα συνέχισης της εγκατάστασης πέραν της συμφωνημένης περιόδου.
Προβλέπεται λύση της σύμβασης (πριν από τη λήξη της)
Το υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου αναλαμβάνει το σύνολο των δαπανών λειτουργίας και συντήρησης του χώρου.
Η ετήσια αποζημίωση χρήσης του ακινήτου ορίζεται στο ποσό των 180.000 ευρώ.
Σύμφωνα με τον Νόμο 5307/2026 (ΦΕΚ Α' 90/11-06-2026) “Εφαρμογή του Συμφώνου για τη Μετανάστευση και το Άσυλο, λοιπές διατάξεις του υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου και άλλες επείγουσες διατάξεις”, τα πρόσωπα που υπάγονται σε έλεγχο διαλογής οδηγούνται αμελλητί, με ευθύνη των αστυνομικών ή λιμενικών Αρχών που επιλαμβάνονται αρμοδίως, στα ορισμένα σημεία ελέγχου διαλογής που υποδεικνύονται από τον διοικητή της Υπηρεσίας Υποδοχής και Ταυτοποίησης.
Άρα τι ακριβώς υπάρχει σήμερα στην Αγιά; Μια δομή; Ή ένας χώρος που παραχωρήθηκε για να χρησιμοποιηθεί ως δομή;
Δεν είναι το ίδιο πράγμα. Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα ερωτήματα.
Γιατί δεν έχει βγει ακόμη η ΚΥΑ; Πέρασαν μήνες. Ο νόμος άλλαξε. Το πλαίσιο υπάρχει. Η λειτουργία στην πράξη υφίσταται. Κι όμως η ΚΥΑ δεν έχει εκδοθεί. Γιατί; Τι ακριβώς περιμένουν; Τι μπλοκάρει;
Ποιος καθυστερεί; Και κυρίως γιατί αυτή η καθυστέρηση συμπίπτει χρονικά με την έντονη πίεση για δεύτερη δομή στο Ηράκλειο; Είναι τυχαίο; Ή συνδέεται; Αν η Αγιά θεωρείται η λύση, γιατί δεν ολοκληρώνεται θεσμικά; Αν δε θεωρείται η λύση, γιατί δεν το λένε;
Αν πρόκειται να αντικατασταθεί, γιατί δεν ενημερώνεται η κοινωνία; Και αν πρόκειται να παραμείνει προσωρινή, τότε γιατί εμφανίζεται ταυτόχρονα η ανάγκη δημιουργίας μόνιμης υποδομής αλλού;
Η πίεση για το Ηράκλειο: Το μεγάλο ερώτημα που κανείς δε θέλει να συζητήσει
Και εδώ φτάνουμε στην “καρδιά” του θέματος. Μήπως τελικά η πίεση που ασκείται για το Ηράκλειο δεν αφορά απλώς μία δεύτερη δομή; Μήπως αφορά τη διασφάλιση μιας μόνιμης δομής στην Κρήτη;
Μήπως η Αγιά αποδεικνύεται πολύ προσωρινή για να αποτελέσει μακροπρόθεσμη λύση; Μήπως κι εκεί πολιτικοί, είτε αρμόδιων υπουργείων, είτε μεγάλου πολιτικού βεληνεκούς, πιέζουν για να μην προχωρήσει περαιτέρω η υπόθεση στην περιοχή τους; Μήπως γι' αυτό βλέπουμε να αναζητείται με τόση επιμονή σημείο στο Ηράκλειο;
Μήπως γι' αυτό υπάρχει τόση βιασύνη;
Μήπως κάποιοι γνωρίζουν ότι η Αγιά, όπως είναι σήμερα, δεν μπορεί να αποτελέσει το μόνιμο σχήμα που θέλει το υπουργείο;
Μήπως η πραγματική επιδίωξη είναι να αποκτήσει η Κρήτη τουλάχιστον μία πλήρως αδειοδοτημένη, θεσμοθετημένη και μόνιμη τελικά δομή με ΦΕΚ;
Και αν αυτό ισχύει, γιατί δε λέγεται ευθέως; Γιατί παρουσιάζεται ως «προσωρινή ανάγκη»; Γιατί ζητείται εμπιστοσύνη χωρίς πλήρη ενημέρωση;
Γιατί αποφεύγεται συστηματικά η συζήτηση για το τι θα ισχύει σε πέντε ή δέκα χρόνια;
Το σενάριο που ακούγεται ολοένα και πιο έντονα
Το τελευταίο διάστημα διακινείται ακόμη μία πληροφορία.
Ότι η Αγιά ενδέχεται να μην είναι τελικά η μόνιμη επιλογή, ούτε ως προσωρινή δομή για τα Χανιά. Ότι εξετάζονται άλλα σημεία. Ότι στο τραπέζι μπαίνουν άλλες περιοχές στα ανατολικά της πόλης; Αν συμβεί αυτό, τότε η εικόνα ξεκαθαρίζει.
Θα έχουμε δύο επίσημες δομές. Δύο ΦΕΚ. Δύο επισήμως πύλες εισόδου στην Κρήτη. Μία στα Χανιά. Μία στο Ηράκλειο. Και τότε κανείς δε θα μπορεί να μιλά για προσωρινότητα.
Θα μιλάμε για μόνιμη θεσμική εγκατάσταση. Και αυτό αλλάζει τα πάντα. Διότι πλέον δε θα πρόκειται για μια έκτακτη διαχειριστική ανάγκη. Θα πρόκειται για έναν μόνιμο θεσμικό σχεδιασμό του κράτους στην Κρήτη. Και γιατί, αν είναι έτσι, δεν το λένε ανοιχτά;
Αλλά αυτό απαιτεί άλλη συζήτηση, άλλη τεκμηρίωση και άλλη πολιτική νομιμοποίηση. Ποιος εγγυάται και τι για το αύριο; Ακόμη κι αν λειτουργήσουν δύο δομές, ποιος εγγυάται ότι θα παραμείνουν δύο; Ποιος εγγυάται ότι κάποια στιγμή δε θα κλείσει η μία; Ποιος εγγυάται ότι δε θα μείνει μόνο μία; Ποιος εγγυάται ότι τότε δε θα συγκεντρώνονται όλες οι ροές σε ένα σημείο; Ποιος εγγυάται ότι το Ηράκλειο δε θα βρεθεί μπροστά σε μια πραγματικότητα που σήμερα παρουσιάζεται ως αδύνατη; Υπάρχει έγγραφη δέσμευση; Υπάρχει θεσμική εγγύηση; Υπάρχει νομική ασφάλεια; Ή ζητείται ξανά από τις τοπικές κοινωνίες να εμπιστευθούν υποσχέσεις;
Το χρήμα, οι συμβάσεις και όσα δεν ακούγονται
Υπάρχει όμως και ένα ακόμη κεφάλαιο. Το οικονομικό.
Η σύμβαση της Αγιάς προβλέπει αποζημίωση χρήσης 180.000 ευρώ τον χρόνο. Μόνο για τη χρήση. Χωρίς να υπολογίζονται λειτουργικά έξοδα, συντηρήσεις, μεταφορές, υπηρεσίες, υποστηρικτικές συμβάσεις και όλα τα υπόλοιπα που συνοδεύουν τέτοιες εγκαταστάσεις.
Πόσο κοστίζει τελικά όλο αυτό; Πόσο κοστίζει ανά φιλοξενούμενο;
Πόσο κοστίζει ανά ημέρα; Πόσο κοστίζει συνολικά στο Δημόσιο;
Και γιατί, ενώ υπάρχουν δημόσιες εκτάσεις και εγκαταλελειμμένα στρατόπεδα, επιλέγονται λύσεις που παράγουν επιπλέον κόστος;
Οι πολίτες δεν είναι κομπάρσοι. Το ζήτημα δεν είναι αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί με το Μεταναστευτικό. Το ζήτημα είναι άλλο. Οι πολίτες δεν μπορούν να ενημερώνονται τελευταίοι. Δεν μπορούν να μαθαίνουν από διαρροές όσα γνωρίζουν ήδη υπουργεία, περιφέρειες και αιρετοί.
Δεν μπορούν να βλέπουν κλιμάκια να επισκέπτονται χώρους και μετά να τους λένε ότι «δεν υπήρχε θέμα». Δεν μπορούν να ακούνε για δύο περιοχές και να μη μαθαίνουν ποτέ ποιες είναι.
Δεν μπορούν να παρακολουθούν ένα παιχνίδι μετακίνησης δομών από σημείο σε σημείο χωρίς να τους εξηγείται ποιος είναι ο τελικός σχεδιασμός. Και κυρίως δεν μπορούν να αποδεχθούν ότι όλα αυτά γίνονται χωρίς να απαντάται το πιο κρίσιμο ερώτημα:
Είναι ο στόχος η διαχείριση μιας προσωρινής κατάστασης ή η δημιουργία μόνιμων πυλών υποδοχής μεταναστευτικών ροών στην Κρήτη;
Μέχρι να δοθεί καθαρή απάντηση, κάθε νέα διαρροή, κάθε νέο σενάριο, κάθε νέα “κατάλληλη” ή “ακατάλληλη” τοποθεσία θα γεννά ακόμη μεγαλύτερη δυσπιστία.
Γιατί όταν η αλήθεια δε λέγεται ολόκληρη, το παρασκήνιο γίνεται η μόνη εξήγηση που απομένει.
